Stanisława Celińska to aktorka znana każdemu z dużego, małego ekranu oraz teatru. Każdy wie, że to śpiewająca artystka. Jej recital jest historią życia, barwnego życia kobiety. Śpiewa i mówi o swoich problemach, pragnieniach i rzeczywistości, jaka ją otocza. Wiele tekstów jest dobranych w ten sposób, aby pytać człowieka o sens życia, sens istnienia. Odwołuje się do Boga, zastanawiając się nad Jego obecnością w ogóle i ingerencją w życie człowieka. Przy tym podkreśla samotność człowieka i zwraca uwagę na to, że do szczęścia jest potrzebny druga osoba. W przedstawianych utworach porusza kwestie dotyczące przede wszystkim życia osobistego, intymnego. Dodatkowo prezentuje również obraz kobiety współczesnej. Każdy, jeżeli można tak powiedzieć, jej typ. Chociaż z drugiej strony zostaje ukazana a może zasada „kobieta zmienną jest”, gdyż mowa jest o jednej kobiecie, która w ciągu minuty potrafi czuć co innego, pragnąć, czego innego, być kimś innym. Dlatego panie siedzące na widowni mogą się utożsamić z wybranym obliczem albo całością prezentacji damskiej osobowości. Mężczyźni znajdujący się wśród publiczności w przedstawianych obrazach dostrzegają znane im oblicza z domu czy też pracy.

Do ukazania wachlarza emocji, które kobieta przeżywa, ról, które przyjmuje i pragnień, które odczuwa w recitalu wykorzystano teksty m.in. Jana Wołka, Agnieszki Osieckiej, Jonasza Kofty, Bułata Okudżawy, Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, Bertolda Brechta, Rilkego i Cortazara. Słowa mówione bądź śpiewane są przy muzyce Jerzego Satanowskiego oraz m.in. W. Korcza, Z. Wodeckiego, S. Krajewskiego B. Okudżawy, K. Weila. Celińskiej towarzyszy zespół muzyczny: Wiesław Wysocki - saxofon, klarnet, basklarnet; Adam Zemła- akordeon; Tadeusz Czechak - gitary, mandolina, banjo  instrumenty perkusyjne.

Kompozycja recitalu jest dokładnie przemyślana, każdy gest zaplanowany, a zarazem pojawia się wrażenie spontaniczności. Stanisława Celińska jako osoba otwarta i optymistycznie patrząca na życie potrafi sobie zjednać każdego. Utrzymując ciągły kontakt wzrokowy z widzem, spacerując pomiędzy rzędami staje się bliższa. Śpiewając zwraca się do konkretnych osób, rozmawia z publicznością. A jej gra aktorska to majstersztyk – gra całym ciałem, potrafi być zmysłowa i poruszać biodrami w taki sposób, że nie jedna dwudziestolatka może jej zazdrościć tych umiejętności. Przede wszystkim jednak Celińska gra twarzą, oczami i bawi się głosem, często go zmieniając, dostosowując do tematyki artykułowanego utworu. Nie brakuje także humoru, dobrego humoru. Już na początku, kiedy tylko aktorka pojawia się na scenie, jej radosne wejście emanuje na publiczność, Do tego urzekają  różowe kapcie aktorki. Ona, jej strój i sposób bycia stwarzają swojską atmosferę, usuwają dystans pomiędzy artystą a widzem. Humor przejawia się także w doborze tekstów i sposobie go prezentowania.

Recital Stanisławy Celińskiej to impreza kończąca się bisami. Półtorej godziny dobrej zabawy, dowcipu na poziomie, spojrzenia na kobiety z przymrożeniem oka, a zarazem refleksji nad sensem istnienia.