„Duszyczka” w reżyserii  Jerzego Grzegorzewskiego powstała na podstawie dwóch poematów Tadeusza Różewicza: „Duszyczka” i „Et in Arcadia ego” („I ja byłem w Arakdii”). Spektakl jest rozważaniem o śmierci ciała i duszy. Reżyser zwraca uwagę szczególnie na seksualną naturę człowieka. Ten kocha, ale nie potrafi być wierny, gdyż popędy i nienasycenie cielesne prowadzą do szukania relacji z różnymi kobietami, przedstawionymi w spektaklu jako prostytutki. W końcu człowiek szuka wyzwolenia spod tego jarzma szuka w sztuce.

Głównym bohaterem jest dusza pisarza artysty(Jan Englert) uwikłanego w chore relacje z kobietami. Jest czuły, inteligentny, mądry, ale nie potrafi sobie poradzić ze słabą ludzką naturą.

Spektakl to także opowieść o naturze każdego z nas. Możemy się przed tym wzbraniać, gdyż nie są to chlubne treści o nas samych, ale sztuka dzięki bezpośrednim zwrotom atakuje naszą osobowość i duchowość. Spektakl porusza często kilka wątków w ciągu jednej minuty, ani na chwilę nie można oderwać się od tego, co dzieje się na scenie. Najczęściej wygłaszane są trudne treści, które chętnie zakopałoby się głęboko w ziemi. W tym spektaklu nic się nie ukryje, gdyż sztuka mówi nam o nas samych, o naszych instynktach, popędach, pragnieniach, beznadziejnej próbie ucieczki przed swoim alter ego, który tłumi emocje, uczucia i skłonności nieakceptowane w społeczeństwie. Dzieło odkrywa nieprzyjemną prawdę. Do tego dochodzi rozczarowanie, bo sztuka jednak nie potrafi wyzwolić.

Spektakl jest trudny w odbiorze, gdyż wymaga sporego skupienia od widza , ale treść można zrozumieć za drugim, trzecim czy kolejnym oglądaniem. Niesłychanie ciekawe jest obcowanie w czasie tego przedstawienia z aktorem. Przejawia się to brakiem dystansu, kiedy Englert czy Fudalej prawie depczą po palcach widowni. Widać twarze aktorów, makijaż ich grę za pomocą oczu.  Spektakl ten jest dowodem dobrego warsztatu aktorskiego. Jan Englert – już legenda aktorstwa pokazuje mistrzostwo gry scenicznej. W oczach aktorach widać wszystkie emocje, które w danym momencie spektaklu nim targają. Bohaterowi towarzyszą utalentowane, także wokalnie, aktorki zgrupowane w kwintecie. Ciekawy jest ich wjazd na scenę na wózku torowym. Układ postaci, śpiew, wspólna recytacja zachwycają. Mają coś w sobie z kabaretu Agnieszki Osieckiej, ale mimo wszystko cechuje je pewnego rodzaju oryginalność.
Pomimo małej powierzchni scenicznej, spektakl ma bogate kostiumy. Scenografia również posiada wiele elementów. W tej kwestii również dominuje ilość – np. łóżko, dom, kawiarnia czy tory górnicze. W spektaklu kobiety często palą papierosy. Tutaj można to wytłumaczyć tematyką popędu seksualnego, osadzonego w środowisku prostytutek. Spektakl ma muzykę graną na żywo, co urozmaica delektowanie się sztuką rozumianą w szerokim pojęciu tego słowa.

Spektakl to wizualna i duchowa uczta dla miłośnika teatru, dobrego teatru.

Dygresja autora recenzji:

Idę wraz z innymi korytarzem piwnicy, którym biegną rury. Przychodzą mi do głowy różne myśli zaczerpnięte z mitologii. Puszczam wodze wyobraźni i zapominam o Różewiczu, a czekam na propozycję Grzegorzewskiego. Spektakl jest w centrum mojego zainteresowania, o nim tylko myślę. Może to wędrowanie moje i moich współtowarzyszy to wędrówka duszy. Może chodzi o rzekę Styks i Hades, a może to czyściec. Dwa rzędy dla widowni i wąski pasek sceny. Mroczny klimat buduje napięcie, aż do momentu pojawienia się aktorów…