Spektakl oparty jest na micie „Sąd Parysa” o antycznym wyborze najpiękniejszej z Bogiń. Stanowi to pretekst do refleksji o kanonach piękna. Wymóg powabu kult młodości i sprawności stał się dziś wymogiem bezwzględnym, zawężającym, szczególnie z perspektywy antycznej równowagi piękna, dobra i rozumu.

Paradoksalnie, dzisiejszą „demokratyczną” formą Sądu Parysa są castingi, plebiscyty, wybory miss. W spektaklu stan ten zostaje poddany przewrotnej rewizji.