Autor: S. W.
13-12-2009
Wampir w "Kronikach wampirów" Anne Rice: cz. V
Elementy ludzkie i wynaturzone w fizyczności wampira.
Stworzeni przez pisarkę krwiopijcy zachowali niektóre funkcje ludzkiego organizmu, choć w przetworzonej formie. Podobnie jak ludzie wydzielają pot i łzy, które są krwawe, bo ciało wampira nie wydziela innych substancji, nie ma również zapachu.
.jpeg "płonąca Claudia/kadr z Wywiadu z Wampirem")
Bohaterowie pojawiający się w Kronikach Wampirów to istoty nieśmiertelne, które się nie starzeją i są całkowicie odporne na ludzkie choroby. Jedynymi środkami, które mogą unicestwić wampira to ogień i słońce, gdyż krew wampira jest łatwopalna . Wampir z wiekiem nabiera siły i jest odporny na światło słoneczne, które nie niszczy go, a jedynie powoduje rozległe oparzenia. Po spaleniu zostaje z niego jedynie popiół, który należy rozrzucić, gdyż zaniechanie tego może skutkować odrodzeniem się wampira.
Niekonwencjonalną koncepcję krwiopijcy można znaleźć w cyklu Zmierzch Stephenie Meyer. W interpretacji tej pisarki wampir nie może poruszać się w blasku dnia z powodu skóry, która w słońcu lśni niczym diamenty. W filmie Zmierzch znalazła się scena wejścia wampira w słońce, w której oprócz waloru estetycznego można odczytać wymowę symboliczną . Krwiopijca przestaje być stworzeniem ciemności, bliżej mu raczej do ideału piękna.
Pożywieniem wampirów jest krew, ich ciała nie są w stanie trawić żadnego pokarmu ani płynów, gdyż spowodowałoby to wymioty. Podobnie jak człowiek, wampir może zwymiotować z naturalnego obrzydzenia, jak wampir Lestat na widok lochu pełnego rozkładających się trupów: „Poczułem ból w klatce piersiowej. Krew pojawiła się jak ciekły płomień ognia w ustach i wytrysnęła spomiędzy warg, rozbryzgując się na podłodze obok mnie (...) Przez mgłę, którą wywołały mdłości i zawrót głowy, wpatrywałem się w krew”. Wampiry wykreowane przez Anne Rice nie potrafią również wydalać, wypita krew zasila ich ciała bezpośrednio z żołądka .
Kolejną funkcją życiową, która nie jest potrzebna krwiopijcom to rozmnażanie. Wedle
teorii Marii Janion wampir jest martwy, ponieważ jego „życie” jest bezsensowne z biologicznego punktu widzenia . Przyjemność z seksu została wyparta przez rozkosz picia krwi, choć według spostrzeżeń Lestata jego ciało zachowało ludzkie odruchy: „Przyglądałem się sobie w szklanej tafli, mój tors miał biel marmurowego, muzealnego popiersia. A ten organ, organ, którego nie potrzebujemy, był sprężony, jakby gotów do czegoś, czego nigdy już nie będzie potrafił ani nie będzie chciał robić(...) ”. Mimo że wampir nie uprawia miłości, to potrafi sprawić przyjemność człowiekowi. Erotyczne sceny pomiędzy śmiertelnikiem a krwiopijcą zostały barwnie przedstawione w powieści Wampir Armand: „Leżałem w wodzie obok niego, a jego wargi z mej piersi przesunęły się na brzuch. Ssał łagodnie skórę, jakby chciał z niej usunąć wszelką sól i ciepło, a dotyk czoła przyprawiał mnie o dreszcz. Otoczyłem go ramieniem, a kiedy dotarł do samego grzechu, nie opierałem się, zupełnie jakby strzała wyleciała z kuszy, dałem jej mknąć, tej strzale, a z piersi wydarł się krzyk” . Badaczka wampirów pisze również o prokreacji, która została zastąpiona kreacją , czyli tworzeniem kolejnych wampirów, co ma miejsce zwykle między mężczyznami. Wyjątkiem jest Gabriela, matka Lestata. W momencie przemiany kobiety w wampira następuje zamiana ról. Lestat staje się „ojcem” dla swojej matki, a ona jego „dzieckiem” . W mitologii wampirzej zaproponowanej przez Anne Rice nie wystarczy ukąszenie, aby przeobrazić się w upiora. Człowiek staje się wampirem po tym, jak wampir osuszy go z krwi i da do wypicia własną krew. Szczegółowy opis rytualnej przemiany w „stworzenie ciemności” przytacza Marius, wampir, który zmieszał swoją krew z celtyckim bogiem drzewa: „Minęły godziny, gdy odebrał mi krew, a potem wielokrotnie dawał swoją. Leżałem na podłodze łkając, gdy wysysał mi krew. Trzęsłem się, jak przedtem on. Gdy znów napoił mnie krwią wstałem w szalonym uniesieniu, tylko po to, by po chwili poddać się jego zachłannemu pragnieniu” .W chwili przemiany w wampira człowiek pozbywa się z organizmu wszystkich fluidów i nieczystości, przez co jego ciało chudnie. Dopiero wypicie krwi powoduje zmianę wyglądu, wtedy nowonarodzony wampir z powrotem nabiera kształtów.
