Autor: Sylwia Włodyga
13 Grudnia 2009, aktualizacja 2010-03-17 13:37:57
Wampir w "Kronikach wampirów" Anne Rice: cz. V
Elementy ludzkie i wynaturzone w fizyczności wampira.
„(...) Umarł Bóg.
Nie potrzebuje go nikt.
Wszak to przekleństwo,
by wiecznie móc żyć.
Okrutne.
Zło nas oślepia i złudny nasz blask,
Pogardzić nadzieją,
Nie wstydzić się kłamstw.
Kochać nienawiść,
To być jednym z nas!” .
Pierwotna postać wampira miała charakter kobiecy, lecz wampiry stworzone przez wyobraźnię Anne Rice to przede wszystkim mężczyźni, którzy stali się „dziećmi ciemności” w kwiecie wieku. Oczywiście, autorka opisała również postaci kobiece – wampirzyce, nielicznych, ale istotnych bohaterek pojawiających się w Kronikach Wampirów. Najważniejszą z nich jest niewątpliwie Akasha, której poświęcona została powieść Królowa Potępionych. Istotnymi postaciami są także: Klaudia, dziecięcy wampir oraz bliźniaczki Maharet i Mekare – czarownice, które stały się nieśmiertelnymi w starożytnym Egipcie.
Pisarka obdarzyła wymyślone przez siebie wampiry powabem i piękną fizjonomią, co czyni je pociągającymi fizycznie kusicielami. Chęć zaludniania świata wyłącznie urodziwymi stworzeniami znalazła odbicie także w prawie ustanowionym przez klan średniowiecznych wampirów: „ (...) Po Drugie: Mroczny Dar nigdy nie może być udzielany chromym, kalekim, okal
eczonym czy też dzieciom lub tym, którzy nie potrafią, nawet z pomocą Mrocznej Mocy, przeżyć samodzielnie (rozumie się samo przez się, że wszyscy śmiertelni, którzy mieli otrzymać Mroczny Dar, powinni być piękni z przyrodzenia, by tym większa zniewaga wyrządzona była Bogu, gdy Mroczna Zamiana została już dopełniona)” .
Wampirem, który może posłużyć za wzorcowy przykład nadludzkiego piękna, jest kasztanowłosy Armand. Lestat porównuje go do „wizerunku boga z płócien Caravaggia ”, a innym razem do anioła, co jest jednym z najznakomitszych opisów tej postaci w cyklu powieści: „Wydawało mi się, że zareagował na moje myśli jakąś bezgłośną odpowiedzią, jakimś przebłyskiem niebios w tych czeluściach piekielnych, niewinnym wyrazem twarzy, jak gdyby szatan zachował twarz i kształt upadłego anioła” . Piękna powłoka wampira stała się kontrastem dla zła, które znajduje się w jego wnętrzu. Wygląd krwiopijcy służył przyciąganiu ofiary, a w polowaniu za świeżą krwią sprzyjały mu liczne nadprzyrodzone umiejętności.
Bohaterowie Kronik Wampirów po przemianie w wampiry zachowują ludzką formę i na wieczność wyglądają tak, jak w chwili śmierci .To rodzaj umie
rania, w którym ciało staje się martwe, natomiast dusza pozostaje w wampirze. Dowodem na posiadanie przez wampiry duszy jest epizod z wywołaniem ducha Klaudii w powieści Merrick.
Człowiek przeistoczony w wampira zachowuje swoje cechy charakteru i wspomnienia z ludzkiego życia. Jednakże wszystkie upiory posiadają specyficzne znamiona, które mogą zdradzić, że nie są istotami ludzkimi.
Pierwszą z tych właściwości jest nienaturalna bladość skóry i błyszczące oczy, które po przemianie zmieniają pierwotną barwę: „I oto zobaczyłem odbicie swojej postaci, z tą tylko różnicą, że moja skóra była niewiarygodnie biała, tak jak skóra starego szatana, i że moje oczy przestały mieć już swój zwykły niebieski kolor, lecz przeobraziły się w mieszaninę fioletu i błękitu kobaltowego i że były teraz delikatnie opalizujące” . W filmie Wywiad z Wampirem Tom Cruise odtwarzający postać Lestata oraz Brad Pitt w roli Louisa nosili specjalne kolorowe szkła kontaktowe, dzięki którym ich oczy zyskiwały demoniczny wyraz. Sprawdziło się to zwłaszcza w scenach, w których aktorzy mieli grać głodnych albo rozjuszonych, wtedy przypominali atakujące drapieżniki.

