Dyrekcja Bielańskiego Ośrodka Kultury pragnie zaszczepić w mieszkańcach dzielnicy miłość do teatru. To godne pochwały zamierzenie, szkoda tylko, że na początek proponuje repertuar trudny („Nienawidzę” – znacznie gorsze wydanie „Dnia świra” Marka Koterskiego czy „Dzień śmierci Mozarta”).

Amadeusz Mozart, ukończywszy 35 lat umarł w Wiedniu 5 grudnia 1791 roku. Jego muzyka mimo zmieniających się mód i upodobań wprawia w zachwyt kolejne pokolenia, a burzliwe koleje krótkiego życia inspirują pisarzy, reżyserów filmowych i teatralnych.

Nina Czerkies, autorka sztuki „Dzień śmierci Mozarta” i odtwórczyni głównej roli, stawia pytania o miejsce i rolę sztuki i artystów w dzisiejszym świecie. Tych, którzy nie są tak utalentowani jak Mozart, ale też za wszelką cenę chcą zaznaczyć swoją wyższość nad miernotą tego świata. W pięknie zaaranżowanych wnętrzach próbują żyć jak bohaterowie wielkich powieści czy dramatów. Wieloletnia pielęgnacja złudzeń zmusza ich do odgrywania ról przed samymi sobą. Ich życie składa się z niepasujących do siebie strzępków scenariuszy a miłość do teatru jest tylko wymówką przed ucieczką od codzienności.

Grupa teatralna Dzień śmierci Mozarta proponuje refleksję o tematyce egzystencjalnej. Gdzieś w głębi serca każdy z nas czuje się lepszym niż widzą go inni, dla wielu ucieczka w sztukę i literaturę jest gwarancją przeżycia czegoś piękniejszego, bardziej wyjątkowego. Dla zwykłego obserwatora zabiegi te jednak wydają się śmieszne i niepotrzebne, bo wielka sztuka broni się sama, jak wielka muzyka Mozarta, a strzępki luźno ze sobą powiązanych grafomańskich tekstów bez względu na sposób deklamacji i tak pozostają nic nie warte.

Obcując na co dzień z popkulturą i tanią rozrywką od święta chcielibyśmy otrzeć się o ten wyższy świat, dzielnicowy teatr to namiastka wysokiej kultury, oby tylko była ona strawna dla dzielnicowej widowni.