Wampir oddycha z przyzwyczajenia, choć tlen nie jest mu potrzebny, lub, gdy chce udawać człowieka .
Krwiopijcę wyróżniała niesamowita prędkość. Dzięki swojej zręczności staje się niewidoczny dla ludzkiego oka . Cechowała go również zdolność przyjmowania niewygodnych pozycji i długotrwałego bezruchu. Kiedy Lestat i Gabriela pierwszy raz spotykają Armanda są pod wrażeniem jego umiejętności: „Podszedł do nawy głównej i powoli zaczął nią iść. Nie wyglądał jednak jak idący człowiek. Posuwał się raczej szybko susami od jednego cienia do drugiego. Sprawiało to wrażenie jakby pojawiał się, znikał i znowu nagle pojawiał. Ani razu nie wszedł w światło, a ci nieliczni ludzie przechodzący nawą, nim zdążyli mu się przyjrzeć, tracili go natychmiast z pola widzenia” . Według Marii Janion niesłychana szybkość wampira, jego pojawianie się i znikanie sprawia, że jest bytem dwuznacznym – istnieje w nocy, przestaje istnieć w ciągu dnia .
Śmiertelnicy nie mieli szans w starciu z wampirem, gdyż jego siła wielokrotnie przewyższała ludzką: „Uchylał zawsze twarz przed moim wzrokiem, obracając ją to w jedną, to w drugą stronę. Wszystko to czynił najwidoczniej bez najmniejszego wysiłku, gdy ja tymczasem bezskutecznie usiłowałem zranić go i uderzyć” . Siła wampira może wzrosnąć jeśli napije się krwi starszego pobratymcy lub będzie się powstrzymywał od tworzenia nowych wampirów.
Nadludzka
szybkość wampira została wyśmienicie uchwycona w filmie w reżyserii Neila Jordana Wywiad z Wampirem (1994) . Na pierwszym planie został ukazany zamyślony Brad Pitt wcielający się w postać Louisa. Następuje przeostrzenie i pojawia się postać Lestata, który pyta towarzysza, czy pożegnał się już ze słońcem. Gdy Louis odwraca się z zamiarem udzielenia odpowiedzi, okazuje się, że miejsce, w którym siedział wampir jest puste, a Lestat materializuje się u jego boku . Niezwykłość tej sceny filmowcy uzyskali poprzez wycięcie jednej klatki z ujęcia, co dało efekt „znikania” postaci .