Skóra wampira jest twarda i zimna w dotyku, niczym kamień. Jednak można wampira zranić, wtedy błyskawicznie się regeneruje. Do regeneracji niezbędna jest krew, jeśli wampir przestaje ją pić jego ciało ulega wyschnięciu. Im wampir starszy, tym krew zaczyna być coraz ważniejszą częścią składową organizmu. Pozbawienie krwi starożytnych wampirów Enkila i Akashy sprawiło, że ich ciała stały się przezroczyste: „Powoli odwróciłem się i jeszcze raz popatrzyłem na twarz Akashy. Pozostała niezmieniona, blada i przezroczysta jak szkło! Nawet jej oczy, jej piękne atramentowo czarne oczy stawały się przezroczyste, jakby były całkowicie pozbawione barwy; jakby dawniej całe były z krwi” . Wampirza skóra nie posiada porów ani niedoskonałości, dlatego jego wygląd często porównywany jest do porcelanowej lalki, kukły, a nie człowieka . Ludzką postać może uzyskać jedynie po wypiciu krwi, gdyż ta przenika do całego ciała, ożywiając je i nadając skórze różowy odcień. Z biegiem czasu wampir dehumanizuje się fizycznie, staje się bielszy i twardszy, zanikają również zmarszczki i linie papilarne. Proces ten można przyspieszyć po wypiciu krwi innego, starszego wampira. Ma to miejsce, gdy Lestat kosztuje krwi królowej Akashy: „Byłem znacznie bledszy, niż to sobie wyobrażałem (...) Moja skóra miała perłowy blask, a oczy, bardziej promienne niż niegdyś, były przeniknięte lodowatym światłem. (...) Krew Akashy wybieliła mnie, ale zachowałem ludzki wygląd” . Według J.P. Rouxa krew jest tożsama z duszą, toteż wampir wysysając ją utrzymuje ciało w dobrym stanie i nie ulega procesowi rozkładu .

Również włosy i paznokcie wampira posiadają nieludzkie cechy. Obcięte wracają do swojej długości następnego dnia. Wampirze włosy są lekkie, a paznokcie sprawiają wrażenie szklanych. Cechę tę wykorzystali charakteryzatorzy w filmie Wywiad z Wampirem, w którym długie paznokcie wampirów wyglądały jak pomalowane bezbarwnym lakierem .
Różnice między wyglądem ludzi a wampirów zostały wyeksponowane w scenie z paryskiego „Teatru Wampirów”. Podczas przedstawienia na scenę wbiega młoda dziewczyna, ofiara wampirów. Siedzący w loży Louis zauważa przewagę piękna ludzkiego nad wampirzym: „Stanęli nieruchomo, wszyscy, cała siódemka wampirów, w tym trzy kobiety. Ich częściowo odsłonięte, kształtne piersi błyszczały nad obcisłymi, czarnymi stanikami ich tunik. Surowe, świetliste twarze spoglądały czarnymi oczyma spod czarnych loków ich włosów. Posępnie piękne, zdawały się płynąć w powietrzu, coraz to bardziej zbliżając się do dziewczyny, kwitnącej i rumianej, a przecież blade i zimne w porównaniu z jej błyszczącymi, złotymi włosami i skórą niczym różowe płatki kwiatu”.

