Autor: Joanna Mikołajewicz
7 Marca 2010, aktualizacja 2010-03-07 15:37:33
Trzynasta rocznica śmierci Agnieszki Osieckiej
Dziś, czyli 7 marca 2010 roku, mija trzynasta rocznica śmierci wspaniałej poetki, dziennikarki, autorki ponad dwóch tysięcy tekstów piosenek, które śpiewała i wciąż śpiewa cała Polska.
Pisarka była córką pianisty oraz kompozytora Wiktora Osieckiego oraz polonistki Marii Osieckiej. W dzieciństwie początkowo mieszkała w Zakopanem, gdzie jej ojciec dawał koncerty, a później właściwie całe życie spędziła w Warszawie. Większość jej twórczości wiąże się z Saską Kępą, miejscem które uwielbiała. Tam spędziła dzieciństwo, tam tworzyła, tam też miała ulubione miejsca, które dażyła sentymentem. Jej mieszkanie przy ul. Dąbrowieckiej 25 było dla poetki ulubionym miejscem pracy, gdzie tworzyła teksty przy biurku, na którym zawsze stała maszyna do pisania sprezentowana przez Marka Hłaskę.
Agnieszka Osiecka skończyła studia dziennikarskie (1952-1956) na Uniwersytecie Warszawskim oraz reżyserię w Wyższej Szkole Teatralnej i Filmowej w Łodzi (1957-1961). Zrezygnowała jednak z kariery w filmie na rzecz pisania. Głównie zajęła się tworzeniem tekstów dla artystów sceny muzycznej. Pisała dla Maryli Rodowicz, Kaliny Jędrusik, Anny Szałapak, Krystyny Jandy czy Skaldów. Muzykę do jej piosenek komponowali między innymi: Seweryn Krajewski, Adam Sławiński, Krzysztof Komeda, Andrzej Zieliński, Jacek Mikuła, Katarzyna Gaertner, Zygmunt Konieczny.
W 1962 roku Osiecka zadebiutowała w Polskim Radiu piosenką "Mój pierwszy bal" do muzyki Franciszki Leszczyńskiej i w nagraniu Kaliny Jedrusik. Natomiast na pierwszym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu w 1963 roku dostała nagrodę indywidualną za "Piosenkę o okularnikach", a także sześć wyróżnień za utwory: "Białe małżeństwo", "Czerwony Kapturek", "Gdzie jest szlagier", "Kochankowie z ulicy Kamiennej", "Solo na kontrabasie", "Ulice wielkich miast".
Jej piosenki wydane są między innymi w tomach:
- Kolory (1963)
- Wyszłam i nie wróciłam (1969)
- Listy śpiewające (1971)
- Sztuczny miód (1977)
- Żywa reklama (1985)
- Śpiewające piaski (1989)
- Opisanie szopki (1991)
Natomiast w 2004 Polskie Wydawnictwo Muzyczne rozpoczęło edycję „Wielkiego śpiewnika Agnieszki Osieckiej”, w którym pomieszczono blisko 500 piosenek zebranych w 13 tomach.
Oprócz piosenek, autorka pisała też opowiadania ("Biała bluzka"), książki fabularne (m.in. "Czarna wiewiórka", "Salon gie"r), wspomnieniowe ("Szpetni czterdziestoletni", "Na początku był negatyw", "Rozmowy w tańcu") i skierowane do najmłodszych czytelników (m.in. "Dzień dobry Eugeniuszu", "Wzór na diabelski ogon", "Ptakowiec", "Szczególnie małe sny", "Dixie")
Wiele osób pewnie nie pamięta, że jest również autorką słynnego sloganu „Coca cola – to jest to”.
Pod koniec życia związała się z sopckim Teatrem Atelier, dla którego pisała sztuki oraz piosenki. Po jej śmierci teatr przybrał jej imię.
