Panowie są jednak w innym momencie swojego życia, w nowej sytuacji. Andy ożenił się i z Rogerem rozmawia tylko w łazience. Żona Andy’ego spodziewa się dziecka, jej mąż jest załamany, bo nie jest gotowy na bycie ojcem, natomiast Roger jest zachwycony, ponieważ w pewnym sensie czuje satysfakcję:  wypełnił swoją misję, a ponadto w końcu będzie mógł sobie poużywać, bo po porodzie żona Andy’ego zacznie stosować tabletki antykoncepcyjne i nie będą już potrzebne prezerwatywy…

Bardzo ciekawym wątkiem spektaklu  jest przygotowywanie się Andy’ego do ojcostwa.  Mężczyzna uczy się przewijać i usypiać dziecko….na dmuchanej lalce z sex shopu . Szczęśliwie Roger okazuje się znawcą w tej dziedzinie i pełni rolę nauczyciela. I znowu podkreślone jest wyjątkowe znaczenie Rogera w życiu Andy’ego, który bez swojego penisa nie dałby rady z najprostszymi sprawami. Jednakże Roger, niby zachwycony poczęciem, a jednak niezdecydowany i zmienny, gorszy niż przysłowiowa baba, czuje się wykorzystany i zdradzony przez Andy’ego i z tej okazji topi smutki w butelce wódki. Przyjaciel Penis, prowokator i buntownik, zachęca Andy’ego, aby w czasie niedyspozycji żony, znalazł kobietę na niezobowiązujący sex. Jednak to prowadzi do problemów, za które Penis obwinia swojego Pana. Dialogi nie ukazują wyższości mężczyzny nad penisem czy penisa nad facetem, a wręcz podkreślają ich współistnienie i uzupełnianie się. Zagubiony Andy zawsze może liczyć na swojego błyskotliwego przyjaciela.

Tekst spektaklu jest debiutem literackim Marka Pitucha. Reżyseruje tym razem David Foulkes. Kostiumy bohaterów są takie same jak w „Dialogach penisa”. Scenografia sztuki jest skromna, akcja rozgrywa się w czarno-białej łazience. W dialogach znajdziemy dużo humoru zaczerpniętego z kultury masowej i odwołującego się do konkretnych zdarzeń, co śmieszy jeszcze bardziej. Przykłady? Pojawia się odliczanie w języku rosyjskim Tomasza Kota z reklamy  Netii, a także pielęgniarka, która pojawia się po omdleniu Andy’ego przy porodzie, wygwizdując charakterystyczną melodięz „Kill Billa” Quentina Tarantino. Nawet Roger przygotowując się do narodzin dziecka czyta „Mamo to ja” na zmianę z „Playboyem”. „Dialogi Penisa 2, czyli Mój Przyjaciel Penis” to spektakl traktujący sprawy męskie pół żartem - pół serio. Jest to świetna zabawa zarówno dla kobiet, jak i płci brzydszej.

Marek Pituch „Dialogi Penisa 2”
Reżyseria: David Foulkes  
Scenografia: Sylwester Biraga
Obsada:
Andy - Marek Pituch
Roger -  Jakub Wons
prapremiera 28.01.2011