Polowanie na jelenia czas zacząć

Michał Jelonek - kompozytor, muzyk, skrzypek. Swoją przygodę ze skrzypcami zaczął w  rodzinnych Kielcach w  Państwowej Szkole Muzycznej II st. im. Ludomira Różyckiego, gdzie w 1989 r.  pod okiem prof. Andrzeja Zuzańskiego obronił dyplom. Niepokorna dusza na scenie okazała się zdyscyplinowana w szkole. Jak sam wspomina w wywiadzie, nie przypomina sobie aby sprawiał większe problemy profesorom, bo większą uwagę skupiał na doskonaleniu swojego kunsztu, co po latach zaowocowało mistrzowskim opanowaniem tego instrumentu.

Michał swoją edukację zakończył w pięknym stylu dając koncert skrzypcowy D-dur L. van Beethovena z towarzyszeniem Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Kieleckiej. Jego talent, charyzma i udany występ stały się kluczem do sukcesu. Z dnia na dzień został obsypywany propozycjami współpracy. Nic dziwnego. Artyści widzieli w nim potencjał i młodzieńczy zapał. W latach 1989-1993 współpracował z Orkiestrą Symfoniczną i Orkiestrą Kameralną Filharmonii Kieleckiej oraz z kwintetem smyczkowym "Collegium Musicum".

Jelonek odseparował się w końcu na jakiś czas od gry w orkiestrach i zaczął rozglądać się za ludźmi, z którymi może stworzyć własny projekt. Projekt charyzmatyczny i rockowy, który pozwoli pójść mu w innym kierunku niż klasyka. W konsekwencji poszukiwania nowych inspiracji, skrzypek w 1992 r. został współzałożycielem kieleckiej grupy ANKH. Zespół został bardzo dobrze przyjęty przez fanów i krytyków i został okrzyknięty jednym z ciekawszych odkryć muzycznych pierwszej połowy lat 90. W lipcu 1993 roku na Rock Festiwalu w Kielcach zdobyli nagrodę publiczności. W tym samym roku dostali też niemal wszystkie nagrody na jarocińskim festiwalu. Ich osiągnięcia były imponujące.

Michał w międzyczasie wspomagał w partiach smyczkowych innych artystów i kapele np. Closterkeller, Perfect, Mafia, Wilki itd. Nagrywał także muzykę do reklam i filmów. Stał się rozchwytywanym muzykiem, ale nie rozpoznawalnym, bo mimo swoich dokonań pozostawał w „cieniu”, nie chciał być osobą medialną. Tylko wąskie grono osób znało i ceniło Jelonka. Obecnie jest członkiem metalowej grupy Hunter, która sprawiła, że stał się rozpoznawalnym i bardzo cenionym artystą. Już od wielu lat każdy utożsamia go z tym bandem. Razem z chłopakami z zespołu co roku organizują Hunter Fest, który jest zbiorowiskiem młodych a także doświadczonych kapel, które chcą wspólnie zagrać dla miłośników mocnego i alternatywnego grania. Z Hunterem nagrał okazałą liczbę płyt i singli , a ich trasy koncertowe aż do dziś ciągną się w nieskończoność.

W 2007 r. Jelonek postanowił nagrać solową płytę, która miała oddać w 100% jego styl gry i pozwolić na własne spojrzenie na muzykę.

Głosy fanów

Czego można było się spodziewać po debiutanckiej płycie skrzypka? Oczywiście, że sukcesu i to jakiego! Cała płyta o banalnej nazwie” Jelonek”, jest zbiorem niebanalnych instrumentalnych utworów, które rozpieszczają ucho słuchacza. Czuć na niej rockowego pazura, przez którego przenika piękna gra skrzypiec. Laureat  Złotych Bączków na Woodstocku w 2009 r, Scyzoryków 2007 oraz gazety Teraz Rock, gdzie otrzymał tytuł najlepszego instrumentalisty- to może poświadczyć o kunszcie artysty. Jednak nie tylko głosy krytyków się liczą, bo jak wiadomo najważniejszy jest odzew fanów. A oni zasypują Jelonka samymi komplementami.

Na oficjalnej stronie muzyka można spotkać się z samymi przychylnymi opiniami np. Patt pisze„To już rok jak słucham Jelonkowej płyty niemal dzień w dzień! Nie do opisania! Czekam na następną :] „ lub słowa Goni” Jelonku, stworzyłeś coś wspaniałego! Uczta dla duszy w najpiękniejszej oprawie!:) Mam nadzieję ze wkrótce pozwolisz nam nasycić się swoją muzyką na koncercie w Poznaniu:) Pozdrawiam”. Nie tylko na stronie Jelonka można znaleźć tak miłe komentarze. Na You Tubie, pod każdym teledyskiem czy występem koncertowym znajdujemy same uprzejme słowa. Pod teledyskiem do utworu Funeral Of A Provincial Vampire, oczarował mnie jeden szczególny komentarz falka 42” Piękne, wzruszające, emocjonalne. Jedyne w swoim rodzaju. Dla tego dziękuje ta muzyka jest alternatywą dla otaczającego nas zewsząd chłamu”.