Sposobem na regenerację i wzrost siły wampira jest specyficzny rodzaj snu, w jaki zapada. Wampir zwyczajowo kładzie się przed wschodem słońca, wstaje o zachodzie lub później. Wyjątkiem był wampir Lestat, który wstawał najwcześniej ze wszystkich krwiopijców. Cechą charakterystyczną snu wampira (porównywalnego z letargiem) jest to, że śniący wampir nie jest bezbronny. Całkowicie nieświadomie może zaatakować intruza i go zniszczyć. Odmianą letargu jest tzw. zejście do podziemia. Oznacza to, że wampir zapada w wieloletni sen, podczas którego nie pije krwi i regeneruje siły . Podobnie jak człowiek, wampir potrafi śnić. Za przykład mogą posłużyć sny Louisa: „Prawie zawsze pojawiała się w moich snach pustynia, spustoszona ziemia nocy, stanowiąc tło dla wszystkiego, co mi się przyśniło. Pustynia, pustka, którą widziałem tej samej nocy, kiedy zostałem przeklęty przez Babette. Było tak, jak gdyby wszystkie postacie przechadzały się i mówiły coś o opuszczonym gmachu mojej wyklętej duszy” . Sny można potraktować jako odzwierciedlenie egzystencji wampira. Louis cierpiał, więc znajdowało to symboliczne odbicie w jego marzeniach sennych.
Wampir potrzebował bezpiecznego miejsca, ułożyć swe ciało do snu w ciągu dnia. U Anne
Rice krwiopijca to stworzenie nocne, dla którego czas solarny jest zabójczy. Za dnia krwiopijca znajduje azyl w ziemi, bądź w trumnie. Maria Janion utożsamia ziemię oraz trumnę z domem wampira . Również filmowy Louis, mimo że w rozmowie z dziennikarzem obala mity związane z swoim gatunkiem, przyznaje, że „trumny niestety są niezbędne” . Dla wampirów wykreowanych przez Anne Rice trumny były jedynie bezpiecznym schronieniem, nie czerpały śpiąc w nich żadnej mocy, ani nie potrzebowały nosić ze sobą jej o wieka jak upiór z podania pojawiającego się w książce Erberto Petoi Wampiry i Wilkołaki. Źródła, historia, legendy od antyku do współczesności . Światło dnia było zabójcze dla ciała wampira, dlatego stworzenia preferowały noc: „Widzisz, jesteśmy wrogami światła, my bogowie ciemności. Służymy świętej matce, żyjemy i panujemy tylko przy świetle księżyca. Nasz wróg, słońce, w jakiś sposób zmieniło swój naturalny bieg i dopadło nas w ciemnościach (...) Przed wschodem słońca, aby uniknąć światła, schowaj się w Matce Ziemi” . W tej wypowiedzi można znaleźć wyraźne odwołanie do celtyckich wierzeń i kultu Wielkiej Bogini, nazywanej też Matką Ziemią.
Wampiry posiadają doskonałe zmysły wzroku, słuchu, węchu oraz smaku. Anne Rice w cyklu powieści położyła nacisk przede wszystkim na wzrok upiorów, który jest wyostrzony, ze zdolnością widzenia w ciemności. Kiedy Louis po raz pierwszy spogląda na świat oczami wampira jest zafascynowany swoimi nowymi zmysłami: „Zobaczyłem też, że nie tylko Lestat się zmienił, lecz i wszystko, co mnie otaczało. To było tak, jakbym dopiero teraz po raz pierwszy zaczął widzieć kolory i prawdziwy kształt rzeczy. Widok guzików na czarnym surducie Lestata tak przykuł moją uwagę, że zacząłem się śmiać. A i śmiech słyszałem teraz jak nigdy wcześniej. Nadal też słyszałem jego serce niczym odgłos bębna. Miałem zamęt w głowie, bo każdy nowy dźwięk nakładał się na poprzedni, tworząc nieodróżnialną mieszaninę, aż do chwili, gdy nauczyłem się je rozdzielać (...)” . Można z tego wysnuć wniosek, że wielozmysłowość wampira przybliża go do świata zwierząt.
Scena z Wywiadu z Wampirem: Przemiana Louisa w wampira:
W Opowieści o Złodzieju Ciał pojawia się zagadnienie różnic między ciałem człowieka a wampira i co za tym idzie walki człowieczeństwa przeciw potworności. W tej kronice autorka wprowadziła motyw rzadkiej umiejętności projekcji astralnej . To zjawisko posłużyło Lestatowi w zamianie ciał ze śmiertelnikiem Raglanem Jamesem. Opis tego działania miał charakter paranormalny: „W chwilę później zmusiłem się, aby opuścić moje ciało, i poczułem nagłą, bardzo silną wibrację przeszywającą mnie od stóp do głów. Zaraz potem poczułem, że się unoszę, wolny i bezcielesny, aż pod sufit, a mimo to nadal widzę moją cielesną powłokę, i gdy faktycznie spojrzałem w dół, ujrzałem coś niezwykłego – ciało, które dotychczas zajmowałem, nadal siedzące na krześle” . Opowieść o Złodzieju Ciał jest powieścią interesującą ze względu na ukazanie perspektywy bohatera, który opuszczając nieśmiertelną powłokę pragnie przypomnieć sobie, co to znaczy być człowiekiem. Lestat łaknął ludzkich doznań, smakowania jedzenia i fizycznej miłości. Ze swoich pragnień zwierzył się Gretchen, kobiecie, która się nim opiekowała:
„ – Po co zamieniłeś się na ciała ze śmiertelnikiem? – zapytała.
