Autor: Edyta Jarosz - Mackiewicz
30-07-2010
Biomechaniczne powstanie świata w popkulturowej twórczości Gigera
Pierwsza część pracy naukowej poświęconej twórczości Hansa Rudiego Gigera.
Biomechanoidy n
a obrazach Gigera to często płody z wykrzywionymi w grymasach twarzami. Ich wątłe ciała z przezroczystą skórą są pokryte kroplami krwi i obwiązane skórzanymi pasami. Biomechaniczne płody są zawsze liczne, jakby wzajemnie od siebie zależne, zagubione w mechanicznym świecie, dlatego zwykle przytulają się do siebie, są połączone ciałami (Krajobrazy XIV ,1973; Krajobrazy XXVIII, 1974). Płody w założonych maskach gazowych siedzą rzędem w ludzko- mechanicznym płucu, które symbolizuje brzuch (Maszyna do produkcji dzieci, 1965), lub są produktami przesuwającymi się na taśmie w supermarkecie, które obserwują klientki (Supermarket, 1965). W wierszu My atomowe dzieci Giger dał biomechanicznym płodom prawo wypowiedzenia się, pisząc: my atomowe dzieci […] po prostu chcemy, żebyście się do nas przyzwyczaili i nas polubili.
Postaciami biomechanicznymi są często kobietomężczyźni z trupimi głowami, z jedną piersią i fallusem. Jednak najczęściej są nimi kobiety, które można rozpoznać po wydatnych kobiecych ustach w trupich twarzach, kryjących wrogo wystrzeżone zęby oraz po zgrabnych nogach ubranych w pończochy. Ciała biomechanicznych kobiet są pokazane z niezwykłą precyzją szczegółu. Mają one wężowe kształty, są połączeniem ludzkich tkanek, kości oraz śrub, rur, zwoi cylindrów, systemów połączeń, jak w maszynie. Jedynymi akcesoriami biomechanoidów są: liczne czaszki, kości, elementy skomplikowanych mechanizmów, oraz duże okulary, maski gazowe na trupich twarzach i karabiny przewieszone na pasach przez kościste ramiona. Giger pytał: Gdzie na ziemi mógłbym sfotografować moje postacie? Może w piekle?
Świat biomechanoidów to świat zmarłych. W 1976 r. Giger wydał pierwszy album obrazów z cyklu Giger’s Necronomicon inspirowany tematyką okultystyczną i twórczością Howarda P. Lovecrafta,
amerykańskiego mistrza grozy, twórcy mrocznej, fikcyjnej księgi zawierającej mity o pradawnych nieziemskich stworach pokrewnych bogom. Duża część prac z tego cyklu jest również przeniesieniem na płótno nocnych koszmarów artysty. W młodości cierpiał on na rodzaj parasomnii odznaczający się występowaniem częstych lęków nocnych. Postacie zmarłych są także biomechanoidami – nagimi kobietami z ciałami zbudowanym z kości i rur, które trzymają dziwne, mechaniczne urządzenia, a ich łona są powtórzeniem obrazu ich twarzy, lub ogromnymi metalowymi głowami z groźnie wyszczerzonymi zębami (Necronom III , 1976).
Z biomechanicznej koncepcji Giger stworzył postać Ksenomorfa, znanego powszechnie jako Obcy z filmu Ridleya Scotta , którego charakterystyczną cechą był brak oczu i język uzbrojony w dwa komplety zębów. Do budowy potwora Giger użył różnorodnych materiałów: lateksu, gumy, metalu, kości, rur od klimatyzacji. Głowę bestii zrobił używając prawdziwej ludzkiej czaszki, która stała się fascynacją artysty, od kiedy w wieku pięciu lat dostał od ojca-aptekarza autentyczną czaszkę. Ukształtowała ona w dużym stopniu jego wyobraźnię, fascynację śmiercią, złem i mrocznymi stronami życia. To dziecięce doświadczenie oraz wspo
mnienie oglądanej w młodości fotografii ofiary tortur mordercy chińskiego cesarza, uświadomiło artyście bezsensowność egzystencji, dlatego mówił: Lepiej, żeby istnienie nigdy się nie zaczęło.
