Urodziła się w Toruniu 25 listopada 1904 roku. W rodzinnym mieście pobierała nauki tańca i śpiewu. W teatrze początkowo dostawała role statystów, więc aby się utrzymać, musiała pracować w sklepie z konfekcją męską. Zdecydowała się na wyjazd do Paryża, gdzie przez dwa lata uczyła się baletu pod okiem mistrzów. Po powrocie do kraju pracowała w toruńskim teatrze jako tancerka i choreograf. Potem przeniosła się do Poznania, gdzie była primabaleriną i kierowniczką baletu Teatru Wielkiego.

W 1935 roku przyjechała do Warszawy, gdzie zaczęła się jej kariera filmowa. Zadebiutowała w „Kochaj tylko mnie”, gdzie zagrała drugoplanową, ale istotną dla fabuły rolę. W „Dodek na froncie” wcieliła się w postać niedostępnej pokojówki Zuzi, która broniła się przed zalotami Adolfa Dymszy. Przełomem był występ w chyba największym hicie dwudziestolecia międzywojennego, a mianowicie w „Piętro wyżej”. To z tego filmu pochodzą takie ówczesne przeboje jak „Umówiłem się z nią na dziewiątą” czy „Seksapil”. Kto wie, czy nie równie wspaniałym dziełem jest „Robert i Bertrand”, niestety do dziś zachowało się tylko 37 minut filmu. Ale nawet na podstawie tego pociętego materiału nie sposób się nie zachwycić się obrazem i jednym z najpiękniejszych zakończeń w historii naszego kina. Zaopiekowali się nią Szczepko i Tońko, dwóch lwowskich batiarów, w czołowej komedii tamtego okresu „Włóczęgi”. Jest wielką sztuką, że udało jej się nie drażnić rolą Violetty w „Pawle i Gawle”, gdzie na planie 34-letnia aktorka zmuszona była udawać cudowne dziecko. Ale takie to były czasy, że do realizmu nie zawsze przykładano wielką wagę. Za honorarium za występ w „Zapomnianej melodii” kupiła dom w Międzylesiu, gdzie mieszkała do końca życia. Występowała w teatrach muzycznych i znanych kabaretach Qui Pro Quo oraz Cyruliku Warszawskim.


Imponowała talentem, urodą i wdziękiem. Była bardzo fotogeniczna, instynktownie wyczuwała kamerę i zachowywała się przed nią swobodnie. W przeciwieństwie do wielu aktorów swoich czasów, którzy grali zbyt teatralnie, ona była piekielnie naturalna, a jej obecność na ekranie wnosiła powiew świeżości. Grała z największymi aktorami tamtej epoki: Adolfem Dymszą, Aleksandrem Żabczyńskim, Eugeniuszem Bodo czy Józefem Orwidem. Ale nie była dla nich tylko piękną ozdobą i tłem, ale równorzędną partnerką, która sprawdzała się nie tylko jeśli chodzi o warsztat aktorski, ale także w scenach śpiewu i tańca.
 
Helena Grossówna to nie wyłącznie „Królowa przedmieścia” (film z nią w roli głównej z 1938 roku). Podbiła stolicę nie tylko dzięki zawodowym umiejętnościom, ale także elegancją. Zachwyt jej stylem można znaleźć w ówczesnej prasie w relacjach z balów mody. Wszystkie gazety pisały o niej w tonie zachwytu, mówiono wtedy, że ma najpiękniejszy uśmiech Warszawy. Do 1939 roku zagrała w 17 filmach, najczęściej wielkich przebojach kasowych.

