W zasadzie już po pierwszych minutach filmu, można się domyślić kierunku rozwoju fabuły i zakończenia. A jednak pomimo tego, produkcja przyciągnęła do kin tłumy widzów i zdobyła masę nominacji do Oskarów, które tym się różnią od nagród polskiego przemysłu filmowego, że nie promują gniotów. Czym zatem film się wyróżnia na tle bogatego, bądź co bądź, dorobku kina science-fiction?

Przede wszystkim narracja, której w każdym innym przypadku zarzuciłbym sztampowość, opowiedziana jest w sposób naprawdę wartki. Bohaterowie przechodzą przemianę na naszych oczach - bez zbędnych dłużyzn i zbędnego roztrząsania dylematów moralnych. To bardzo ważne w przypadku filmu trwającego aż 162 minuty.

Drugim atutem jest gra aktorów. Tu, obok jednej z moich ulubionych aktorek - Sigourney Weaver, pojawia się sporo młodych twarzy, jak np. Michelle Rodriguez, pilot śmigłowca. Zwróćcie uwagę na jej śmiech, szczęśliwie nie tłumaczony przez lektora - coś kapitalnego! I rzecz jasna, kapitalna rola Stephena Langa, psychotycznego pułkownika Milesa Quaritcha. Naprawdę godna podziwu. A tak swoją drogą - kto jeszcze pamięta granego przez Langa adwokata Davida Abramsa w serialu „Crime Story”?

Jednakże tym, co zachwyca i najbardziej przykuwa uwagę widza są bez wątpienia efekty specjalne. To naprawdę mistrzostwo świata! Dopracowane do perfekcji, barwy, ruchy... Śmiało można stwierdzić, że budżet szacowany na 237 milionów USD (trzecie miejsce w historii kina) w tym konkretnym przypadku nie poszedł na marne i efekt końcowy wart jest każdego wydanego centa. Rzecz jasna, efekty wizualne nie byłyby pełne bez odpowiedniej oprawy muzycznej, za którą odpowiedzialny jest James Horner (autor muzyki do „Apocalypto” Mela Gibsona). I znów należą się wyrazy wielkiego uznania, gdyż muzyka doskonale podkreśla niesamowitość obrazu.

Jednym słowem „Avatar” to naprawdę piękna opowieść, zrealizowana z pełnym rozmachem i warta obejrzenia. Film ten to doskonała rozrywka zarówno dla starszych, jak i młodszych wiekiem widzów. Szczerze polecam!