Biomechanoidy gubią się w świecie mechanicznym, pełnym głębokich, czarnych lochów z wysokimi, niekończącymi się schodami, co odzwierciedla seria obrazów Lochy (od 1966). Giger mówił: Seria „Lochy” […] została zainspirowana przez moje sny. W tym czasie źle sypiałem i nękały mnie koszmary. W moich snach te przejścia były jednak otwarte i prowadziły do ogromnego labiryntu, gdzie czekały na mnie wszelkiego rodzaju niebezpieczeństwa. Prawie każdy sen wiódł mnie w dół krętych schodów do magicznego świata wyobraźni, który jednocześnie pociągał mnie i napawał lękiem . Te marzenia senne zainspirowały Gigera do stworzenia projektu systemu tuneli na terenie Szwajcarii, łączących pięć punktów na granicy państwa na kształt pentagramu. Tunele nie miały skrzyżowań, jedynie przecinały się piętrowo. Służyłyby do rozwiązania kwestii szybkiego transportu na terenie kraju. Obsługiwałyby ruch samochodowy i kolejowy. Pięć stacji przy granicach byłoby oznaczonych budowlami w ksztłcie piramid, które pełniłyby nie tylko rolę dworca, ale również budynków mieszkalnych, przeznaczonych dla uchodźców z innych krajów. Dodatkowo miały być miejscem utylizacji śmieci. Giger zakładał włączenie mieszkańców piramid w system. Aby zarobić na utrzymanie, pracowaliby przy recyclingu odpadów, które byłyby transportowane na miejsce przez tunel. Koncepcję pentagramu Giger opisał, zilustrował i wysłał do prezydenta Szwajcarii, który co prawda nie zaakceptował pomysłu artysty, ale wyraził się z uznaniem o jego sztuce.
a obrazach Gigera to często płody z wykrzywionymi w grymasach twarzami. Ich wątłe ciała z przezroczystą skórą są pokryte kroplami krwi i obwiązane skórzanymi pasami. Biomechaniczne płody są zawsze liczne, jakby wzajemnie od siebie zależne, zagubione w mechanicznym świecie, dlatego zwykle przytulają się do siebie, są połączone ciałami (Krajobrazy XIV ,1973; Krajobrazy XXVIII, 1974). Płody w założonych maskach gazowych siedzą rzędem w ludzko- mechanicznym płucu, które symbolizuje brzuch (Maszyna do produkcji dzieci, 1965), lub są produktami przesuwającymi się na taśmie w supermarkecie, które obserwują klientki (Supermarket, 1965). W wierszu My atomowe dzieci Giger dał biomechanicznym płodom prawo wypowiedzenia się, pisząc: my atomowe dzieci […] po prostu chcemy, żebyście się do nas przyzwyczaili i nas polubili.Postaciami biomechanicznymi są często kobietomężczyźni z trupimi głowami, z jedną piersią i fallusem. Jednak najczęściej są nimi kobiety, które można rozpoznać po wydatnych kobiecych ustach w trupich twarzach, kryjących wrogo wystrzeżone zęby oraz po zgrabnych nogach ubranych w pończochy. Ciała biomechanicznych kobiet są pokazane z niezwykłą precyzją szczegółu. Mają one wężowe kształty, są połączeniem ludzkich tkanek, kości oraz śrub, rur, zwoi cylindrów, systemów połączeń, jak w maszynie. Jedynymi akcesoriami biomechanoidów są: liczne czaszki, kości, elementy skomplikowanych mechanizmów, oraz duże okulary, maski gazowe na trupich twarzach i karabiny przewieszone na pasach przez kościste ramiona. Giger pytał: Gdzie na ziemi mógłbym sfotografować moje postacie? Może w piekle?
