Pierwszy akt to przedstawienie się postaci. Aktorzy, bo przecież nie bohaterowie, siadają sobie na krzesłach ustawionych w jednym rzędzie, przodem do publiczności i przedstawiają swoich bohaterów, udając, że grają – rozmawiają między sobą, patrząc tylko na publiczność. Sytuacja jak na akademii w szkole podstawowej. Do tego nieciekawe przedstawienie postaci, bo wszystko jest na poziomie retorycznym. Ma być lekko – bo miłości, miłostki i romanse, kwestie damsko-męskie – a jest ciężko jak w glanach, bo ileż można skupiać swoją uwagę na słuchaniu statycznych pogadanek.

Drugi akt jest już bardziej interesujący, bo coś się dzieje, co prawda, jak w starożytnej Grecji główna akcja – bal – jest poza widownią, w pomieszczeniu, ale to już nieistotne. To, co widz ma wiedzieć, dowiaduje się, co ma zobaczyć, widzi.  Jest bohater – mężczyzna, nauczyciel – ubóstwiany przez wszystkich, szczególnie przez kobiety, ma rolę playboya czy lokalnego Casanovy. Dla zasady jednak ma porządną żonę. Biedny mężczyzna jest osaczany pięknymi kobietami i nie wie co ma ze sobą zrobić. Wybrać którąś? Czy może pozostać wiernym żonie? Mnóstwo wątpliwości moralnych, ale brak refleksji nad sobą i nad tym, jakie wybrać rozwiązanie. Gówniarskie, szczeniackie problemy i zachowania, głupie miłostki.

 Zapewne ma być śmiesznie, ale jest porażka. Spektakl ma rozbawiać widza, czasem się to nawet udaje, ale tylko dzięki rewelacyjnej grze aktorskiej Borysa Szyca, Andrzeja Zielińskiego i Moniki Krzywkowskiej. Postać grana przez Krzywkowską wysuwa się na pierwszy plan i ratuje spektakl przed klęską. Ładna kobieta, dobra aktorka wykreowała ciekawą postać, u której można się doszukiwać nawet psychologizmu. Obsada i kostiumy to najlepsza strona przedstawienia. Bohaterowie „Sztuki bez tytułu” są piękni w strojach z epoki, a kiepską reżyserię nadrabiają zdolnościami i umiejętnościami aktorskimi. Scenografia na początku skromna, w trzeciej odsłonie uderza przepychem, ale komponuje się z epoką, więc jest do zaakceptowania.

Nudno, długo (prawie 4 godz.), że aż niewygodnie i do tego można znielubić Antoniego Czechowa. Czekam na spektakl, który pomoże mi wrócić do tego autora.