Pigułka, którą chce zaserwować widzowi Teatr Muzyczny Roma, składa się z największych hitów tego teatru. Idąc na „Najlepsze z Romy” zobaczymy między innymi najlepsze sceny z: „Tańca wampirów”, „Akademii Pana Kleksa”, „Upiora w Operze”, „Grease”, „Piotrusia Pana” czy też „Kotów”. Warto jednak zaznaczyć, że prócz starych musicali pojawia się też fragment „Les Misérables” („Nędzników”), który swoją premierę na deskach teatru będzie miał dopiero we wrześniu tego roku. Dlatego w tym obfitym repertuarze każdy powinien znaleźć coś dla siebie.

Warto jednak przypomnieć o czym opowiadają poszczególne wydarzenia sceniczne, gdyż niestety na podstawie wybranych fragmentów nie uda nam się dowiedzieć, jaka była fabuła danego musicalu.

I tak, idąc chronologicznie, w 1999 roku w Romie pojawia się „Crazy For You”, który opowiada o urzędniku bankowym Bobbym, ale jego pasją nie jest miłość do pieniądza, tylko taniec. Niestety, casting u Zanglera nie wypada korzystnie. Tymczasem bank wysyła chłopaka do mieściny Deadrock, gdzie ma przejąć zadłużone budynki. Jednym z nich jest teatr. Bobby zakochuje się w córce właściciela i tylko przywrócenie dawnego blasku teatrowi może połączyć tych dwoje...

W 2000 roku na deskach teatru wystawiany był „Piotruś Pan”. Oczywiście musical powstał na podstawie książki „Peter Pan”, której autorem jest James M. Barrie. Opowieść w wielkim skrócie przedstawia przygody chłopca, który nie chce dorosnąć. Tytułowy Piotruś Pan żyje na wyspie Nibylandia.

Pod koniec 2000 roku na deski Romy trafił po raz pierwszy musical „Miss Saigon”, którego fabuła inspirowana jest operą „Madame Butterfly”. Akcję spektaklu osadzono w realiach wojny w Wietnamie, gdzie Kim – wietnamska nastolatka, pracuje w nocnym lokalu. Do „domu rozpusty” przybywa Chris, który dostaje od kolegi w prezencie możliwość spędzenia jednej nocy z Kim. Ta noc zmienia ich życie...

„Grease” (2002), to jeden z najbardziej znanych filmów w historii kina, w którym wystąpił John Travolta. Tak samo, jak w pierwowzorze, tak i tutaj fabuła przenosi widza do szkoły Rydell High School. Tam Sandy, nowa uczennica, spotyka swojego chłopaka z wakacji – Danny’ego. Czyżby niewdzięczny kochanek zapomniał o swoim uczuciu?

„Koty” zadebiutowały na deskach teatru w 2004 roku. To rekordowy sukces, który jest poetycką opowieścią z wierszami T.S. Elliota. Społeczność Kotów Dachowych zbiera się na sekretnym balu, by wytypować tego który przeniesie się do Kociego Nieba. Podczas sztuki poznajemy zwyczaje i obrzędy Dachowców oraz ich charaktery.

W październiku tego samego roku debiutuje „Taniec Wampirów”, który powstał na podstawie filmu Romana Polańskiego „Nieustraszeni pogromcy wampirów”. Warto zaznaczyć, że reżyser nadzorował prace nad tą sztuką. Fabuła opowiada o losach profesora Abronsiusa z Królewca, który wyrusza do Transylwanii w towarzystwie asystenta. Młodzieniec zakochuje się w Sarze, która wybiera się na bal zorganizowany przez wampira Von Krolocka. Chłopak postanawia ją uratować i wyrusza do zamczyska.

„Akademia Pana Kleksa” została wystawiona na deskach teatru w 2007 roku. To premierowy musical napisany specjalnie dla Teatru Muzycznego ROMA na podstawie książek Jana Brzechwy. Gapowaty Adaś Niezgódka trafia do Akademii Pana Kleksa, gdzie nie ma tradycyjnych lekcji, tylko nauka magii. Niestety,  wrogowie doktora wykradają jego sekrety. Adaś wraz ze swoimi przyjaciółmi rusza w pogoń za złodziejami i przemierza liczne baśniowe krainy.


