Pociąg do sztuki

Kilka słów o młodości

Andriolli urodził się w Wilnie 14 listopada 1836r. jako syn Franciszka i Petroneli z Gąśniewskich. Tam ukończył  tę samą szkołę średnią co Mickiewicz. W roku 1855 wyjechał do Moskwy, aby z woli rodziców studiować medycynę. Jednak okazało się, że Andriolli jest stworzony do bycia artystą. Rozpoczął  naukę w Szkole Rysunku  i Rzeźby w Moskwie, a potem w cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu. Następnie wziął udział w powstaniu styczniowym w oddziale Ludwika Narbutta. Tam służył do bohaterskiej śmierci  swego wodza w bitwie pod Dubiczami 5 maja 1863r. Andriolli został ranny w powstaniu i aresztowany, potem osadzony w więzieniu, z którego uciekł do Anglii. Tam utrzymywał się z pracy ilustracyjnej dla czasopism. Później przebywał w Paryżu, skąd chciał się udać do Polski. Kiedy przekroczył granicę, został rozpoznany, aresztowany,  i skazany na karę śmierci, którą złagodzono i zmieniono na zesłanie do Wiatki na 15 lat. W 1871 roku uratował go manifest cesarski, dający wolność wszystkim, którzy przebywali na zesłaniu nie mniej niż 2 lata i odznaczyli się nienagannym zachowaniem. W Wiatce udzielał dzieciom lekcji rysunku.

Sukces ilustratora

Sukces Andriolli odniósł w 1872 roku. Największą sławę przyniosły mu rysunki  Palmowa Niedziela czy Wieńczenie dębu.

Dowodem uznania dla talentu Andriollego była propozycja z 1874r. firmy Gebethnera i Wolffa: zilustrowania Marii Malczewskiego. Rysunki zostały wykonane gwaszem, kredką i tuszem. W 1875 Andriolli ożenił się z Natalią Tarnowską, rzeźbiarką. Jednak już w 1887 roku wzięli rozwód. Elwiro mieszkał początkowo w dworku w Stasinowie, potem od 1880r. w Brzegach nad Świdrem.

Najważniejsze dzieła. Rozkwit twórczości Andriollego. Lata 1871-1883

Lata 1871-1883 uważa się za rozkwit twórczości Andriollego, dlatego że w tym czasie stworzył on swoje najważniejsze  ilustracje do utworów takich jak między innymi Stara Baśń Kraszewskiego, (1879r.) Pan Tadeusz, (1882r.)  czy Lilia Weneda Słowackiego (1883r.)

Andriolli w Paryżu

 W 1883 roku Andriolli wykonał w Paryżu ilustracje do książek Shakespere’a, Gautiera i Coopera.

„Świdermajer”, „andriollówka”, „styl otwocki” – są to określenia budownictwa drewnianego, które powstało  w XIX i XX wieku na Linii Otwockiej (miejscowości od Wawra po Śródborów). Za autora tego budownictwa uważa się Michala Elwiro Andriollego. Charakterystyczne dla tego stylu są ażurowe zdobienia werand i ganków oraz spiczaste zwieńczenia dachów. Pomysłodawcą nazwy tego stylu był Konstanty Ildefons Gałczyński.

Andriolli zmarł 23 sierpnia 1893 roku w Sanatorium w Nałęczowie na raka żołądka. Zaraz po jego śmierci czołowe pismo polskie „Tygodnik Ilustrowany” poświęciło mu wiele uwagi. Marian Gawalewicz w artykule „O Andriollim” uznał go za jedynego wielkiego ilustratora polskiego po Grottgerze. W kilka tygodni po śmierci artysty odbyła się wystawa pośmiertna Andriollego w Salonie Artystycznym w Warszawie.