Przed kamerą pracuje już prawie 50 lat. Jednak, większość najważniejszych filmów Catherine pochodzi z początków jej kariery. Są to przede wszystkim produkcje Romana Polańskiego, Jacques’a Demy’ego czy Luisa Bunuela.

„Piękność dnia” oraz „Tristana” to filmy Bunuela. Role w jego produkcjach pomogły aktorce w budowaniu swojego wizerunku. Namiętność, atrakcyjność, a zarazem nieprzystępność i dystans w stosunku do widza to cechy, które z pewnością opisują Catherine Deneuve.

„Piękność dnia” to produkcja z 1967r., w której wcieliła się ona w postać Severine, żony lekarza, spełniającej swoje sadomachistyczne wizje w domu publicznym. Aktorka o rolach w filmach hiszpańskiego reżysera mówi: Oczywiście to były ważne filmy. Ale potem zagrałam w wielu innych równie ważnych. W wywiadzie dla „Life” nie ukrywa, że sceny erotyczne w „Piękności dnia” były dla niej wstydliwe. Z jej ust padło też zdanie: Zostałam obnażona przez Bunuela i to bardziej niż chciałam.


Tango z Romanem Polańskim


Mogła być Śpiącą Królewną

Dla Deneuve najważniejszą rolą była jednak ta w filmie „Parasolki z Cherbourga” z 1964r. wyprodukowanej przez Jacquesa Demy. Dzięki niemu aktorka poważnie zaczęła traktować aktorstwo, wcześniej była to dla niej zabawa. Teraz śmiało stwierdza, że bez kina nie potrafiłaby żyć, nie mogłaby oddychać. Mówi, że wcześniej czuła się jak Śpiąca Królewna, a bez kina przespałaby pewnie całe życie. Rolę w „Parasolkach z Cherbourga” dostała kiedy miała 20 lat. Wcieliła się tam w podobną wiekowo Genieve, która zakochana w koledze zaszła z nim w ciążę. Chłopak jednak poszedł do wojska i został wysłany do Algierii. Film ten to musical, bogaty w piosenki Michela Legranda. Była to jedyna produkcja, do której Deneuve nauczyła sie wszystkich ról na pamięć. generalnie aktorka nie robiła tego, gdyż twierdziła, iż znajomość tekstu wyzuwa aktorów ze spontaniczności. Od roli w filmie Demy’ego Deneuve stała się rozpoznawalna, coraz więcej można było o niej przeczytać w prasie. „New York Times” pokusił się o stwierdzenie, że jest ona najcenniejszym francuskim skarbem od czasów Mona Lisy.

"Monstre sacre"

Catherine Denuve ma wiele przydomków, nazywano ją galijskim ideałem urody, zimną pięknością czy najdoskonalszą blondynką świata, niedawno zyskała też miano „monstre sacre” co oznacza „święty potwór”. We francuskim kinie Deneuve z pewnością można nazwać królową, widzowie mają do niej sentyment, kojarzy się ona z symbolem francuskiego wyrafinowania i klasy. Francuzi wiele są w stanie wybaczyć aktorce, nieślubne dzieci, afery finansowe, to wszystko wydaje się w obliczu jej sukcesów, być prawie niezauważalne.

Wcale nie blondynka

Rodzina Deneuve jest ściśle związana z teatrem. Catherine nie marzyła o karierze aktorskiej, swoją przyszłość wiązała z malowaniem bądź archeologią. Jednak starsza siostra namówiła ją na statystowanie w filmie ”Les Collegiennes”. Ku swojemu zdziwieniu Catherine spodobała się praca na planie filmowym. Młoda debiutantka, tak jak jej siostra Francoise miała wtedy jeszcze ciemne włosy. Na blond Catherine ufarbowała swoje włosy w wieku 17 lat, jak sama powiedziała, chciała zrobić wrażenie na mężczyźnie, który jej się podobał, Vadimie, który wtedy miał już ponad 30 lat.

Ikona Francji

W jej życiu po Vadimie istotne miejsce zajmował też Marcello Mastroiannim, z którym ma córkę. Potem Francois Truffaut, którego poznała podczas zdjęć do „Syreny z Missisipi”. Twórca uważał, że Catherine jest przepiękna i filmy w których bierze udział z powodzeniem mogłyby obejść się bez scenariusza. Catherine uważana jest za symbol, ikonę oraz legendę Francji. Jednak sama zapytana o to, co uważa w swojej osobie za najbardziej przereklamowane, odpowiada – urodę. Deneuve mimo tego iż zbliża się do 70–tki wciąż otrzymuje propozycje interesujących ról. Catherine pokonuje kolejne dekady i wciąż wszystkim wydaje się tak samo piękna.