W 2008 roku pojawia się „Upiór w operze”, musical zrealizowany na podstawie powieści Gastona Leroux. W wielkim skrócie to opowieść o Eryku (tytułowy Upiór), który jest oszpeconym człowiekiem. Mimo to jest geniuszem muzyki, doskonałym architektem, zakochanym w Christine Daaé – dziewczynie, której pomaga obudzić drzemiący w niej talent. Christine myśli, że jest on „Aniołem Muzyki” zesłanym z zaświatów przez nieżyjącego już ojca. Jedynie Madame Giry, wie kim jest tajemniczy upiór. W pewnym momencie arogancka diva Carlotta postanawia zrezygnować ze swej roli w spektaklu, wtedy pojawia się promyk nadziei dla Christiny Daaé – zaczyna śpiewać. Zarządcy teatru są zdumieni, a młoda dziewczyna dostaje swoją szansę i szybko staje się gwiazdą. Wszystko jak w bajce, ale niespodziewanie pojawia się hrabia Raoul de Chagny – dawna miłość Christine. Młodzi nadal czują coś do siebie, a sam Upiór jest zazdrosny o przystojnego młodzieńca.

We wrześniu w Teatrze Roma zobaczymy „Nędzników”. Dzieło powstało na kanwie wielokrotnie ekranizowanej powieści Victora Hugo. "Les Miserables" zostało napisane przez Claude - Michela Schonberga (twórca muzyki) oraz Alaina Boubila (autora libretta). Spektakl jest dość wierną adaptacją historii galernika Jeana Valjeana i jego walki o nowe życie. Musical składa się z dwóch aktów, które kończy epilog. Pojawiają się jed nak najbardziej znane motywy.

Z poszczególnych musicali  wybrano najbardziej zapadające w pamięć fragmenty, i pokazano na dosyć skromnej scenie. Nie zobaczymy na niej scenografii znanych z pełnych wersji. Tak naprawdę w górnej części sceny znajduje się wielki telebim, który informuje publiczność, jaki musical jest wystawiany. Pod spodem zaś widać orkiestrę. Nie dziwi mnie to, gdyż w sumie trudno byłoby zmieniać scenografie podczas spektaklu. Roma jednak zaskakuje widza tym, że podczas każdego numeru pojawiają się najbardziej znane motywy. Przykładowo podczas sceny z „Tańca z Wampirem” w tle pada niesamowity śnieg, który bardzo podobał się publiczności. W „Crazy For Sou” na scenę wjeżdża charakterystyczny samochód z lat 30-40. To bardzo dobry pomysł. Wydaje się, że scena jest nieokazała, ale w zupełności wystarcza na potrzeby tego przedsięwzięcia.

Na uwagę zasługują również stroje, w które odziani są aktorzy. Będąc  na zapleczu teatru ROMA nigdy ich nie widziałem. Widocznie są przechowywane w specjalnej części i wykorzystuje się je przy tego typu widowiskach. Miło jest więc ponownie zobaczyć wspaniale szyte szaty wampirów czy też fascynujące kostiumy zaprojektowane dla musicalu „Koty”. Bogactwo ich wykończenia widać na każdym kroku.

O grze aktorów z Teatru ROMA zawszę lubię pisać, gdyż jest naprawdę dobra. Tak jak zawsze podczas niektórych fragmentów z poszczególnych musicali artyści wychodzą do publiczności. Dobrym przykładem będzie tutaj „Taniec Wampirów”, gdzie podczas jednej ze scen postacie spacerują wśród publiczności. Większość z nich nie zwraca uwagi na siedzących widzów, ale zdarzają się wyjątki... Bardzo podoba mi się taka gra z publicznością, gdyż dzięki temu nigdy nie wiadomo, co nas czeka podczas spektaklu, a poza tym zbliża nas do tego, co aktorzy chcą nam opowiedzieć. Podczas scen z "Grease", "Tańca Wampirów", czy też "Akademii Pana Kleksa" widownia bez zachęcania klaskała w takt muzyki.

Damian Aleksander dał z siebie wszystko, gdyż brał udział w większości prezentowanych musicali. Wymagało to od niego naprawdę wielkiej energii, siły i poświęcenia, aby móc oddać się każdemu z nich w 100%. Jestem pełen uznania dla tego aktora po występie w "Najlepszych z Romy". Niesamowite również jest też to, że wszyscy aktorzy występujący na scenie przebierają się w nowe kostiumy bardzo szybko, aby po chwili być już na scenie. To niesamowite i naprawdę budzące podziw. Do tego dochodzą jeszcze sztuczki magiczne, jak wyjście "kotki ze skrzyni", czy też zabawa z ogniem.

