Każdemu ojcu należy się szacunek, a już z pewnością pamięć! Takie zdanie ma chyba każdy z nas. Stąd swój artykuł chcę poświęcić osobie, bez której kino nie poczyniłoby tylu milowych kroków naprzód. Na wstępie pragnę podkreślić, że zjawiska jakie będę poruszał są dosyć problematyczne głównie z dwóch powodów: po pierwsze tematyka sztandarowych filmów Griffitha wywołuje już nie tyle ,,tolerancyjne” kontrowersje, ile zwyczajny, moralny sprzeciw. Po drugie, nowatorstwo tego twórcy, wcale nowatorstwem, w pełnym tego słowa znaczeniu, nie było. Bowiem nie innowatorem, a raczej kompilatorem był Dawid Wark Griffith. Umiejętnie dobierał środki filmowe już istniejące i podporządkowywał je własnym celom: zdjęcia, grę i montaż spoił w jedną całość by z założonej historii wydobyć jak najwięcej fabularnej atrakcyjności.

Postać tę postanowiłem przedstawić w dwóch częściach. Najpierw to co najważniejsze: czyli co Griffithowi światowe kino zawdzięcza, uwidocznię wszystkie rewolucyjne elementy języka filmu, które wprowadził. Druga część to najbardziej elementarna filmografia, aspekty biograficzne i kariera twórcy Nietolerancji.

 Najprościej rzecz ujmując Griffith po pierwsze: ruszył kamerę do tego stopnia, że stała się ona narratorem, po drugie zreformował system gry aktorskiej, po trzecie przeniósł realia powieści literackiej na ekran.

  Czas to wszystko trochę uszczegółowić. Zatrzymując się przy kamerze: stała się ona wreszcie swobodna. Tak, wydawałoby się elementarna rzecz, jak zmiana planów ukazała swoje niebagatelne możliwości dopiero w rękach Griffitha. Zdynamizował on punkt widzenia kamery, która podążała za akcją. W jego filmach aparat zdjęciowy zastępuje oko autora, obserwując zdarzenia, to z bliska, to z daleka. Odciął się od teatralnej , zamkniętej przestrzeni scenicznej stosując plan ogólny dający szeroki pejzaż

 Co do gry aktorskiej: stała się ona czysto filmowa. To znaczy, że przesadne gesty zostały wyparte przez mimikę i zabiegi, które wykorzystywały mechanizm skojarzeniowy odbiorców. Dopracowane zbliżenia pozwalały ukazać co ludzie myślą i czują. Kładł nacisk na eksponowanie scenografii i kostiumów. Udoskonalił technikę oświetleniową i operatorską.    

 Rewolucja montażu (wykorzystał montaż równoległy do nadania filmowi rytmu) pozwoliła przenosić akcję w miejscu i w czasie (tak jak pisarz robi to w powieściach) Oprócz tego, Griffith wprowadził szczęśliwe zakończenie w ostatnim momencie oraz switch-back czyli powrót do poprzedniego nurtu akcji. Stworzył swoisty pomost pomiędzy sztuką filmową , a literaturą. Film w jego mniemaniu był ,,opowiadaniem o obrazach”. W jego dziełach najbardziej charakterystyczne były zbliżenia ludzkich głów. Geneza tego zamiłowania była prosta: jest to odniesienie do sztuki malarskiej. Sam Griffith w jednej ze swoich wypowiedzi zdradził, że:

,,Muzea są pełne dzieł sztuki, na których nie ma nic prócz wielkich i przykuwających uwagę twarzy. Jeśli twarz ma powiedzieć to, co autor chce by powiedziała, publiczność zapomni prędko o nogach, rękach, wątrobie i płucach.”

Ten amerykański reżyser filmowy  urodzony w roku 1875 w Kentucky, syn pułkownika konfederackiego, zaczął swoją karierę reżyserską filmem Przygody Dolly zrealizowanym w wytwórni ,,Biograph” w 1908 roku.

Co ciekawe, praca w branży filmowej była dla młodego Griffitha ostatnią deską materialnego ratunku. Jego ambicje były skierowane ku pisarstwu i scenie teatralnej, jednak, gdy wszelkie nadzieje spełzły na niczym, z wielką obawą podjął się zrobienia pierwszego filmu: Przygody Dolly to trzystumetrowa opowieść o dziecku porwanym przez cyganów.

W miarę obycia z technologią filmową Griffith stał się istnym demonem pracy. Wprost nie wychodził ze studia. Najlepszy dowód? W 1908 realizuje 47 filmów. W 1909r. – 144 filmy. W roku 1910 – 104 filmy. Rok 1911 przyniósł – 69 filmów,a 1912 - 69 filmów.  Łącznie w całym swoim okresie pracy dla ,,Biograph” nakręcił ok. 500 filmów jednorolkowych (trwających około 15 minut).