Autor: Sylwia Włodyga
29 Grudnia 2009, aktualizacja 2010-03-17 13:36:11
Wampir w "Kronikach wampirów" Anne Rice: cz. VII
Gratka dla fanów twórczości Anne Rice. Kolejna część pracy licencjackiej o wampirach z "Kronik Wampirów".
Śmiertelnicy w oczach wampira.
We współczesnej literaturze grozy związek między wampirem i człowiekiem jest tematem chwytliwym. Pełną realizację tego wątku można znaleźć w powieści "Zmierzch" , w której wyznanie miłości wampira przybrało ciekawy i metaforyczny charakter: „ – A to dopiero – mruknął Edward. – Lew zakochał się w jagnięciu. – Spuściłam wzrok, drżąc z ekscytacji na dźwięk tego najcudowniejszego ze słów.
- Biedne, głupie jagnię – westchnęłam.
- Chory na umyśle lew masochista (...)” .
Porównanie Edwarda do drapieżnego stworzenia, a Belli do jego ofiary obrazuje problem, pojawiający się, gdy wampir pokocha człowieka. Miłość krwiopijcy i istoty ludzkiej jest sprzeczna z prawami natury, dlatego jest trudna.
Jean – Paul Roux pisał o związkach między ludźmi a inkubami lub sukubami (będącymi odmianą wampira) . Badacz podkreślał możliwość zakochiwania się ludzi w tych istotach. Według Rouxa wampir jest bytem, który tylko bierze (krew), nie dając nic w zamian, oprócz śmierci i wampiryzmu . Skrajnie różna sytuacja zaistniała w "Kronikach Wampirów". Anne Rice zmodyfikowała wizerunek upiora, stworzywszy wampira zafascynowanego śmiertelnikami, a wręcz darzącymi ich uczuciem.
Każdy z wampirów opisanych przez Anne Rice w mniejszym lub większym stopniu był przywiązany do świata ludzi. Miłość do ludzi znamionuje Lestata. Mimo swego nieokiełznanego charakteru i skłonności do czynienia zła, wampir nie potrafił żyć bez śmiertelników, wśród których nie szukał jedynie ofiar, ale i ukochanych. Krwiopijca zakochiwał się w ludziach (czego przykładem jest uczucie do Louisa), a w efekcie czynił ich wampirami, aby uratować od śmierci. Marius przestrzegał Lestata przed wykorzystywaniem mocy nad życiem i śmiercią tych, którzy umierają . Dramatyczną ilustracją tego problemu jest jedna ze scen broadwayowskiego spektaklu "Lestat" (2005) , w której Lestat (Hugh Panaro) odwiedza swoją umierającą matkę Gabrielę (Carolee Carmello). Kobieta z przerażeniem odkrywa, że Lestat nie jest już człowiekiem. W tym momencie matka i syn zaczynają śpiewać poruszający utwór "Uczyń mnie taką jak Ty" ( Make Me As You Are) , który jest formą dialogu między nimi. Lestat ostrzega matkę, że ma przed sobą upiorną istotę rodem z legend:
„Nie mogę ukryć czym się stałem,
to oczywiste ,że matka mnie poznała
Chociaż jej wzrok przygaszony,
widzi bladość mojej skóry,
oczu czerwonych blask,
czujesz chłód w mych ramionach,
gotyckie legendy z twej młodości,
ukazały się teraz w swej prawdziwości” .
Gdy matka Lestata zrozumiała, kim stał się jej syn, zareagowała w sposób zaskakujący:
„Znając prawdę nie lękam się,
dwa rodzaje śmierci odnalazły się,
moja to śmierć ze starości,
lecz twoja jest jak feniks pełna młodości,
staniesz wkrótce nad moimi popiołami,
więc nie rozmyślajmy nad zmarnowanymi latami,
czasu mam niewiele, mój wybór oczywisty,
Uczyń mnie taką jak ty, zniszcz zegar, który odmierza
mi ostatnie godziny.
Chcę stać się wrogiem światła, wyrzekając słońca,
czuć w sobie moc młodości wzrastającej we mnie bez końca.
Weź mnie, daj mi nowe życie.
Będziemy żyć razem pod gwiazdami,
razem i wiecznie, błagam Cię
chcę stać się taka jak ty” .
