Uznany przez krytyków za najlepszy i najważniejszy dramat Ödöna von Horvátha „Opowieści Lasku Wiedeńskiego” z nieskrywaną ironią pokazuje mizerię mieszczańskiego życia w Austrii lat 20. i 30. XX wieku. Oś fabularną dramatu tworzą historie kilkunastu osób – młodych i starych – panien, kawalerów, żon, mężów, wdów i wdowców. W takt muzyki Straussa nawiązują romanse, przeżywają rozstania, snują marzenia i stykają się z brutalną rzeczywistością.

Marianna (Natalia Rybicka) sprzedaje lalki i z narastającą niechęcią spełnia polecenia despotycznego ojca. Wychowywana w domu bez matki z podejrzliwością wysłuchuje ojcowskich tyrad na temat błogosławieństw płynących z patriarchatu. Z uległością przez kilka lat znosi zaloty swojego sąsiada, ale kiedy tylko w miasteczku pojawia się ktoś nowy, kto obrzuca ją zaciekawionym spojrzeniem, pada do jego stóp, by wyznać mu miłość. Osiemdziesięcioletnia babcia (Anna Szymańczyk) w tajemnicy pożycza uzależnionemu od hazardu wnukowi (Marcin Januszkiewicz) spore sumy pieniędzy, ale kiedy ten płodzi dziecko z Marianną bez skrupułów doprowadza do rozpadu i tak już niestabilnego związku, zostawia swego prawnuka w wychłodzonym pokoju, bo jako nieślubne dziecko nie ma on prawa żyć w katolickiej i bogobojnej rodzinie. Ponętna i wyrachowana Waleria (Weronika Nockowska) kusi kolejne ofiary, które, mimo swej nieporadności, zostawiają ją odchodząc w poszukiwaniu samorealizacji.

Dramat Horávtha to ostra satyra na mieszczańską obłudę, płytką religijność i przywiązanie do pieniądza. Dziś, kiedy na nowo odżywają – dzięki Bernhardowi czy Hennekemu – tendencje rozliczeniowe, prognozy Zauberköniga: „Tak, tak, Europa musi się zjednoczyć, bo jak przyjdzie następna wojna, to wszyscy pójdziemy na dno. A ja ci to dzisiaj mówię – niedługo będzie wojna. Musi być! Wojny zawsze muszą być!” dopełnione przez Walerię: „Na pewno. Ale to oznacza koniec naszej kultury” wywołują mimowolny dreszcz na plecach.  Tym bardziej, że wybrzmiewają na tle beztroskich rytmów Straussa.

Agnieszka Glińska „Opowieści Lasku Wiedeńskiego” wystawiła po raz drugi. 12 lat temu w Teatrze Ateneum uwagę zwróciła Dominika Ostałowska. Dziś niewątpliwie swym niewinnym urokiem przyciąga Natalia Rybicka (znana z serialu „Londyńczycy” i filmu „Żurek”), na emploi femme fatale świetnie zapracowała Weronika Nockowska, w role amantów wcielać się będzie pewnie jeszcze niejednokrotnie Marcin Januszkiewicz. Problem, jak zwykle, mieli ci aktorzy, których reżyser obsadziła w rolach osób starszych, nawet nie silili się zbytnio na charakteryzację, a szkoda, bo to w końcu jest wyzwaniem dla dwudziestolatki zagrać osiemdziesięcioletnią babcię. Agnieszka Glińska za przedstawienie wyreżyserowane w Ateneum dostała Paszport Polityki. Na deskach Collegium Nobilium zabrakło jej jednak rozmachu gwarantowanego przez dużą scenę, w tych warunkach nie rzuciła na kolana również scenografia.


Tytuł oryginalny "Geschichten aus dem Wienerwald"
tłumaczenie: Barbara Swinarska

występują:
Marcin Januszkiewicz - Alfred
Marta Juras/Zofia Zborowska - Matka
Anna Szymańczyk - Babcia
Przemysław Wyszyński - Ferdynand Herlinger
Weronika Nockowska - Waleria
Paweł Krucz - Oskar
Marta Juras - Panna Emma
Szymon Nowak - Hawliczek
Mateusz Lisiecki/Przemysław Wyszyński - Rotmistrz
Natalia Rybicka - Marianna
Grzegorz Daukszewicz/Michał Żerucha - Zauberkonig
Marek Kudełko/Mateusz Lisiecki - Erich
Mateusz Sacharzewski - Mister
Anna Szymańczyk/Zofia Zborowska - Ciotka/Łaskawa Pani/Pani z Maxima

premiera: 2.02.2010

Teatr Collegium Nobilium, ul. Miodowa 22/24
bilety: 25 zł (normalny), 15 zł (ulgowy)