Kto wie, jak potoczyła by się jej kariera, gdyby nie wybuch wojny. Dzięki wstawiennictwu Poli Negri miała szansę podpisać kontrakt z jedną z wytwórni z Hollywood. Wraz z Dymszą i Bodo wygrała plebiscyt na najpopularniejszych aktorów wśród amerykańskiej polonii, mieli zaplanowane tournee po Stanach. Kupili już nawet bilety na statek, ich podróż była zaplanowana na styczeń 1940 roku…

Jako szalenie skromna osoba mówiła, że w czasie Powstania Warszawskiego biegała z torbą. W konspiracji aktywnie działała już od jesieni 1939 roku, w rzeczywistości służyła w jednej ze specjalnych komórek informacyjnych AK. W okupowanej stolicy oprócz służby w AK, pracowała jako kelnerka w kawiarni „U Filmowców”. Podczas powstania miała stopień porucznika i pod pseudonimem „Bystra” dowodziła batalionem AK „Sokół”.

Po klęsce powstania została aresztowana i umieszczona w przejściowym obozie jenieckim Gross-Lubars, a następnie wywieziona do stalagu w Oberlagen. Panowały tam fatalne warunki. Błędne informacje o likwidacji obozu sprawiły, że nie docierała tam pomoc Czerwonego Krzyża. Został on wyzwolony przez dywizję generała Maczka, której oficerem był jej przyszły mąż – Tadeusz Cieśliński. Tam się poznali i wrócili razem do Polski.

Wybuch wojny to nie tylko śmierć wielu milionów ludzi, ale także koniec magii polskiego przedwojennego kina. Wielu znakomitych aktorów zginęło w obozach. Ci, którym udało się  przeżyć, po wojnie byli obsadzani w epizodycznych rolach. Aktorka z AK-owską przeszłością i oficer Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie byli w naszym kraju skazani na życie na marginesie. Na pierwszą rolę po wojnie musiała czekać aż do 1960 roku, kiedy wystąpiła u Janusza Nasfetera w „Kolorowych pończochach”. U niego zagrała także w filmie „Mój stary”, ale przebiega na ekranie tak szybko, że trzeba uwierzyć reżyserowi na słowo, że to akurat ona, a nie ktoś inny. W ekranizacji powieści Kornela Makuszyńskiego „O dwóch takich, co ukradli księżyc” była mamą Jacka i Placka, czyli późniejszego prezydenta i premiera Lecha i Jarosława Kaczyńskich. Miała także niewielkie role w „Zbrodniarzu i pannie” i „Niekochanej”. Pewnym antidotum na nieobecność na dużym ekranie mogła być praca w stołecznym teatrze Syrena, ale i tam nie dostawała poważnych propozycji. I tak miała lepiej niż mąż, który pierwszą pracę dostał dopiero 18 lat po wojnie… W 1964 roku zdecydowała się definitywnie zakończyć karierę.

Można się tylko zastanawiać, dlaczego aktorka zgodziła się wystąpić w tych filmach: desperacja czy raczej tęsknota za kinem. Musiały to być dla niej wielce upokarzające chwile. Trzeba mieć w sobie mnóstwo pokory, żeby odnaleźć się w takiej sytuacji - od gwiazdy pierwszej wielkości do aktorki grającej epizodyczne i mało istotne role. Pomimo okropnych doświadczeń wojennych i niedoli powojennej pozostała pogodną i zawsze uśmiechniętą kobietą. Nie mogąc robić tego, co kocha, postanowiła zająć się domem, pielęgnacją ogródka i zaopiekować się wnukiem. Zmarła 1 lipca 1994 roku w Warszawie.

Helena Grossówna była wspaniałą aktorką i cudownym człowiekiem. Miała ogromny talent i urok, wielką życzliwość dla ludzi. Nie miało dla niej znaczenia, czy występuje na planie filmowym, teatrze czy w rewii. Budzi tęsknotę za czasami, które już nigdy nie powrócą. Za dniami, w których liczyły się honor i dobre maniery, kiedy ludzie przykładali wagę do sposobu wysławiania się, mieli w sobie więcej delikatności i romantyzmu. Nikt nie pamięta dziś o wielkiej aktorce, pozostały wielkie filmy…