Gabriela widzi w wampiryzmie szansę na nowe życie i nie straszne są jej jego dylematy. Błaga i na przemian żąda od syna, aby uczynił ją wampirem, lecz on waha się, widząc w swoim życiu jedynie przekleństwo:
„ Potępiony dar, z którym żyję
nie jest nawet mój ,by Ci go dać,
wciąż mało wiem w tej dziedzinie,
zabijam tylko ,gdy głód nade mną panuje” .
Matce Lestata udaje się przekonać syna, aby zmienił ją w wampira. Lestat wypełnia jej żądanie, ratując kobietę od śmierci. Oprócz miłości do Gabrieli wampirem kierowały również egoistyczne pobudki, gdyż chciały zaspokoić samotność, która była udręką dla nieśmiertelnych.
Wampiry stworzone przez Anne Rice postrzegały ludzi jako piękne i fascynujące istoty:
„Och ci ludzie byli dla mnie rzeczą zadziwiającą i niepojętą. (...) Byłem zaślepiony ich różową skórą i delikatnymi kończynami, precyzją, z jaką się poruszali, całym procesem ich życia, jakbym nigdy w przeszłości nie był jednym z nich” . Ludzie byli piękni dla nieśmiertelnych, ponieważ żyli . Wampir obdarzony nadnaturalnym wzrokiem, obserwując twarz człowieka, widział ogromną ilość kolorów, krew płynącą w żyłach i ten widok go nęcił: „Przyglądałem się tej scenie przez otwarte drzwi, zauroczony kolorami kołdry na łóżku starca i gamą barw występujących na jego twarzy. Jego niebieskie żyły pulsowały na tle różowo szarego ciała. Nawet żółć jego zębów robiła na mnie wrażenie. Stałem tam zahipnotyzowany drżeniem jego warg” . Wampiry odbierały ludzi jako stworzenia miękkie, delikatne i kruche. Dotyk człowieka odczuwały w sposób zmysłowy. W "Królowej Potępionych" pojawił się opis kąpieli
Lestata, w którym zarówno wampir był zachwycony fizycznością otaczających go adoratorek, jak i one nim. W odbiorze Lestata kobiety miały „cudowne szyje i piersi” oraz ”wilgotne kończyny” . Wampir był otulony „soczystym ludzkim mięsem” , a dzięki umiejętności czytania w myślach wiedział, że kobiety uważały go za pięknego .
Śmiertelnicy odgrywali ważną rolę w egzystencji wampira. Życie krwiopijców było silnie sprzężone z dokonaniami ludzkości. Wybierając nieśmiertelność wampiry na zawsze opuszczały świat ludzi, odmawiając sobie prawa ingerencji w niego. Osiągnięcia ludzkości wprawiały krwiopijców w zachwyt. Marius był „zakochany w wielkim postępie ludzkości” . Według Lestata otaczający go świat był jego „kochankiem i nauczycielem” . Kiedy królowa Akasha realizowała swój plan wymordowania wszystkich mężczyzn na świecie, wampiry przeciwstawiły się jej tłumacząc, że sprawy ludzkie już do nich nie należą, a krwiopijca jest dla człowieka tylko mitem: „Nie ma dla nas miejsca; nie ma miejsca dla Boga ani diabła” .
Pragnieniem wampirów stworzonych przez Anne Rice było odnalezienie miejsca na ziemi. Nieśmiertelni szukali sensu istnienia w realizowaniu instynktów krwiożerczego drapieżcy, jakie w nim tkwiły. Wampir wolał być istotą złą, niż niczym. Świat ludzi stale się przeplatał ze światem nieśmiertelnych, choć niektóre wampiry (Lestat, Armand) uciekały od niego powodowane poczuciem winy bądź ostracyzmem. Krwiopijcy traktowali siebie jako zabójców przepełnionych złem, natomiast wszystko co ludzkie, jawiło im się jako dobre. Można wyciągnąć z tego wniosek, że warunkiem pogodzenia człowieczeństwa wampira i tkwiącego w nim drapieżcy było życie wśród śmiertelników.
Czytaj dalej
We współczesnej literaturze grozy związek między wampirem i człowiekiem jest tematem chwytliwym. Pełną realizację tego wątku można znaleźć w powieści "Zmierzch" , w której wyznanie miłości wampira przybrało ciekawy i metaforyczny charakter: „ – A to dopiero – mruknął Edward. – Lew zakochał się w jagnięciu. – Spuściłam wzrok, drżąc z ekscytacji na dźwięk tego najcudowniejszego ze słów.- Biedne, głupie jagnię – westchnęłam.
