Prace nad nim trwały w przeciągu 2010 roku i stanowi on zwieńczenie studiów pierwszego rocznika studentów Wydziału Teatru Tańca.

Rozpoczęciem przedstawienia są zwierzenia i prywatne rozmowy, które przybliżają nam aktorów. Po kilku minutach bohaterowie pojedynczo zaczynają odchodzić. Spektakl pokazuje próby uchwycenia czegoś nieuchwytnego i ulotnego. Usilne próby walki ze zmianami kończą się fiaskiem. Scenografia jest bardzo ascetyczna i minimalna. Na scenie widzimy dziewięć krzeseł – po jednym dla każdego aktora. Istotną rolę pełnią światła i ich gra, które podkreślają mistyczną atmosferę spektaklu.

Sam Joe Alter tak mówi o sztuce:

„Inspiracją dla tego spektaklu jest idea niestałości: bez względu na nasze pragnienia, nadzieje, przekonania, wszystko to, co wiemy nieustannie się przemienia, zmienia formę, przybliża się lub oddala od miejsca w którym chcielibyśmy "to" znaleźć. Stałość nie istnieje. Niezależnie od tego, czy zdajemy sobie z tego sprawę, czy nie, jesteśmy pod wpływem ciągłych zmian. Zmieniamy się tak samo, jak wszystko, co nas otacza.”