– Aby przez jeden dzień znów spacerować w słońcu, aby myśleć, czuć i oddychać jak śmiertelnik” – odpowiada Lestat. Paradoksalnie życie w skórze człowieka okazuje się za trudne dla wampira, gdyż nie daje on sobie rady nawet z prozaicznymi czynnościami. Lestat finalnie stwierdza, że woli życie wampira, ponieważ nie lubi słabości, choroby i bólu, jakie towarzyszą śmiertelnikom .
Czytaj dalej
Bohaterowie pojawiający się w Kronikach Wampirów to istoty nieśmiertelne, które się nie starzeją i są całkowicie odporne na ludzkie choroby. Jedynymi środkami, które mogą unicestwić wampira to ogień i słońce, gdyż krew wampira jest łatwopalna . Wampir z wiekiem nabiera siły i jest odporny na światło słoneczne, które nie niszczy go, a jedynie powoduje rozległe oparzenia. Po spaleniu zostaje z niego jedynie popiół, który należy rozrzucić, gdyż zaniechanie tego może skutkować odrodzeniem się wampira.Niekonwencjonalną koncepcję krwiopijcy można znaleźć w cyklu Zmierzch Stephenie Meyer. W interpretacji tej pisarki wampir nie może poruszać się w blasku dnia z powodu skóry, która w słońcu lśni niczym diamenty. W filmie Zmierzch znalazła się scena wejścia wampira w słońce, w której oprócz waloru estetycznego można odczytać wymowę symboliczną . Krwiopijca przestaje być stworzeniem ciemności, bliżej mu raczej do ideału piękna.
Pożywieniem wampirów jest krew, ich ciała nie są w stanie trawić żadnego pokarmu ani płynów, gdyż spowodowałoby to wymioty. Podobnie jak człowiek, wampir może zwymiotować z naturalnego obrzydzenia, jak wampir Lestat na widok lochu pełnego rozkładających się trupów: „Poczułem ból w klatce piersiowej. Krew pojawiła się jak ciekły płomień ognia w ustach i wytrysnęła spomiędzy warg, rozbryzgując się na podłodze obok mnie (...) Przez mgłę, którą wywołały mdłości i zawrót głowy, wpatrywałem się w krew”. Wampiry wykreowane przez Anne Rice nie potrafią również wydalać, wypita krew zasila ich ciała bezpośrednio z żołądka .
