Autor: Paweł eM
30 Kwietnia 2010, aktualizacja 2010-04-30 16:09:23
Gombrowiczowski kosmos skojarzeń
„Dlaczego jest się wydanym na łaskę i niełaskę skojarzeń?” - to zdanie pochodzące z Kosmosu jest sednem książki, książka mówi do czego mogą prowadzić skojarzenia, następnie jak przybierają ogromnych rozmiarów, jakie mogą być ich skutki.
okładka "Kosmosu"
„I nie myśl pan, że ja kuku na muniu... Ja wariata stroję tylko dla ułatwienia... A naprawdę jestem mnich i biskup.” To mentalność Gombrowicza, może być kim chce, wciela się w kogo chce, przybiera różne gęby, osobowości. Jest to geniusz udający wariata.
Jak to u Gombrowicza – forma zdarzeń, sytuacji, grupy, jednostki – kreuje zachowania bohaterów.
Kosmos jest cudną, mądrą, absurdalną powieścią, którą możemy odczytywać na różne sposoby. To niezwykły atut autora, to twróca nietypowy, dziwny, ciekawy, wciąż ironizujący. Trudno Gombrowicza włożyć w szufladkę pisarzy o podobnym warsztacie. Gombrowicz wycyzelował swój charakterystyczny warsztat, trudno go podrobić, aczkolwiek coraz więcej rodzi się jego kopii. Jego powieści są przesiąknięte groteską, a w nich obsadzeni z pozoru debilkowaci bohaterzy, w świetnie ułożonej absurdalnej fabule. Dzieła pisarza to dynamit zestawień różnych charakterów, to łamanie, przeginanie konwencji z dozą inteligentnego humoru. A mimo to, o dziwo, ta literatura nie przelewa się wulgaryzmami czy perwersją. Pojawia się w niej wiele inteligentnych podtekstów, ale nie mamy wszystkiego na wierzchu, co tak dziś jest lansowane wszem i wobec.
Kosmos
Bohaterowie Kosmosu to niesamowite wyłapane osobowości, przyzwyczajenia ludzi, a fabuła to ciąg skojarzeń, to teatr, w którym czasem nieświadomie (a czasem świadomie) bierzemy udział. Po niedojrzałości w Ferdydurce oraz Tran-Atlantyku, Kosmos nabiera dojrzałości, lecz nie dojrzałości wyczerpania pomysłów, a dojrzałości absurdu, dojrzałości warsztatu literackiego. Gombrowicz epatuje swą błyskotliwością i konsekwencją, czytamy książkę co chwila dziwiąc się, rozkoszując pomysłami autora.
Szlakiem streszczenia
Cechą rozpoznawczą Gombrowicza jest nowość, świeżość w fabule. Tworzenie z błahostki, coś arcyciekawego. Tak właśnie jest w Kosmosie. Fabuła zaczyna się od przyjazdu dwóch panów do Zakopanego. Jeden zwie się Gombrowicz, drugi Fuks. Pierwszy, pozornie normalny, ułożony człowiek, drugi ma obsesje na punkcie swojego szefa – Drozdowskiego, nienawidzi go, cały czas o nim myśli. Panowie zapoznawszy się z gospodarzami domku, w którym mieszkają, wybrali się na spacer w lesie, przypadkiem widzą powieszonego na sznurku wróbla. Niby nic, niby tylko powieszony ptak, nawet małe dziecko mogło powiesić zdechłego ptaka na sznurku. Ale panowie śmierć wróbla biorą bardzo poważnie, dlatego postanawiają rozwiązać zagadkę morderstwo ptaka. Ich śledztwo przybiera absurdalne rozmiary, każdy gest, każde słowo wśród współlokatorów – wyłapują jako nową poszlakę do rozwiązania zagadki. Sami natrafiają w pokoju na dziwną strzałkę mieszczącą się na ścianie, odwiedzają zmarłego wróbla na sznurku i cóż widzą? Obok wróbla coś wisi! To powieszony patyk na sznurku! To już przesada, przegięcie, ktoś umyślnie, zostawia po sobie znaki. Ten ktoś jest w domu, ten ktoś bezczelnie pozostawia ślady, bawi się z bohaterami.
Podobne materiały
Skomentuj
komentarzy (0)
Kod obrazkowy:
Pseudonim (maksymalnie 50 znaków)
Można wpisać maksymalnie 2000 znaków. Pozostało 2000 znaków.
Najczęściej czytane
Kilka dni temu wspominaliśmy, że Andrzej Sapkowski pracuje nad kolejną książką osadzoną w realiach Wiedźmina. Nie było wtedy żadnych szczegółów na ten temat, ale teraz zdradził je Mirosław Kowalski. >>
Mazowieckie Centrum Kultury i Sztuki od lat jest organizatorem najpopularniejszego na Mazowszu konkursu recytatorskiego dla dzieci i młodzieży – Warszawska Syrenka. >>
Do sprzedaży trafia właśnie trzeci tom Monster High serii dla młodzieży. “O wilku mowa…” Lisi Harrison wydało wydawnictwo Bukowy Las. >>
Ostatnie komentarze
Najnowsze konkursy
Zaproś do stacji znajomych
Newsletter
