„Pokolenie porno” to tytuł sztuki Pawła Jurka o ludziach pracujących w mediach i reprezentujących hedonistyczną postawę. „Pokolenie porno” to także tytuł Antologii najnowszego dramatu polskiego w wyborze Romana Pawłowskiego. W skład antologii weszło 10 dramatów różnych autorów. Słowo „Pokolenie” w tytule odnosi się do bohaterów. W każdym przypadku są to osoby, które reprezentują polską codzienność. „Porno” natomiast to rodzaj postawy wobec świata, opartej na szukaniu łatwej przyjemności, która nie wymaga odpowiedzialności. „Porno” oznacza także obnażenie rzeczywistości i postawienie widza w roli podglądacza, ale czasami odbiorca sztuki może odnaleźć siebie w bohaterach.

Roman Pawłowski do „Pokolenia porno” wybrał również tekst Przemysława Wojcieszka „Zabij ich wszystkich”. Moim zdaniem bohaterowie Wojcieszka przedstawiają postawy charakterystyczne dla „pokolenia porno”. Przykładem nawet są postaci z „Będzie jeszcze przepięknie”. Młode małżeństwo niedawno kupiło mieszkanie, oczywiście, zaciągając na ten cel wysoki kredyt. Ania jest nauczycielką muzyki, marzy o karierze wokalistki, dlatego startuje w jakimś konkursie telewizyjnym, aby go wygrać. Tomek jest informatykiem, ciężko pracował w korporacji, co czasu, aż nie przeniesiono firmy do Chin. Wykształcony mężczyzna staje na kasie w barze z szybką żywnością (fast food). Zmiana pracy przez Tomka, a właściwie utrata posady w korporacji, wpłynęła na niespłacanie kredytu hipotecznego. Ponadto małżonkowie mają więcej zadłużeń wobec banku, ponieważ kuchnia, łazienka i kino domowe też są…na kredyt. Akcja spektaklu rozpoczyna się w momencie, kiedy do Ani i Tomka przychodzi przedstawiciel banku i oświadcza, że albo spłacą dług, albo mieszkanie stanie się własnością banku. Młodzi są załamani, szukają wyjścia z tej trudnej sytuacji. Ania swoją wygraną w konkursie telewizyjnym wiąże z rozwiązaniem problemów. Tomek oszukuje w pracy. Wszystko jednak to za mało. Pojawiają się także rodzice Tomka, majętni, rozwiedzeni i trochę szaleni. Matka Tomka to nimfomanka, a ojciec dewota – niby nawrócony katolik, a jednak hipokryta, ponieważ np. skłócony z byłą żoną. Rodzice Tomka kochają się i nienawidzą zarazem, jednak priorytetem jest dla nich rywalizacja. Pożyczą pieniądze dzieciom, ale które ma dać pierwsze – kłótnia o błahostkę. Czy tytuł od razu może wskazywać szczęśliwe zakończenie? Jak postąpią młodzi? Będzie to zaskakujące i warto zobaczyć na własne oczy.

Tematyka spektaklu jak najbardziej aktualna aktualna. Dzisiaj większość ludzi bierze kredyty i latami musi je spłacać. Taka historia, która spotkała Anię i Tomka może dotknąć niemalże każdego Polaka. W wypowiedziach bohaterów nie brakowało wstawek z aktualnego życia społecznego, m.in. wspomniano o busie, w którym jechało dużo więcej ludzi niż było miejsc, a celem podróży było dotarcie na miejsce zarobku. Pojawia się motyw popularnych konkursów telewizyjnych i nadzieje, jakie są w nich pokładane. Pokazano też problemy z pracą – łatwo ją stracić, a osoba po studiach pracując na kasie powinna być szczęśliwa. Współczesną problematykę reprezentują także rodzice Tomka. Rozwiedzeni razem chodzą na psychoterapię. Ojciec szuka zaspokojenia w działaniu charytatywnym i pozornym nawróceniu, matka nade wszystko przedkłada zaspokajanie potrzeb hedonistycznych.

Bohaterowie realni i wiarygodni. Reżyser wykorzystał naturalne walory aktorów do budowania swoich postaci, np. wygląd Ewy Kasprzyk czy głos Moniki Dryl. Wojcieszek też trochę bawił się stereotypami, bo przecież Michał Piela reprezentuje typowego informatyka. Aktorzy świetnie wykreowali swoich bohaterów.

W spektaklu było dużo dobrej muzyki. Dźwięki rytmiczne, wpadające w ucho. Piosenki, które śpiewała Monika Dryl melodyjne z pięknymi słowami o życiu i miłością, smutku i cierpieniu. Efekt umieszczonego w tle dużego ekranu, na który można było obejrzeć śpiewającą amatorkę wskazywał na rolę telewizji w życiu człowieka.

Ujmujący i niesłychanie ciekawy był zabieg filmowy – wprowadzenie sekwencji. Już tylko jeden kroczek do powstania filmu. Sekwencja w spektaklu Wojcieszka składa się z kilku elementów: występie Ani, występie w programie przedstawiciela banku (tzw. złego policjanta), rozmowy małżonków, wtrąceniu się w sprawy młodych rodziców Tomka i komentarzu informatyka do danej sytuacji. Poszczególne sekwencje oddzielone są od siebie dawką głośnej muzyki. Kolejne sekwencje dzieją się w szybszym tempie, nadaje to rytmiczności, ale także buduje napięcie. Sekwencje, tempo to charakterystyczne elementy filmu.

Wspaniały spektakl ze świetną grą aktorską. Filmowość w teatrze, trochę melodramat, ale znacznie więcej niż „opera mydlana” w telewizji, bo opowiadanie z życie wzięte. „Będzie jeszcze przepięknie” to także komedia, pozostawiająca nadzieję na przyszłość. Oczekuję z niecierpliwością na następne działo Przemysława Wojcieszka.

Tekst i reżyseria: Przemysław Wojcieszek
Scenografia i kostiumy: Małgorzata Bulanda
Asystent scenografa: Małgorzata Domańska
Światło: Kuba Kijowski
Aranżacje muzyczne:Kuba Kapsa
Opracowanie wokalne: Romana Krebsówna
Charakteryzacja i wizerunek sceniczny: Hubert Grabowski
Producent wykonawczy i asystentka reżysera: Marta Więcławska

Obsada: Ewa Kasprzyk, Monika Dryl (aktorka Teatru Narodowego), Michał Piela, Rafał Rutkowski, Bogusław Siwko.