Kolejną funkcją życiową, która nie jest potrzebna krwiopijcom to rozmnażanie. Wedle
teorii Marii Janion wampir jest martwy, ponieważ jego „życie” jest bezsensowne z biologicznego punktu widzenia . Przyjemność z seksu została wyparta przez rozkosz picia krwi, choć według spostrzeżeń Lestata jego ciało zachowało ludzkie odruchy: „Przyglądałem się sobie w szklanej tafli, mój tors miał biel marmurowego, muzealnego popiersia. A ten organ, organ, którego nie potrzebujemy, był sprężony, jakby gotów do czegoś, czego nigdy już nie będzie potrafił ani nie będzie chciał robić(...) ”. Mimo że wampir nie uprawia miłości, to potrafi sprawić przyjemność człowiekowi. Erotyczne sceny pomiędzy śmiertelnikiem a krwiopijcą zostały barwnie przedstawione w powieści Wampir Armand: „Leżałem w wodzie obok niego, a jego wargi z mej piersi przesunęły się na brzuch. Ssał łagodnie skórę, jakby chciał z niej usunąć wszelką sól i ciepło, a dotyk czoła przyprawiał mnie o dreszcz. Otoczyłem go ramieniem, a kiedy dotarł do samego grzechu, nie opierałem się, zupełnie jakby strzała wyleciała z kuszy, dałem jej mknąć, tej strzale, a z piersi wydarł się krzyk” . Badaczka wampirów pisze również o prokreacji, która została zastąpiona kreacją , czyli tworzeniem kolejnych wampirów, co ma miejsce zwykle między mężczyznami. Wyjątkiem jest Gabriela, matka Lestata. W momencie przemiany kobiety w wampira następuje zamiana ról. Lestat staje się „ojcem” dla swojej matki, a ona jego „dzieckiem” . W mitologii wampirzej zaproponowanej przez Anne Rice nie wystarczy ukąszenie, aby przeobrazić się w upiora. Człowiek staje się wampirem po tym, jak wampir osuszy go z krwi i da do wypicia własną krew. Szczegółowy opis rytualnej przemiany w „stworzenie ciemności” przytacza Marius, wampir, który zmieszał swoją krew z celtyckim bogiem drzewa: „Minęły godziny, gdy odebrał mi krew, a potem wielokrotnie dawał swoją. Leżałem na podłodze łkając, gdy wysysał mi krew. Trzęsłem się, jak przedtem on. Gdy znów napoił mnie krwią wstałem w szalonym uniesieniu, tylko po to, by po chwili poddać się jego zachłannemu pragnieniu” .W chwili przemiany w wampira człowiek pozbywa się z organizmu wszystkich fluidów i nieczystości, przez co jego ciało chudnie. Dopiero wypicie krwi powoduje zmianę wyglądu, wtedy nowonarodzony wampir z powrotem nabiera kształtów.Wampir oddycha z przyzwyczajenia, choć tlen nie jest mu potrzebny, lub, gdy chce udawać człowieka .
Krwiopijcę wyróżniała niesamowita prędkość. Dzięki swojej zręczności staje się niewidoczny dla ludzkiego oka . Cechowała go również zdolność przyjmowania niewygodnych pozycji i długotrwałego bezruchu. Kiedy Lestat i Gabriela pierwszy raz spotykają Armanda są pod wrażeniem jego umiejętności: „Podszedł do nawy głównej i powoli zaczął nią iść. Nie wyglądał jednak jak idący człowiek. Posuwał się raczej szybko susami od jednego cienia do drugiego. Sprawiało to wrażenie jakby pojawiał się, znikał i znowu nagle pojawiał. Ani razu nie wszedł w światło, a ci nieliczni ludzie przechodzący nawą, nim zdążyli mu się przyjrzeć, tracili go natychmiast z pola widzenia” . Według Marii Janion niesłychana szybkość wampira, jego pojawianie się i znikanie sprawia, że jest bytem dwuznacznym – istnieje w nocy, przestaje istnieć w ciągu dnia .
Śmiertelnicy nie mieli szans w starciu z wampirem, gdyż jego siła wielokrotnie przewyższała ludzką: „Uchylał zawsze twarz przed moim wzrokiem, obracając ją to w jedną, to w drugą stronę. Wszystko to czynił najwidoczniej bez najmniejszego wysiłku, gdy ja tymczasem bezskutecznie usiłowałem zranić go i uderzyć” . Siła wampira może wzrosnąć jeśli napije się krwi starszego pobratymcy lub będzie się powstrzymywał od tworzenia nowych wampirów.
