Leo, muzyk i właściciel studia nagrań ( Tatum) oraz Paige, początkująca rzeźbiarka (McAdams) są szczęśliwym i kochającym się małżeństwem - aż do fatalnego wypadku samochodowego, w którym Paige traci pamięć. Jednak nie całkiem- amnezja obejmuje tylko kilka lat wspólnego życia z Leo. Pamięta czasy gdy była studentką prawa, znajdującą się pod kontrolą rodziców. Na domiar złego pojawia się eksnarzeczony z tamtego okresu ( Speedman). Jednak Leo, choć dla Paige jest teraz zupełnie obcym człowiekiem, nie poddaje się i usiłuje na nowo wzbudzić jej uczucie. 
 
Film w reżyseri Micheala Sucsy początkowo wydaje się ckliwym dziełem. Nic bardziej mylnego. Całość oparta jest na prostocie fabuły, narracji, opisu poszczególnych postaci oraz ukazywaniu emocji. Dlatego też film jest tak dobry, bo nie jest kolejną produkcją kręconą na "jedno kopyto".

Scenariusz filmu oparty jest na prawdziwych wydarzeniach i prawdopodobnie właśnie dzięki temu plasuje trochę wyżej.  Dlatego też twórcy nie mogli sobie pozwolić na wielkie widowisko, wiele niespodziewanych zwrotów akcji czy bohaterów, którym wszystko się układa. Z przytaczanej prostoty wynika ujmujący styl opisywania ekranowej rzeczywistości. W trakcie seansu widzowie odczuwają zarówno chwile radosne, inspirujące ale i irytacjii i autentyczny żal. Tyle, że to wszystko funkcjonuje raczej jako dodatek, można, ale nie trzeba dopowiadać słów i myśli nieukazanych na ekranie.

Film jest naprawdę warty uwagi, daje do myślenia, pokazuje jak ważne w życiu człowieka są chwile i jak to życie może nas niespodziewanie zaskoczyć.