W opublikowanym kiedyś przez Znak eseju Rozważania o bolesności prawdy Otto Friedrich Bollnow, dwudziestowieczny niemiecki filozof pisze, że prawda jest "sprawą bardzo niebezpieczną, poruszającą człowieka w samym jego rdzeniu". Bollnow nie pyta, kiedy dozwolone jest kłamstwo, tylko w jakich okolicznościach można mówić prawdę. I odpowiada, że wtedy, gdy zachodzi potrzeba pomocy drugiemu przez powiedzenie mu prawdy. "Jeśli można mieć nadzieję, że wypowiedzenie prawdy coś poprawi, wówczas jest się także do tego obowiązanym. () Gdzie istnieje możliwość pomocy, tam wypowiedzenie prawdy jest także obowiązkiem." Gdzie takiej możliwości nie ma, "tam nawet adekwatna rzeczowo wypowiedź staje się czczą gadaniną".

Agata Tuszyńska, pisarka, poetka, reportażystka opublikowała min. Rodzinną historię lęku, opowieść o poszukiwaniu sensu w przeszłości i prawdy o ludziach, których już nie ma, o sobie i swojej historii rodzinnej. Ostatnio wiele kontrowersji wywołała książka Tuszyńskiej o Wierze Gran, żydowskiej śpiewaczce oskarżonej o współpracę z nazistami.

Anda Rottenberg, historyk sztuki, kuratorka, krytyk, długoletnia dyrektor Zachęty napisała Proszę bardzo, autobiograficzną książkę o życiu naznaczonym tragediami, o poszukiwaniu korzeni i o przejmującej walce o syna, uzależnionego od narkotyków, a później walce o znalezienie jego ciała. Wszystkie te teksty zawierają szczere do bólu wypowiedzi i bolesne fakty. Dla samych autorek, dla bohaterów ich książek. Czy to jest taka właśnie prawda, która pomaga? Czy stwierdzenie Bollnowa w kontekście tego, co piszą Anda Rottenberg i Agata Tuszyńska jest prawomocne?

Pod szyldem Evviva l′arte wystąpili dotąd między innymi: Grzegorz Turnau i Leszek Możdżer, Sławomir Idziak i Witold Sobociński, Eustachy Rylski i Jacek Dehnel, Piotr Fronczewski i Wojciech Pszoniak, Joanna Szczepkowska i Jacek Hugo-Bader, Agnieszka Holland i Wojciech Fibak, Filip Bajon i Andrzej Seweryn.

Inf. prasowa