Złote Bączki na Woodstocku to plebiscyt, w którym znaczenie mają tylko głosy oddane przez fanów. Kapel i artystów w plebiscycie było bardzo wielu. W drodze selekcji wybrano kilka, które oficjalnie walczyły o tytuł najlepszych według publiczności. Największe uznanie zdobył Michał Jelonek, który zaraz po ogłoszeniu werdyktu dał koncert, który porwał wszystkich do totalnego szaleństwa. Jelonek potrafi oczarować publiczność jak nikt inny.

23 października w warszawskiej Stodole, dał koncert, w którym miałam przyjemność uczestniczyć. Pierwsze pociągnięcia smyczka, a uśmiech zagościł na twarzach wszystkich zgromadzonych, których było na tyle dużo aby zapełnić sporą przestrzeń widowni. Ludzie robili wszystko co powiedział Jelonek, klaskali, skakali, ogólnie świetnie się bawili. Po koncercie, kiedy szłam do szatki słyszałam same pochwały. Ludzie mówili” To był wspaniały koncert, znowu pokazał klasę”,” Z koncertu na koncert jest coraz lepszy”,” To był mój najlepszy koncert na jakim byłem!”. Chyba nie trzeba dalej przekonywać, że skrzypek bezpowrotnie skradł serca swoich fanów.

Spotkanie z mistrzem

Idol, autorytet, wzór. Nie. Jelonek stał się dla mnie wielką osobistością, kimś kto potrafi w sekundę oczarować publiczność, człowiekiem wielkiego kalibru. Kiedy doszła do mnie wiadomość, że mogę z nim porozmawiać, poczułam się wyróżniona. Zadałam mu kilka pytań, na niektóre z nich odpowiedział bardzo interesująco i jego słowa mogłyby posłużyć jako mantra dla przyszłych artystów. Pytając się o złote zasady, które może przekazać młodym, początkującym artystom, odpowiedział, że potrzebny jest autorytet, nie tylko pod względem muzycznym ale też taki, który wykracza poza warsztatowo, który może pokazać jakieś wartości, inne ciekawe rzeczy. Jednak nie można stać bezczynnie w ich cieniu, trzeba wyjść do ludzi, pokazać się, nie kopiować gry autorytetu. Podkreślił też, że bez dobrze wytrenowanego warsztatu, talentu i charyzmy, nie ma o czym mówić, bo to jest podstawą.

Michał Jelonek powiedział słowa, które są ważne nie tylko dla muzyków ale dla wszystkich ludzi, którzy chcą dojść w życiu do jasno postawionych celów. Nie uważa się on za spełnionego muzyka, bo gdyby tak było, gdyby stanął na piedestale i powiedział sobie, że tak to jest to co zawsze chciałem osiągnąć, był by skończony. Nie można upewniać samego siebie o tym, że jest tak dobrze, że lepiej już być nie może. Bo drabina naszych umiejętności ciągnie się przez całe życie, a stanie na środkowym szczeblu nic nie da, tylko zaszkodzi, bo przecież jeszcze daleka droga na samą górę. Dopiero człowiek, który ma 70, 80 lat może pozwolić sobie na zwolnienie tępa i na podsumowanie swojej kariery.

Cała rozmowa przebiegła w miłej, serdecznej atmosferze. Czego innego można było się jednak spodziewać po tak dobrze wychowanym człowieku, który ma serce na dłoni. Spotkanie ze skrzypkiem jeszcze bardziej potwierdziło mnie w przekonaniu, że człowiek, który doszedł w życiu do wielkiego sukcesu, nie jest skazany na wieczne zadzieranie nosa i na wywyższanie się ponad innych. Pokazał mi, że sukces to pewien etap w życiu człowieka, który może trwać przez chwilę albo rozwijać się przez długi czas. A jak wiadomo sukces zawdzięczamy także dzięki innym ludziom, którzy wierzą w nasze możliwości i pchają nas do przodu. On to dokładnie wie i przy każdym spotkaniu z fanami i nie tylko, rozprowadza aurę serdeczności i normalności. Normalności, która ośmiela człowieka do obcowania z nim i normalności, którą tak ciężko spotkać w dzisiejszych czasach u wielkich artystów.