Wampir posiada kły, za pomocą których zadaje rany. W przeciwieństwie do wampirów z amerykańskiego serialu True Blood (2008) ,których kły wysuwają się w momencie ataku, wampiry Anne Rice są na stałe zaopatrzone w ostre zęby.
Nie potrzebuje go nikt.
Wszak to przekleństwo,
by wiecznie móc żyć.
Okrutne.
Zło nas oślepia i złudny nasz blask,
Pogardzić nadzieją,
Nie wstydzić się kłamstw.
Kochać nienawiść,
To być jednym z nas!” .
Pierwotna postać wampira miała charakter kobiecy, lecz wampiry stworzone przez wyobraźnię Anne Rice to przede wszystkim mężczyźni, którzy stali się „dziećmi ciemności” w kwiecie wieku. Oczywiście, autorka opisała również postaci kobiece – wampirzyce, nielicznych, ale istotnych bohaterek pojawiających się w Kronikach Wampirów. Najważniejszą z nich jest niewątpliwie Akasha, której poświęcona została powieść Królowa Potępionych. Istotnymi postaciami są także: Klaudia, dziecięcy wampir oraz bliźniaczki Maharet i Mekare – czarownice, które stały się nieśmiertelnymi w starożytnym Egipcie.
Pisarka obdarzyła wymyślone przez siebie wampiry powabem i piękną fizjonomią, co czyni je pociągającymi fizycznie kusicielami. Chęć zaludniania świata wyłącznie urodziwymi stworzeniami znalazła odbicie także w prawie ustanowionym przez klan średniowiecznych wampirów: „ (...) Po Drugie: Mroczny Dar nigdy nie może być udzielany chromym, kalekim, okal
eczonym czy też dzieciom lub tym, którzy nie potrafią, nawet z pomocą Mrocznej Mocy, przeżyć samodzielnie (rozumie się samo przez się, że wszyscy śmiertelni, którzy mieli otrzymać Mroczny Dar, powinni być piękni z przyrodzenia, by tym większa zniewaga wyrządzona była Bogu, gdy Mroczna Zamiana została już dopełniona)” . Wampirem, który może posłużyć za wzorcowy przykład nadludzkiego piękna, jest kasztanowłosy Armand. Lestat porównuje go do „wizerunku boga z płócien Caravaggia ”, a innym razem do anioła, co jest jednym z najznakomitszych opisów tej postaci w cyklu powieści: „Wydawało mi się, że zareagował na moje myśli jakąś bezgłośną odpowiedzią, jakimś przebłyskiem niebios w tych czeluściach piekielnych, niewinnym wyrazem twarzy, jak gdyby szatan zachował twarz i kształt upadłego anioła” . Piękna powłoka wampira stała się kontrastem dla zła, które znajduje się w jego wnętrzu. Wygląd krwiopijcy służył przyciąganiu ofiary, a w polowaniu za świeżą krwią sprzyjały mu liczne nadprzyrodzone umiejętności.
Bohaterowie Kronik Wampirów po przemianie w wampiry zachowują ludzką formę i na wieczność wyglądają tak, jak w chwili śmierci .To rodzaj umie
rania, w którym ciało staje się martwe, natomiast dusza pozostaje w wampirze. Dowodem na posiadanie przez wampiry duszy jest epizod z wywołaniem ducha Klaudii w powieści Merrick.Człowiek przeistoczony w wampira zachowuje swoje cechy charakteru i wspomnienia z ludzkiego życia. Jednakże wszystkie upiory posiadają specyficzne znamiona, które mogą zdradzić, że nie są istotami ludzkimi.
Pierwszą z tych właściwości jest nienaturalna bladość skóry i błyszczące oczy, które po przemianie zmieniają pierwotną barwę: „I oto zobaczyłem odbicie swojej postaci, z tą tylko różnicą, że moja skóra była niewiarygodnie biała, tak jak skóra starego szatana, i że moje oczy przestały mieć już swój zwykły niebieski kolor, lecz przeobraziły się w mieszaninę fioletu i błękitu kobaltowego i że były teraz delikatnie opalizujące” . W filmie Wywiad z Wampirem Tom Cruise odtwarzający postać Lestata oraz Brad Pitt w roli Louisa nosili specjalne kolorowe szkła kontaktowe, dzięki którym ich oczy zyskiwały demoniczny wyraz. Sprawdziło się to zwłaszcza w scenach, w których aktorzy mieli grać głodnych albo rozjuszonych, wtedy przypominali atakujące drapieżniki.

