Dramat Nawal Marwan rozpoczyna się od obdarzenia uczuciami niewłaściwego mężczyzny. Po zajściu z nim w ciążę zostaje wyklęta, jako ta, która okryła rodzinę hańbą, zadając się z wrogiem. Gdy po latach udaje jej się uciec z kraju opętanego wojnami, zabiera ze sobą dwójkę dzieci i bagaż szczelnie zamkniętych wspomnień. O tej przeszłości niewiele wiedzą, postrzegając matkę jako małomówną, zamkniętą w sobie kobietę, która wiedzie normalne życie. Śmierć Nawal dotknie ich, ale nie tak jak testament, który po sobie zostawi. Nakazuje w nim pochować się bez ubrania, bez trumny, bez płyty nagrobnej. Prosi też dzieci o dostarczenie dwóch listów, adresowanych kolejno do ich brata, o którego istnieniu nie mieli pojęcia, i ich ojca, który miał zginąć na wojnie. Dla bliźniąt będzie oznaczało to podróż do przeszłości.

Wędrując przez ponurą historię zwaśnionych państw Wschodu odkrywają fakty, o których istnieniu woleliby nie wiedzieć. Gdy już zmierzą się z różnicami kulturowymi, przedrą przez niepisane prawo i nieprzyjazną społecznością, po raz drugi przeżyją śmierć matki. W jednej chwili rozpadnie się jej wizerunek, jaki budowali przez lata. Prawda nimi wstrząśnie, a widza wbije w fotel.

Denis Villeneuve stworzył uniwersalną przypowieść (nigdzie nie pada nazwa kraju, choć wzorem był konflikt w Libanie), opartą na schemacie greckiej tragedii. Gdyby film odczytywać dosłownie, byłby przerysowany, nierealny i nie do przyjęcia. Tak jakby w jednej postaci zebrać całe okrucieństwo konfliktów religijnych i wojen domowych i obciążyć ją każdym możliwym nieszczęściem. Patrząc szerzej, jest historią o tożsamości, rodzinie i potrzebie przebaczenia. To misternie wykonane dzieło, gdzie każde zdjęcie (zapierające dech ujęcia spalonej słońcem ziemi), każdy dźwięk (psychodeliczny Radiohead) i spojrzenie (absolutnie rewelacyjna Lubna Azabal jako Nawal) jest przemyślane. Tak samo jak każdy element układanki, który reżyser podsuwa widzowi i pozwala, by to on decydował, kiedy pozna prawdę.

Okrucieństwo i cierpienia wojny ukazane są głównie na płaszczyźnie psychicznej. Zamiast krwi leją się łzy, oprócz budynków walą się ludzkie istnienia, by w gruzach pogrzebać marzenia tysięcy osób. Film wywołuje autentyczny ból, kulimy się, chcemy, by się już skończył, żeby nie musieć patrzeć na przejmującą twarz bohaterki. Wciągające, hipnotyzujące, autentyczne 130 minut bólu.