5 grudnia na stołecznej mapie kulturalnej wyrósł nowy obiekt – kameralna scena Teatru Muzycznego Roma. Jej dyrektor artystyczny – Jerzy Satanowski stawia na poezję i muzykę, chce przenosić widzów do krainy wyciszenia i kontemplacji, dawać rozrywkę na najwyższym poziomie.

13 grudnia z ulicy św. Barbary 12 przenieśliśmy się na Ulicę szarlatanów – stworzoną przez Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, poetę inspirującego kolejne pokolenia artystów, reżyserów, scenografów. W kameralnej przestrzeni pojawiły się piękne i utalentowane aktorki oraz przystojni aktorzy Teatru Roma – wykonawcy piosenek do muzyki Ewy Korneckiej, Włodzimierza Korcza, Pawła Mykietyna, Grzegorza Turnaua, Jana Kantego Pawluśkiewicza i Jerzego Satanowskiego. Teksty Gałczyńskiego czytał Zbigniew Zamachowski.

Po wysłuchaniu pierwszej piosenki pt. „Szarlatanów nikt nie kocha” w wykonaniu Osińskiej, Drężek i Piotrowskiej można byłoby oczekiwać, iż publiczność rozumiejąca nieco ironiczne, ale też niepozbawione ciepła teksty Gałczyńskiego zostanie zaproszona do współudziału w przedstawieniu, w końcu to przywilej małej, kameralnej sceny, dającej poczucie bliskości, prawie intymności.  Ale o tym chyba zapomnieli wykonawcy. Grali tak jak grywa się na dużych scenach, czasem jak w teatrze czwartej ściany, gdzie obowiązywał zakaz bezpośredniego zwracania się do publiczności, czasem świadomie śpiewając dla niej i przed nią, ale bez potrzeby nawiązywania z nią kontaktu. Rampa oddzielająca sceną od widowni stała się barierą nie do przekroczenia, a przecież wielu widzów z radością odnalazłoby się w chórku Magdaleny Kumorek śpiewającym: „Fortepiano, na nim torcik/ Stary zegar, zeschły kwiat/ I ten stół co na Majorce/ Cztery nogi miał i blat…”. Jak odmówić sobie przyjemności zaśpiewania razem z Arkadiuszem Brylaskim: „liryka, liryka,/ tkliwa dynamika,/ angelologia/ i dal…”. Dlaczego nie zawołać w uniesieniu: to JA, to JA, to JA, kiedy zabawnie ustylizowany Dudziński nieśmiało deklaruje: „Oto jest spowiedź kretyna, życie kretyna to łza/ Któraż pokocha dziewczyna, takiego kretyna jak ja/ Któraż pokocha rudego kretyna infernalnego/ W ręku mam różę i uszy za duże/ A w sercu Moniuszko mi gra” …

Często się słyszy, że polska publiczność jest sztywna i wymagająca, przychodzi do teatru w oczekiwaniu rozrywki, ale sama nie umie w niej współuczestniczyć, z natury jesteśmy przecież ponurzy i zakompleksieni. Rzeczywiście, brakuje nam elastyczności, łatwości nawiązywania kontaktów, jesteśmy podejrzliwi i za wszelką cenę nie chcemy się skompromitować. Ale wina, jak często, leży pośrodku. Jestem przekonana, że w tym przypadku wystarczyłaby drobna sugestia a z ponuraków przemienilibyśmy się w rozbawione towarzystwo, dla którego zamknięta w opasłych tomach poezja jest inspiracją do rozjaśniania prozy dnia codziennego.

Poezja: Konstanty Ildefons Gałczyński
Muzyka: Ewa Kornecka, Włodzimierz Korcz, Paweł Mykietyn, Grzegorz Turnau, Jan Kanty Pawluśkiewicz, Jerzy Satanowski
Scenariusz, kierownictwo muzyczne i reżyseria: Jerzy Satanowski
Aranżacje: Jerzy Satanowski i Hadrian Filip Tabęcki
Występują: Magdalena Kumorek, Dorota Osińska, Magdalena Piotrowska, Margaret Śliwowska, Sambor Dudziński, Mariusz Drężek oraz Zbigniew Zamachowski (lub Mirosław Czyżykiewicz)
Kameleon Quintet w składzie: Mariusz Jeka – klarnet, saksofon sopranowy i instrumenty perkusyjne; Radosław Kiszewski – trąbka, flugelhorn, skrzypce i instrumenty perkusyjne, Bartłomiej Krauz – akordeon i syntezator, Maciej Szczyciński (lub Sebastian Wypych) – kontrabas, Hadrian Filip Tabęcki – fortepian.

Bilety: 60-40 zł.