Public Relations – Spin

Dochodzi w niej do konfrontacji argumentów, jednakże w sposób kompromisowy (forma dialogu, zakładająca w pewnym sensie przyznanie racji drugiej stronie). Nie powinno się zatem z góry negować czyjeś opinii, zaś unikać sytuacji konfliktowych. Z owej konwersacji ma wynikać skromność, umiarkowanie, a także wiedza o człowieku jako partnerze dialogu. Należy ponadto pamiętać, że PR jest wyłącznie narzędziem promocji, wyrażonym przez: sprzedaż, kreowanie wizerunku publicznego, propagandę oraz reklamę. Laptopy poleasingowe

Definicje:

E. Bernays (Ojciec PR) – „Public Relations jest próbą skonstruowania publicznego wsparcia dla działania, przypadku, ruchu lub instytucji, poprzez informację, perswazję
i dostosowania się.”


S.M. Cutlip
, A.H. Center i G.M. Broom„Public Relations pełni funkcję zarządzania, która ustanawia i utrzymuje wzajemnie korzystne stosunki, pomiędzy organizacją i różnymi grupami jej otoczenia, od których zależy jej sukces lub niepowodzenie.”

S. Black
„Public Relations to sztuka i nauka osiągania harmonii z otoczeniem poprzez wzajemne porozumienie oparte na prawdziwej i pełnej informacji.”

K. Wojcik
„Public Relations jest świadomym, celowym, planowym, systematycznym i długoplanowym oddziaływaniem organizacji, władz, zrzeszeń na publiczność, zwaną otoczeniem, skierowanym na ukształtowanie z nią specyficznej jakości stosunków i układów przy użyciu komunikowania i pielęgnowania kontaktów jako jedynej, klasycznej metody, i podporządkowanie tych wpływów rygorom etycznym.”

Do celów Public Relations należą
: kreowanie wizerunku danej jednostki – firmy, organizacji czy osoby – poprzez dostarczenie niezbędnych informacji na ich temat społeczeństwu za pomocą mediów czy bilboardów (dziedzina marketingowa); kładzenie nacisku na przebieg zarządzania informacją – z założenia ma wzbudzić w świadomości odbiorcy konieczność istnienia „reklamowanego” elementu, który musi stanowić integralną część otoczenia – dzięki czemu uzyska zaufanie wśród potencjalnych klientów (dziedzina komunikacji społecznej); strategiczne administrowanie firmą, organizacją tudzież osobą, przez co dochodzi do sprawnej, zamierzonej oraz efektywnej komunikacji – zarówno wewnątrz nich jak i w stosunku do otoczenia (dziedzina zarządzania).

Spin – socjotechnika

Bardzo ciekawą płaszczyzną, należącą do Public Relations, jest tzw. „Spin”. Owa socjotechnika jest niczym zniekształcenie głównego rdzenia PR, a mianowicie podawania faktów. Spin doktorzy (specjaliści od „Spinu”) zajmują się przede wszystkim fałszowaniem portretu rzeczywistości na korzyść swojego klienta. W ten sposób starają się go ukazać w jak najlepszym świetle – nawet, jeżeli jego sytuacja bywa wręcz tragiczna. Dzięki odpowiednim technikom „tuszowania” mogą osiągnąć wspólny z daną osobą tudzież organizacją cel, którym jest wtórne zdobycie zaufania narodu. W związku z powyższym – Spin cechuje się kuglarską, niesamowicie manipulacyjną oraz zdradliwą taktyką, mogącą zamydlić ludziom oczy tudzież pozbawić ich zdroworozsądkowej percepcji rzeczywistości.

Podstawowe techniki, jakimi posługuje się „Spin”
:

– prezentacja skrupulatnie wybranych dowodów, ukazujących czyjąś rację (tzw. wybieranie wisienek)

– wybiórcze użycie takich faktów, które w żaden sposób nie zaszkodzą klientowi

– posługiwanie się wypowiedziami, potwierdzającymi pewne zaprzeczenie, jednak nie będące nim w istocie (tzw. zaprzeczenie bez zaprzeczenia)

– używanie wyrażeń, wskazujących na autentyczność danej sytuacji, która nie została jednak udowodniona w stu procentach

– stosowanie wyrazów lub peryfraz, które ze względu na wiele czynników – tabu, religia, cenzura, normy towarzyskie, poprawność polityczna – charakteryzujących daną osobę nie powinny być używane (tzw. eufemizmy), w celu ukrycia lub rozpowszechniania czyjegoś programu

– negatywne informacje podawane z opóźnieniem, przez co istnieje możliwość ich prowizorycznego ukrycia za ważniejszymi wydarzeniami

Kilka przykładów zastosowania „Spinu”:

1. Wybory w Stanach Zjednoczonych w 2000 roku
.
– George W. Bush, z racji swojej niezbyt wyraźnej mowy, był postrzegany za osobę o niskich kompetencjach intelektualnych. Sztab – odpowiedzialny za jego wizerunek – obrócił to na korzyść przyszłego prezydenta, kreując go na „swojskiego obywatela”. Stanowiło to przeciwieństwo do obrazu człowieka wykształconego tudzież wielce utalentowanego, jaki zbudowano Billowi Clintonowi.

– Bush nie należy do ludzi wysokich, zaś w obecności wysokiego Clintona wygląda nieco komicznie – wbrew pozorom amerykanie zważają na wzrost swojego przyszłego przedstawiciela. Również i ten mankament został umiejętnie zatuszowany, gdyż zmieniono wysokość podestu, na którym stał Bush. Dzięki temu odbierało się wrażenie, że obaj kandydaci są sobie równi.

2. Zamach na World Trade Center 11 września 2001 roku.
– Jo Moore (rzecznik rządu Wielkiej Brytanii) wyraziła się o tragedii w następujący sposób: „zamach na WTC jest dobrym dniem na pozbycie się wszystkiego, co chcielibyśmy pogrzebać”. Negatywnym, acz zamierzonym, działaniem chciała zatuszować zmiany w wydatkach jej departamentu, które ogłoszono dwa dni później od owego wydarzenia. Wbrew nadziei na to, że nie zostaną zauważone w obliczu nieszczęścia USA, rzeczniczka została odwołana ze swojego stanowiska.

3. Afera Rywina w 2002 roku.

– Wanda Rapaczyńska oraz Adam Michnik potwierdzili informację, że „Gazeta Wyborcza” celowo opóźniała publiczne ujawnienie afery, ponieważ w międzyczasie trwały negocjacje rządu Leszka Millera w sprawie dostępu Polski do Unii Europejskiej.

4. Służba w Wehrmachcie dziadka Donalda Tuska podczas II wojny światowej.
– Jacek Kurski ujawnił owy fakt podczas kampanii prezydenckiej w 2005 roku, przez co ukazał Tuska w negatywnym świetle – wziął pod uwagę to, że znaczna część społeczeństwa polskiego w dalszym ciągu żywi niechęć do Niemców.

Alicja Paluch – autorka

Sponsoruje nas AMSO Rent Wynajem laptopów

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


*