- Chory na umyśle lew masochista (...)” .
Porównanie Edwarda do drapieżnego stworzenia, a Belli do jego ofiary obrazuje problem, pojawiający się, gdy wampir pokocha człowieka. Miłość krwiopijcy i istoty ludzkiej jest sprzeczna z prawami natury, dlatego jest trudna.
Jean – Paul Roux pisał o związkach między ludźmi a inkubami lub sukubami (będącymi odmianą wampira) . Badacz podkreślał możliwość zakochiwania się ludzi w tych istotach. Według Rouxa wampir jest bytem, który tylko bierze (krew), nie dając nic w zamian, oprócz śmierci i wampiryzmu . Skrajnie różna sytuacja zaistniała w "Kronikach Wampirów". Anne Rice zmodyfikowała wizerunek upiora, stworzywszy wampira zafascynowanego śmiertelnikami, a wręcz darzącymi ich uczuciem.
Każdy z wampirów opisanych przez Anne Rice w mniejszym lub większym stopniu był przywiązany do świata ludzi. Miłość do ludzi znamionuje Lestata. Mimo swego nieokiełznanego charakteru i skłonności do czynienia zła, wampir nie potrafił żyć bez śmiertelników, wśród których nie szukał jedynie ofiar, ale i ukochanych. Krwiopijca zakochiwał się w ludziach (czego przykładem jest uczucie do Louisa), a w efekcie czynił ich wampirami, aby uratować od śmierci. Marius przestrzegał Lestata przed wykorzystywaniem mocy nad życiem i śmiercią tych, którzy umierają . Dramatyczną ilustracją tego problemu jest jedna ze scen broadwayowskiego spektaklu "Lestat" (2005) , w której Lestat (Hugh Panaro) odwiedza swoją umierającą matkę Gabrielę (Carolee Carmello). Kobieta z przerażeniem odkrywa, że Lestat nie jest już człowiekiem. W tym momencie matka i syn zaczynają śpiewać poruszający utwór "Uczyń mnie taką jak Ty" ( Make Me As You Are) , który jest formą dialogu między nimi. Lestat ostrzega matkę, że ma przed sobą upiorną istotę rodem z legend:
„Nie mogę ukryć czym się stałem,
to oczywiste ,że matka mnie poznała
Chociaż jej wzrok przygaszony,
widzi bladość mojej skóry,
oczu czerwonych blask,
czujesz chłód w mych ramionach,
gotyckie legendy z twej młodości,
ukazały się teraz w swej prawdziwości” .
Gdy matka Lestata zrozumiała, kim stał się jej syn, zareagowała w sposób zaskakujący:
„Znając prawdę nie lękam się,
dwa rodzaje śmierci odnalazły się,
moja to śmierć ze starości,
lecz twoja jest jak feniks pełna młodości,
staniesz wkrótce nad moimi popiołami,
więc nie rozmyślajmy nad zmarnowanymi latami,
czasu mam niewiele, mój wybór oczywisty,
Uczyń mnie taką jak ty, zniszcz zegar, który odmierza
mi ostatnie godziny.
Chcę stać się wrogiem światła, wyrzekając słońca,
czuć w sobie moc młodości wzrastającej we mnie bez końca.
Weź mnie, daj mi nowe życie.
Będziemy żyć razem pod gwiazdami,
razem i wiecznie, błagam Cię
chcę stać się taka jak ty” .
Gabriela widzi w wampiryzmie szansę na nowe życie i nie straszne są jej jego dylematy. Błaga i na przemian żąda od syna, aby uczynił ją wampirem, lecz on waha się, widząc w swoim życiu jedynie przekleństwo:
„ Potępiony dar, z którym żyję
nie jest nawet mój ,by Ci go dać,
wciąż mało wiem w tej dziedzinie,
zabijam tylko ,gdy głód nade mną panuje” .
Matce Lestata udaje się przekonać syna, aby zmienił ją w wampira. Lestat wypełnia jej żądanie, ratując kobietę od śmierci. Oprócz miłości do Gabrieli wampirem kierowały również egoistyczne pobudki, gdyż chciały zaspokoić samotność, która była udręką dla nieśmiertelnych.
