Atmosfera panująca w Skwerze tej nocy, to zasługa jedynie Julii i oświetleniowca. Było po prostu magicznie. Czasami zastanawiam się, jak niewiele potrzeba, aby tworzyć wspaniałą muzykę. W przypadku Julii, wystarczyły tylko skrzypce i pianino. Minimalizm radykalnie punkowy, a wyobraźnia... przekraczająca granice. Podczas koncertu usłyszeliśmy różne kawałki z repertuaru Marcell, te bardzo spokojne i stonowane, te nieco dynamiczniejsze z mocnym biciem w klawisze, a także te łączące w sobie oba style. Dawno już nie było mi tak dobrze podczas występu. Mogłem siedzieć i słuchać, a świat gdzieś dla mnie zniknął. Wszystko to potęgowało się, spirala nakręcała się i napinała przez cały czas, bym nagle w końcu, gdy zapadła cisza, wyrwał się z transu i stwierdził, że ktoś wyssał z mego życia tę wspaniałą godzinę. Nie tylko ja miałem takie wrażenie. Gdzie się podział nasz czas? Myślę, że te słowa mówią wszystko.

Piosenkarka, kompozytorka i instrumentalistka w jednym, wielkokrotnie zaskakiwała tego wieczoru. Julia ma świetny kontakt z publicznością. Dzięki jej umiejętnie poprowadzonej rozmowie, do grona instrumentów dołączyła perkusja, w postaci rąk i nóg słuchaczy. Pełna improwizacja, ale za to jak to wyszło! Gwiazda wieczoru w pewnym momencie sama improwizowała, śpiewająco mówiąc do swoich fanów. Nie można było się powstrzymać przed biciem braw, ręce same się do tego składały.

Wokal Julii to prawdziwy majstersztyk. W pewnym momencie, gdy oddaliła się od mikrofonu, nadal było ją dobrze słychać, Myślę, że wcale nie byłby jej potrzebny wzmacniacz! Siła spokoju, wysokie tony, długie końcówki - to wszystko i wiele więcej dało się słyszeć w podziemiach Skweru. Ciekawa jest także gra artystki na skrzypcach. Nie używa ona smyczka, preferuje styl Pizzicato, czyli szarpanie strun palcami. Efekt? Posłuchajcie jej sami!

Skwer to idealne miejsce dla takich właśnie eventów. Mimo że z zewnątrz lokal wygląda na mały, dysponuje sporą piwnicą, w której to właśnie ustawiono scenę i siedzenia dla widzów. W tej oto filii Fabryki Trzciny odbywała się w tym samym czasie wystawa fotografii artystycznej, ukazującej kobiece akty. Julia grała na tle zdjęć, które w porównaniu z jej delikatną i smukłą twarzą, wydawały się być nieco zbyt śmiałe. Nie był to jednak w żadnym wypadku minus tego połączenia. Sztuka w dwóch wymiarach spotkała się w jednym miejscu. Julia dodawała zdjęciom romantycznej aury, a one odwdzięczały się jej, dodając jej zmysłowości, a w niektórych momentach drapieżności.

Podczas tej romantycznej uczty dla ucha i nieco bardziej śmiałej dla oka, usłyszeliśmy dwa całkiem nowe utwory, w tym kawałek zatytułowany "Shhh!". Publiczność świetnie sprawdziła się w nim w roli chórków, co chwilę uciszając, choć tak naprawdę każdy chciał, by Julia nadal grała. Drugi kawałek, którego tytułu artystka nie podała, do tej pory słyszała tylko jej matka i przyjaciółka. Obydwa były wspaniałe, dla nas Marcell mogła grać przez całą noc. Tak bardzo nie chciałem się stamtąd ruszać. Muzyka ta, mimo że instrumentalnie minimalistyczna, potrafiła cieszyć i uspokajać. Sami wiecie, jakie to wspaniałe uczucie, gdy ni stąd, ni zowąd, uśmiech sam pojawia się na waszych ustach.

Głebia i połączenie świateł tworzyły idealną harmonię. Szkoda, że mogłem robić zdjęcia tylko przez pierwsze trzy minuty. Kusiło, aby całość tej iluminacji uchwycić i przekazać dla waszych oczu. Pozostaje tylko pogratulować znakomitego występu, zakończonego podwójnym bisem i powiedzieć, że ci którzy tego wieczoru wybrali inną formę rozrywki, stracili niesamowitą szansę na dotykanie sztuki wszystkimi zmysłami.