Nadludzka
szybkość wampira została wyśmienicie uchwycona w filmie w reżyserii Neila Jordana Wywiad z Wampirem (1994) . Na pierwszym planie został ukazany zamyślony Brad Pitt wcielający się w postać Louisa. Następuje przeostrzenie i pojawia się postać Lestata, który pyta towarzysza, czy pożegnał się już ze słońcem. Gdy Louis odwraca się z zamiarem udzielenia odpowiedzi, okazuje się, że miejsce, w którym siedział wampir jest puste, a Lestat materializuje się u jego boku . Niezwykłość tej sceny filmowcy uzyskali poprzez wycięcie jednej klatki z ujęcia, co dało efekt „znikania” postaci . Sposobem na regenerację i wzrost siły wampira jest specyficzny rodzaj snu, w jaki zapada. Wampir zwyczajowo kładzie się przed wschodem słońca, wstaje o zachodzie lub później. Wyjątkiem był wampir Lestat, który wstawał najwcześniej ze wszystkich krwiopijców. Cechą charakterystyczną snu wampira (porównywalnego z letargiem) jest to, że śniący wampir nie jest bezbronny. Całkowicie nieświadomie może zaatakować intruza i go zniszczyć. Odmianą letargu jest tzw. zejście do podziemia. Oznacza to, że wampir zapada w wieloletni sen, podczas którego nie pije krwi i regeneruje siły . Podobnie jak człowiek, wampir potrafi śnić. Za przykład mogą posłużyć sny Louisa: „Prawie zawsze pojawiała się w moich snach pustynia, spustoszona ziemia nocy, stanowiąc tło dla wszystkiego, co mi się przyśniło. Pustynia, pustka, którą widziałem tej samej nocy, kiedy zostałem przeklęty przez Babette. Było tak, jak gdyby wszystkie postacie przechadzały się i mówiły coś o opuszczonym gmachu mojej wyklętej duszy” . Sny można potraktować jako odzwierciedlenie egzystencji wampira. Louis cierpiał, więc znajdowało to symboliczne odbicie w jego marzeniach sennych.
Wampir potrzebował bezpiecznego miejsca, ułożyć swe ciało do snu w ciągu dnia. U Anne
Rice krwiopijca to stworzenie nocne, dla którego czas solarny jest zabójczy. Za dnia krwiopijca znajduje azyl w ziemi, bądź w trumnie. Maria Janion utożsamia ziemię oraz trumnę z domem wampira . Również filmowy Louis, mimo że w rozmowie z dziennikarzem obala mity związane z swoim gatunkiem, przyznaje, że „trumny niestety są niezbędne” . Dla wampirów wykreowanych przez Anne Rice trumny były jedynie bezpiecznym schronieniem, nie czerpały śpiąc w nich żadnej mocy, ani nie potrzebowały nosić ze sobą jej o wieka jak upiór z podania pojawiającego się w książce Erberto Petoi Wampiry i Wilkołaki. Źródła, historia, legendy od antyku do współczesności . Światło dnia było zabójcze dla ciała wampira, dlatego stworzenia preferowały noc: „Widzisz, jesteśmy wrogami światła, my bogowie ciemności. Służymy świętej matce, żyjemy i panujemy tylko przy świetle księżyca. Nasz wróg, słońce, w jakiś sposób zmieniło swój naturalny bieg i dopadło nas w ciemnościach (...) Przed wschodem słońca, aby uniknąć światła, schowaj się w Matce Ziemi” . W tej wypowiedzi można znaleźć wyraźne odwołanie do celtyckich wierzeń i kultu Wielkiej Bogini, nazywanej też Matką Ziemią.Wampiry posiadają doskonałe zmysły wzroku, słuchu, węchu oraz smaku. Anne Rice w cyklu powieści położyła nacisk przede wszystkim na wzrok upiorów, który jest wyostrzony, ze zdolnością widzenia w ciemności. Kiedy Louis po raz pierwszy spogląda na świat oczami wampira jest zafascynowany swoimi nowymi zmysłami: „Zobaczyłem też, że nie tylko Lestat się zmienił, lecz i wszystko, co mnie otaczało. To było tak, jakbym dopiero teraz po raz pierwszy zaczął widzieć kolory i prawdziwy kształt rzeczy. Widok guzików na czarnym surducie Lestata tak przykuł moją uwagę, że zacząłem się śmiać. A i śmiech słyszałem teraz jak nigdy wcześniej. Nadal też słyszałem jego serce niczym odgłos bębna. Miałem zamęt w głowie, bo każdy nowy dźwięk nakładał się na poprzedni, tworząc nieodróżnialną mieszaninę, aż do chwili, gdy nauczyłem się je rozdzielać (...)” . Można z tego wysnuć wniosek, że wielozmysłowość wampira przybliża go do świata zwierząt.