Wampiry stworzone przez Anne Rice postrzegały ludzi jako piękne i fascynujące istoty:
„Och ci ludzie byli dla mnie rzeczą zadziwiającą i niepojętą. (...) Byłem zaślepiony ich różową skórą i delikatnymi kończynami, precyzją, z jaką się poruszali, całym procesem ich życia, jakbym nigdy w przeszłości nie był jednym z nich” . Ludzie byli piękni dla nieśmiertelnych, ponieważ żyli . Wampir obdarzony nadnaturalnym wzrokiem, obserwując twarz człowieka, widział ogromną ilość kolorów, krew płynącą w żyłach i ten widok go nęcił: „Przyglądałem się tej scenie przez otwarte drzwi, zauroczony kolorami kołdry na łóżku starca i gamą barw występujących na jego twarzy. Jego niebieskie żyły pulsowały na tle różowo szarego ciała. Nawet żółć jego zębów robiła na mnie wrażenie. Stałem tam zahipnotyzowany drżeniem jego warg” . Wampiry odbierały ludzi jako stworzenia miękkie, delikatne i kruche. Dotyk człowieka odczuwały w sposób zmysłowy. W "Królowej Potępionych" pojawił się opis kąpieli
Lestata, w którym zarówno wampir był zachwycony fizycznością otaczających go adoratorek, jak i one nim. W odbiorze Lestata kobiety miały „cudowne szyje i piersi” oraz ”wilgotne kończyny” . Wampir był otulony „soczystym ludzkim mięsem” , a dzięki umiejętności czytania w myślach wiedział, że kobiety uważały go za pięknego .Śmiertelnicy odgrywali ważną rolę w egzystencji wampira. Życie krwiopijców było silnie sprzężone z dokonaniami ludzkości. Wybierając nieśmiertelność wampiry na zawsze opuszczały świat ludzi, odmawiając sobie prawa ingerencji w niego. Osiągnięcia ludzkości wprawiały krwiopijców w zachwyt. Marius był „zakochany w wielkim postępie ludzkości” . Według Lestata otaczający go świat był jego „kochankiem i nauczycielem” . Kiedy królowa Akasha realizowała swój plan wymordowania wszystkich mężczyzn na świecie, wampiry przeciwstawiły się jej tłumacząc, że sprawy ludzkie już do nich nie należą, a krwiopijca jest dla człowieka tylko mitem: „Nie ma dla nas miejsca; nie ma miejsca dla Boga ani diabła” .
Pragnieniem wampirów stworzonych przez Anne Rice było odnalezienie miejsca na ziemi. Nieśmiertelni szukali sensu istnienia w realizowaniu instynktów krwiożerczego drapieżcy, jakie w nim tkwiły. Wampir wolał być istotą złą, niż niczym. Świat ludzi stale się przeplatał ze światem nieśmiertelnych, choć niektóre wampiry (Lestat, Armand) uciekały od niego powodowane poczuciem winy bądź ostracyzmem. Krwiopijcy traktowali siebie jako zabójców przepełnionych złem, natomiast wszystko co ludzkie, jawiło im się jako dobre. Można wyciągnąć z tego wniosek, że warunkiem pogodzenia człowieczeństwa wampira i tkwiącego w nim drapieżcy było życie wśród śmiertelników.
Czytaj dalej
Podobne materiały
Skomentuj
komentarzy (0)
Kod obrazkowy:
Pseudonim (maksymalnie 50 znaków)
Można wpisać maksymalnie 2000 znaków. Pozostało 2000 znaków.
Najczęściej czytane
Kilka dni temu wspominaliśmy, że Andrzej Sapkowski pracuje nad kolejną książką osadzoną w realiach Wiedźmina. Nie było wtedy żadnych szczegółów na ten temat, ale teraz zdradził je Mirosław Kowalski. >>
Mazowieckie Centrum Kultury i Sztuki od lat jest organizatorem najpopularniejszego na Mazowszu konkursu recytatorskiego dla dzieci i młodzieży – Warszawska Syrenka. >>
Do sprzedaży trafia właśnie trzeci tom Monster High serii dla młodzieży. “O wilku mowa…” Lisi Harrison wydało wydawnictwo Bukowy Las. >>
Ostatnie komentarze
Najnowsze konkursy
Zaproś do stacji znajomych
Newsletter