Skóra wampira jest twarda i zimna w dotyku, niczym kamień. Jednak można wampira zranić, wtedy błyskawicznie się regeneruje. Do regeneracji niezbędna jest krew, jeśli wampir przestaje ją pić jego ciało ulega wyschnięciu. Im wampir starszy, tym krew zaczyna być coraz ważniejszą częścią składową organizmu. Pozbawienie krwi starożytnych wampirów Enkila i Akashy sprawiło, że ich ciała stały się przezroczyste: „Powoli odwróciłem się i jeszcze raz popatrzyłem na twarz Akashy. Pozostała niezmieniona, blada i przezroczysta jak szkło! Nawet jej oczy, jej piękne atramentowo czarne oczy stawały się przezroczyste, jakby były całkowicie pozbawione barwy; jakby dawniej całe były z krwi” . Wampirza skóra nie posiada porów ani niedoskonałości, dlatego jego wygląd często porównywany jest do porcelanowej lalki, kukły, a nie człowieka . Ludzką postać może uzyskać jedynie po wypiciu krwi, gdyż ta przenika do całego ciała, ożywiając je i nadając skórze różowy odcień. Z biegiem czasu wampir dehumanizuje się fizycznie, staje się bielszy i twardszy, zanikają również zmarszczki i linie papilarne. Proces ten można przyspieszyć po wypiciu krwi innego, starszego wampira. Ma to miejsce, gdy Lestat kosztuje krwi królowej Akashy: „Byłem znacznie bledszy, niż to sobie wyobrażałem (...) Moja skóra miała perłowy blask, a oczy, bardziej promienne niż niegdyś, były przeniknięte lodowatym światłem. (...) Krew Akashy wybieliła mnie, ale zachowałem ludzki wygląd” . Według J.P. Rouxa krew jest tożsama z duszą, toteż wampir wysysając ją utrzymuje ciało w dobrym stanie i nie ulega procesowi rozkładu .

Również włosy i paznokcie wampira posiadają nieludzkie cechy. Obcięte wracają do swojej długości następnego dnia. Wampirze włosy są lekkie, a paznokcie sprawiają wrażenie szklanych. Cechę tę wykorzystali charakteryzatorzy w filmie Wywiad z Wampirem, w którym długie paznokcie wampirów wyglądały jak pomalowane bezbarwnym lakierem .
Różnice między wyglądem ludzi a wampirów zostały wyeksponowane w scenie z paryskiego „Teatru Wampirów”. Podczas przedstawienia na scenę wbiega młoda dziewczyna, ofiara wampirów. Siedzący w loży Louis zauważa przewagę piękna ludzkiego nad wampirzym: „Stanęli nieruchomo, wszyscy, cała siódemka wampirów, w tym trzy kobiety. Ich częściowo odsłonięte, kształtne piersi błyszczały nad obcisłymi, czarnymi stanikami ich tunik. Surowe, świetliste twarze spoglądały czarnymi oczyma spod czarnych loków ich włosów. Posępnie piękne, zdawały się płynąć w powietrzu, coraz to bardziej zbliżając się do dziewczyny, kwitnącej i rumianej, a przecież blade i zimne w porównaniu z jej błyszczącymi, złotymi włosami i skórą niczym różowe płatki kwiatu”.

Wampir posiada kły, za pomocą których zadaje rany. W przeciwieństwie do wampirów z amerykańskiego serialu True Blood (2008) ,których kły wysuwają się w momencie ataku, wampiry Anne Rice są na stałe zaopatrzone w ostre zęby.
Podobne materiały
Skomentuj
komentarzy (0)
Kod obrazkowy:
Pseudonim (maksymalnie 50 znaków)
Można wpisać maksymalnie 2000 znaków. Pozostało 2000 znaków.
Najczęściej czytane

Kilka dni temu wspominaliśmy, że Andrzej Sapkowski pracuje nad kolejną książką osadzoną w realiach Wiedźmina. Nie było wtedy żadnych szczegółów na ten temat, ale teraz zdradził je Mirosław Kowalski. >>

Mazowieckie Centrum Kultury i Sztuki od lat jest organizatorem najpopularniejszego na Mazowszu konkursu recytatorskiego dla dzieci i młodzieży – Warszawska Syrenka. >>

Do sprzedaży trafia właśnie trzeci tom Monster High serii dla młodzieży. “O wilku mowa…” Lisi Harrison wydało wydawnictwo Bukowy Las. >>
Ostatnie komentarze
Najnowsze konkursy
Zaproś do stacji znajomych
Newsletter




























