Znam wersję oryginalną, ale idąc na film Bajona nie oczekiwałam idealnej adaptacji, dlatego się nie zawiodłam, jak niektórzy. 

 Nie jestem licealistką szukającą lektury łatwo przyswajalnej i bezboleśnie przenikającej do umysłu. Sztuka Fredry ma wartości ponadczasowe, bo przekazuje ważną myśl, że miłosć to wielka naturalna siła, której nic i nikt nie jest w stanie się przeciwstawić. Te treści odnalazłam w filmie. Doskonale się bawiłam, bo nie odwoływałam się ciągle do oryginału. Chociaż film tak bardzo nie odbiega od pierwowzoru, bo aktorzy ubrani są w kostiumy z XIX wieku, w dialogach używają trzynastozgłoskowca i sceneria też ma odpowiednie ramy czasowe. Konwencja epoki w zasadzie została zachowana.
 
 No właśnie, w zasadzie, bo na planie pojawiają się telefony komórkowe i okulary oraz rockowa muzyka. Szczerze mówiąc, nie podobały mi się te zmiany czasu i przestrzeni. Uważam, że były niepotrzebne. Było to takie uwspółcześnianie na siłę.

  Co do obsady aktorów, to zawsze można marudzić, że być może kto inny lepiej by zagrał, ale ten dobór wydaje mi się trafny. Anna Cieślak wcieliła się w rolę Anieli, a Marta Żmuda-Trzebiatowska zagrała Klarę, postać Albina przypadła Borysowi Szycowi, a Maciej Sztur to Gustaw. To między innym taka obsada przyciągnęła mnie do kina. Stuhr jako zawadiaka i łamacz kobiecych serc sprawdził się doskonale, jest przystojny i nie zawsze musi odgrywać romantycznych kochanków. Było ciekawe zobaczyć go w roli Casanovy. Sprostał wymogom oryginału, bo rzeczywiście pokazał się jako zaprzeczenie romantycznych bohaterów. Co do Borysa Szyca, to według mnie nie wypadł źle, chociaż to aktor z temperamentem, a tu musiał być po prostu fajtłapą. Mnie śmieszyła jego bezradność a dodatkowo zobaczenie go w XIX-wiecznych kostiumach, robiło z niego prawdziwego Fredrowskiego Albina. Jeżeli jestem już przy męskich postaciach, to sądzę, że Bajon zrobiłby lepiej, gdyby rolę stryja Radosta powierzył nieco starszemu aktorowi, bo różnica wieku między Więckiewiczem a Stuhrem nie jest duża.

  Kobiety zagrały fantastycznie. Są bardzo wiarygodne w rolach młodych panienek z małego wiejskiego dworku. To one wypowiadają wojnę swoim zalotnikom i przyrzekają, że nigdy nie wyjdą za mąż. Odgrywane przez nich postaci są wyraziste,Trzebiatowska jako Klara to niestrudzona wojowniczka walcząca o uniezależnienie kobiet, a Anna Cieślak to słodka i delikatna kobietka.
 
  Film podobał mi się, gdyż (zgodnie z zamiarem reżysera) śmieszył i bawił. Najważniejsze, że nie nudziłam się i chętnie raz jeszcze obejrzę tę wojnę płci.