Wokal to również mocna strona Teatru Roma. Oczywiście nie zabrakło zmian. Nie ma bowiem wszystkich aktorów, który występowali na scenie kilka dobrych lat temu. Niemniej ich zastępcy spisują się znakomicie. Najbardziej urzekła mnie piosenka śpiewana przez Malwinę Kusior – „Na orbicie serc”. Niestety, nadal nie mogę przekonać się do tego jak Daria Druzgała śpiewa najbardziej charakterystyczną piosenkę w Kotach („Pamięć”). Oryginalna wersja, która była wystawiana na deskach Broadwayowskiego teatru, jest dla mnie o niebo lepsza i chyba nigdy jej nic nie przebije. Uwieńczeniem tego wszystkiego są dwie sceny z „Nędzników”. Miło było zobaczyć to, co Roma szykuje nam na jesień. Można zaryzykować, że będzie to kolejna spektakularna produkcja, obfitująca w szczegóły oraz niesamowitą fabułę. Niestety, dwie sceny to za mało, aby napisać coś więcej, ale wygląda obiecująco.

Na „Najlepsze z Romy” warto iść. Niektórzy, mogą powiedzieć, że jest to dobra łatka do czasu powstania „Nędzników”. Może i tak, ale dla mnie to najlepsza łatka, jaką widziałem. Miło zobaczyć niezapomniane sceny z poszczególnych spektakli i w niektórych przypadkach żałuję, że niektóre zeszły już z desek teatru – nieziemski „Taniec Wampirów” nadal porusza moje serce. Dla tych, którzy nie wdzieli omawianych musicali, będzie to naprawdę smakowity kąsek, który pobudzi ich apetyt na więcej. Czy Roma sobie z tym poradzi z tłumami chętnych? Nie wiem, ale ze słów dyrektora teatru wynika, że nie możemy liczyć na wersje DVD dawnych musicali. Szkoda, bo te 10 lat, 1900 wystawionych przedstawień i milion osiemset tysięcy widzów wygląda imponująco i wspaniałym uwieńczeniem byłoby nagranie wszystkich tych wspaniałości. Dla nas,  i dla potomnych.

"Poczujcie moc wyobraźni"

Pełen repertuar spektaklu NAJLEPSZE Z ROMY:
 
Część I

CRAZY FOR YOU
PIOTRUŚ PAN
MISS SAIGON
GREASE

 
Część II

KOTY
AKADEMIA PANA KLEKSA
TANIEC WAMPIRÓW
UPIÓR W OPERZE
AKADEMIA PANA KLEKSA


Wokalistki:
Izabela Bujniewicz
Daria Druzgała
Edyta Krzemień
Malwina Kusior
Ewa Lachowicz
Agnieszka Mrozińska
Ewa Wlazłowska

Wokaliści:
Damian Aleksander
Jan Bzdawka
Wojciech Paszkowski
Paweł Podgórski
Robert Rozmus
Marcin Wortmann

Tancerki:
Paulina Andrzejewska
Agnieszka Brańska
Beata Duda
Agnieszka Jaroszyńska
Iwona Runowska
Anna Sąsiadek

Tancerze:
Błażej Ciszek
Patryk Gładyś
Paweł Irmiński
Piotr Nawrocki
Andrzej Pieńko
Patryk Rybarski

Dzieci:
Natalia Jankiewicz
Joanna Jędrzejewska
Magda Kusa
Martyna Narożniak
Julia Robinson
Maja Stankowska
Grzegorz Bogatko
Szymon Bogatko
Tomasz Chodorowski
Jeremi Czyż
Albert Do
Mateusz Kociałkowski
Miłosz Konkel
Maciej Wilk

Reżyseria: Sebastian Gonciarz

Opieka artystyczna: Wojciech Kępczyński

Kierownictwo muzyczne: Maciej Pawłowski

Projekcje: Krystian Drywa

Choreografia: Agnieszka Brańska, Paulina Andrzejewska, Iwona Runowska i
Jacek Badurek

Kostiumy: Anna Waś

Kierownictwo produkcji: Maciej Bargiełowski