Scena z Wywiadu z Wampirem: Przemiana Louisa w wampira:
W Opowieści o Złodzieju Ciał pojawia się zagadnienie różnic między ciałem człowieka a wampira i co za tym idzie walki człowieczeństwa przeciw potworności. W tej kronice autorka wprowadziła motyw rzadkiej umiejętności projekcji astralnej . To zjawisko posłużyło Lestatowi w zamianie ciał ze śmiertelnikiem Raglanem Jamesem. Opis tego działania miał charakter paranormalny: „W chwilę później zmusiłem się, aby opuścić moje ciało, i poczułem nagłą, bardzo silną wibrację przeszywającą mnie od stóp do głów. Zaraz potem poczułem, że się unoszę, wolny i bezcielesny, aż pod sufit, a mimo to nadal widzę moją cielesną powłokę, i gdy faktycznie spojrzałem w dół, ujrzałem coś niezwykłego – ciało, które dotychczas zajmowałem, nadal siedzące na krześle” . Opowieść o Złodzieju Ciał jest powieścią interesującą ze względu na ukazanie perspektywy bohatera, który opuszczając nieśmiertelną powłokę pragnie przypomnieć sobie, co to znaczy być człowiekiem. Lestat łaknął ludzkich doznań, smakowania jedzenia i fizycznej miłości. Ze swoich pragnień zwierzył się Gretchen, kobiecie, która się nim opiekowała:
„ – Po co zamieniłeś się na ciała ze śmiertelnikiem? – zapytała.
– Aby przez jeden dzień znów spacerować w słońcu, aby myśleć, czuć i oddychać jak śmiertelnik” – odpowiada Lestat. Paradoksalnie życie w skórze człowieka okazuje się za trudne dla wampira, gdyż nie daje on sobie rady nawet z prozaicznymi czynnościami. Lestat finalnie stwierdza, że woli życie wampira, ponieważ nie lubi słabości, choroby i bólu, jakie towarzyszą śmiertelnikom .
Czytaj dalej
Podobne materiały
Skomentuj
komentarzy (0)
Kod obrazkowy:
Pseudonim (maksymalnie 50 znaków)
Można wpisać maksymalnie 2000 znaków. Pozostało 2000 znaków.
Najnowsze zdjęcia
Najczęściej czytane
Zastanawialiście się kiedyś, kim jest i co robi osoba stojąca obok w Was w kolejce sklepowej? Jeśli tak, to "Marzyciele i Pokutnicy" rozwinie Waszą ciekawość jeszcze bardziej… >>
Powracamy do naszej standardowej formuły, czyli raz w miesiącu aktualizacja SK PLUS. Dzięki temu możemy dla Was uzbierać więcej ciekawych pozycji. Zobaczcie, co przygotowaliśmy dla Was w tym miesiącu. >>
Nie było Cię na Warszawskich Targach Książki? Nic straconego - końcówka maja to świetna okazja do nadrobienia zaległości. >>
Meksykański twórca zmarł w wieku 83 lat. Był nazywany „trzecim tenorem” wśród największych pisarzy Ameryki Łacińskiej, który zdobył sławę zarówno dzięki powieściom, jak i esejom poświęconym polityce i kulturze. >>
Każdego z nas dopada myśl o nieuchronnym końcu naszego życia. Rafleksja ta budzi się, spowodowana upływem czasu oraz wydarzeniami, które budują nasze życie, a tym samym nas samych... >>
Świetnie napisany reportaż pokazujący co najmniej dziewięć ścieżek wiary i dziewięć historii życia. >>
Globalizacja? Homogenizacja kultury? Kreolizacja? To nazwy współczesnych zjawisk, które dotyczą każdego z nas – czy są jeszcze osoby, które nie korzystają z Internetu? Przedstawiamy naukowy rzut okiem na to, jak poszukujemy nowych form komunikacji, porzuc >>
Ostatnie komentarze
Najnowsze konkursy
"Czy możliwe jest ŻYCIE przed śmiercią?" to książka zachęcająca do dokonania wglądu we własne życie i do podążenia drogą harmonii, która jest tak potrzebna w dzisiejszym życiu. Zapraszamy więc do konkursu z tą pozycją.
więcej »
więcej »
Zaproś do stacji znajomych
Newsletter