Agnieszka Osiecka została pochowana na Starych Powązkach w kwaterze 284b wprost rząd 2 grób 16.
Agnieszka Osiecka skończyła studia dziennikarskie (1952-1956) na Uniwersytecie Warszawskim oraz reżyserię w Wyższej Szkole Teatralnej i Filmowej w Łodzi (1957-1961). Zrezygnowała jednak z kariery w filmie na rzecz pisania. Głównie zajęła się tworzeniem tekstów dla artystów sceny muzycznej. Pisała dla Maryli Rodowicz, Kaliny Jędrusik, Anny Szałapak, Krystyny Jandy czy Skaldów. Muzykę do jej piosenek komponowali między innymi: Seweryn Krajewski, Adam Sławiński, Krzysztof Komeda, Andrzej Zieliński, Jacek Mikuła, Katarzyna Gaertner, Zygmunt Konieczny.
W 1962 roku Osiecka zadebiutowała w Polskim Radiu piosenką "Mój pierwszy bal" do muzyki Franciszki Leszczyńskiej i w nagraniu Kaliny Jedrusik. Natomiast na pierwszym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu w 1963 roku dostała nagrodę indywidualną za "Piosenkę o okularnikach", a także sześć wyróżnień za utwory: "Białe małżeństwo", "Czerwony Kapturek", "Gdzie jest szlagier", "Kochankowie z ulicy Kamiennej", "Solo na kontrabasie", "Ulice wielkich miast".
Jej piosenki wydane są między innymi w tomach:
- Kolory (1963)
- Wyszłam i nie wróciłam (1969)
- Listy śpiewające (1971)
- Sztuczny miód (1977)
- Żywa reklama (1985)
- Śpiewające piaski (1989)
- Opisanie szopki (1991)
Natomiast w 2004 Polskie Wydawnictwo Muzyczne rozpoczęło edycję „Wielkiego śpiewnika Agnieszki Osieckiej”, w którym pomieszczono blisko 500 piosenek zebranych w 13 tomach.
Oprócz piosenek, autorka pisała też opowiadania ("Biała bluzka"), książki fabularne (m.in. "Czarna wiewiórka", "Salon gie"r), wspomnieniowe ("Szpetni czterdziestoletni", "Na początku był negatyw", "Rozmowy w tańcu") i skierowane do najmłodszych czytelników (m.in. "Dzień dobry Eugeniuszu", "Wzór na diabelski ogon", "Ptakowiec", "Szczególnie małe sny", "Dixie")
Wiele osób pewnie nie pamięta, że jest również autorką słynnego sloganu „Coca cola – to jest to”.
Pod koniec życia związała się z sopckim Teatrem Atelier, dla którego pisała sztuki oraz piosenki. Po jej śmierci teatr przybrał jej imię.
Agnieszka Osiecka została pochowana na Starych Powązkach w kwaterze 284b wprost rząd 2 grób 16.
Podobne materiały
Skomentuj
komentarzy (0)
Kod obrazkowy:
Pseudonim (maksymalnie 50 znaków)
Można wpisać maksymalnie 2000 znaków. Pozostało 2000 znaków.
Najczęściej czytane

Kilka dni temu wspominaliśmy, że Andrzej Sapkowski pracuje nad kolejną książką osadzoną w realiach Wiedźmina. Nie było wtedy żadnych szczegółów na ten temat, ale teraz zdradził je Mirosław Kowalski. >>

Mazowieckie Centrum Kultury i Sztuki od lat jest organizatorem najpopularniejszego na Mazowszu konkursu recytatorskiego dla dzieci i młodzieży – Warszawska Syrenka. >>

Do sprzedaży trafia właśnie trzeci tom Monster High serii dla młodzieży. “O wilku mowa…” Lisi Harrison wydało wydawnictwo Bukowy Las. >>
Ostatnie komentarze
Najnowsze konkursy
Zaproś do stacji znajomych
Newsletter




























