Poczucie bezwonności, poczucie bezimienności, poczucie bezinteresowności…

Ot, co czuć może człowiek stojący na dachu.

Wszem rozpościera się panorama tu góry, tam morza, tam ludzie mali jak mrówki.

Tudzież sam jesteś mały, niczym jest marność Tej ofiary wobec ludzkich potrzeb.

Wobec świata głodu i wielkich wojen.

Ten dach schronienie chciał dać,

Byś mógł poczuć  pragnienie wolności.

Stojąc tam czujesz się wielki i jesteś pewnie, że wiele możesz jeszcze dokonać.

Samo zejście na ziemię zajmie Tobie mało czasu,  lecz gorycz w sercu pozostanie – zmarnowane życie…

Ujrzałam Boga.
Dotknęłam jego stop.
Chciałam zasięgnąć rady.
Lecz on kazał mi milczeć i obserwować...
Widziałam stado aniołów bawiących się
Beztrosko na łące.
W świetle słońca lśniły ich białe szaty.
Promienie słońca odbijały się
Od nich i wpadały do niebiańskiej rzeki.
Widziałam tabuny porąbanych ciał -
Nie zostaną zbawieni.
Widziałam ludzi zamkniętych w płonącym domu -
Do dziś słychać ich jęki.

Widziałam śmierć starszej kobiety i smutekjaki malował się na twarzach jej bliskich.
Widziałam narodziny dziecka i radość
Jaka ze sobą przyniosło.
Widziałam kataklizmy siejące spustoszenie.
Widziałam ludzi nie mogących
Poradzić sobie z żywiołem.
Widziałam jak szybko cywilizacja posuwa się
Do przodu.
Widziałam skutki źle objętej władzy.
Widziałam jak przyjaciel zabija przyjaciela.
Patrzeć dalej nie mogę...

Nie chcę...

Chciałam tylko o rade prosić.
Byłam tylko widzem.
A tymczasem czuje jakbym miała w tym swój udział.
Czym jest pojęcia istnienie ludzkiego
Wobec ogromu zła jakie stwarza.
Któż lepiej zrozumie świat,
Jeśli nie ten kto zakosztował życia
Z jego najgorszej strony.

Nie chcę...

Wszelkie dobra, dobrodziejstwa pozostawiam światu,

Bo kochać Ciebie to jak wyzbyć się wszelkich kłamstw.

Nadzieję zostawiam mym dzieciom, niech dobrze nią dysponują.

Tak mi przykro, tak mi źle.

Nic więcej dać nie mogę… siebie już oddałam…