Świat biomechanoidów to świat zmarłych. W 1976 r. Giger wydał pierwszy album obrazów z cyklu Giger’s Necronomicon inspirowany tematyką okultystyczną i twórczością Howarda P. Lovecrafta,
amerykańskiego mistrza grozy, twórcy mrocznej, fikcyjnej księgi zawierającej mity o pradawnych nieziemskich stworach pokrewnych bogom. Duża część prac z tego cyklu jest również przeniesieniem na płótno nocnych koszmarów artysty. W młodości cierpiał on na rodzaj parasomnii odznaczający się występowaniem częstych lęków nocnych. Postacie zmarłych są także biomechanoidami – nagimi kobietami z ciałami zbudowanym z kości i rur, które trzymają dziwne, mechaniczne urządzenia, a ich łona są powtórzeniem obrazu ich twarzy, lub ogromnymi metalowymi głowami z groźnie wyszczerzonymi zębami (Necronom III , 1976). Z biomechanicznej koncepcji Giger stworzył postać Ksenomorfa, znanego powszechnie jako Obcy z filmu Ridleya Scotta , którego charakterystyczną cechą był brak oczu i język uzbrojony w dwa komplety zębów. Do budowy potwora Giger użył różnorodnych materiałów: lateksu, gumy, metalu, kości, rur od klimatyzacji. Głowę bestii zrobił używając prawdziwej ludzkiej czaszki, która stała się fascynacją artysty, od kiedy w wieku pięciu lat dostał od ojca-aptekarza autentyczną czaszkę. Ukształtowała ona w dużym stopniu jego wyobraźnię, fascynację śmiercią, złem i mrocznymi stronami życia. To dziecięce doświadczenie oraz wspo
mnienie oglądanej w młodości fotografii ofiary tortur mordercy chińskiego cesarza, uświadomiło artyście bezsensowność egzystencji, dlatego mówił: Lepiej, żeby istnienie nigdy się nie zaczęło.Biomechanoidy gubią się w świecie mechanicznym, pełnym głębokich, czarnych lochów z wysokimi, niekończącymi się schodami, co odzwierciedla seria obrazów Lochy (od 1966). Giger mówił: Seria „Lochy” […] została zainspirowana przez moje sny. W tym czasie źle sypiałem i nękały mnie koszmary. W moich snach te przejścia były jednak otwarte i prowadziły do ogromnego labiryntu, gdzie czekały na mnie wszelkiego rodzaju niebezpieczeństwa. Prawie każdy sen wiódł mnie w dół krętych schodów do magicznego świata wyobraźni, który jednocześnie pociągał mnie i napawał lękiem . Te marzenia senne zainspirowały Gigera do stworzenia projektu systemu tuneli na terenie Szwajcarii, łączących pięć punktów na granicy państwa na kształt pentagramu. Tunele nie miały skrzyżowań, jedynie przecinały się piętrowo. Służyłyby do rozwiązania kwestii szybkiego transportu na terenie kraju. Obsługiwałyby ruch samochodowy i kolejowy. Pięć stacji przy granicach byłoby oznaczonych budowlami w ksztłcie piramid, które pełniłyby nie tylko rolę dworca, ale również budynków mieszkalnych, przeznaczonych dla uchodźców z innych krajów. Dodatkowo miały być miejscem utylizacji śmieci. Giger zakładał włączenie mieszkańców piramid w system. Aby zarobić na utrzymanie, pracowaliby przy recyclingu odpadów, które byłyby transportowane na miejsce przez tunel. Koncepcję pentagramu Giger opisał, zilustrował i wysłał do prezydenta Szwajcarii, który co prawda nie zaakceptował pomysłu artysty, ale wyraził się z uznaniem o jego sztuce.
Podobne materiały
Skomentuj
komentarzy (0)
Kod obrazkowy:
Pseudonim (maksymalnie 50 znaków)
Można wpisać maksymalnie 2000 znaków. Pozostało 2000 znaków.
Najnowsze zdjęcia
Najczęściej czytane
W nocy z 19 na 20 maja rozpoczyna się istna ekspansja dziewięciu muz. Tegoroczna edycja Nocy Muzeów aż kipi od atrakcji. Gdzie warto się udać w Poznaniu, Wrocławiu, Łodzi, Krakowie oraz Trójmieście? Poniżej przygotowaliśmy dla Was ściągawkę. >>
Wszyscy się kiedyś zestarzejemy – to smutne, ale prawdziwe. A gdyby to przyspieszyć o 30 lat? Taki eksperyment przeprowadzili twórcy wystawy „Ty też będziesz seniorem”, na której można oglądać postarzone wizerunki...celebrytów. >>
„Noc kultury w Lublinie” to: 270 wydarzeń, 3000 współtwórców, 250 artystów ukraińskich, 50 unikalnych projektów polsko-ukraińskich, 10 przestrzeni muzycznych, 8 scen teatralnych, 2 strefy kina i wiele innych atrakcji. >>
Ostatnie komentarze
Najnowsze konkursy
Paryż miasto zakochany, które podobno nigdy nie śpi. Jednak, jak każda większa metropolia, tak i ta ma swoje sekrety, a pozwala je odkryć audiobook „Sekretne życie miasta”, który jest dzisiaj do wygrania w naszym konkursie.
więcej »
więcej »
Zaproś do stacji znajomych
Newsletter
