1. „Lolita” Vladimir Nabokov

Wybitna książka Nabokova opowiada o pewnym mężczyźnie i jego obsesji na punkcie dwunastoletniej pasierbicy Dolores Haze. Podejmowany w „Lolicie” temat pedofilii sprawił, że rozpowszechnianie powieści Nabokova zostało w 1955 roku we Francji zakazane, nie recenzowano jej także w poważnych czasopismach. Z drugiej strony atmosfera kontrowersji wokół książki Nabokova sprawiła, że rosło na nią zapotrzebowanie, w Stanach Zjednoczonych egzemplarze na czarnym rynku osiągały zawrotne sumy.

2. „Zwrotnik Raka” Henry Miller

Pierwsza część słynnej trylogii Millera, w skład której wchodzą jeszcze „Czarna Wiosna” oraz „Zwrotnik Koziorożca”. Opisując życie paryskiej bohemy oraz ludzi z marginesu społecznego, autor często nawiązywał do wątków erotycznych, nierzadko w wulgarny sposób. Przez to „Zwrotnik raka” był przez 27 lat zakazany w USA. Książka do dziś uznawana jest za obsceniczną przez Citizens for Decent Literature.

3. „Nagi lunch” William S. Burroughs

Książka ta składa przemieszanych urywków, z reguły przypominających zapis snów, halucynacji  i urojeń. Nie brakuje w niej obsceniczności, autor niezwykle sugestywnie opisywał (także homoseksualne) sceny intymne, przez co wydanie „Nagiego lunchu” w USA wywołało niemały skandal.

4. „Jedenaście tysięcy pałek, czyli miłostki pewnego hospodara”  Guillaume Apollinaire

Pornografia hetero- i homoseksualna powstała z bardzo prostego powodu: Apollinaire potrzebował pieniędzy, napisał więc dwie książki erotyczne. Ta opowiada o przygodach pewnego rumuńskiego arystokraty w Paryżu. Pablo Picasso uznał książkę Francuza za arcydzieło.

5. „Historie małżeńskie” August Strindberg

Mizoginiczna opowieść o relacjach damsko-męskich, co w dużej mierze wynikało z uprzedzeń autora co do ruchu emancypacyjnego kobiet. Strindberg stanął przed sądem niecały miesiąc po premierze swojej, oskarżony o bluźnierstwo przeciwko religii (w jednym z opowiadań miał znieważać sakrament eucharystii). Był to jednak jedynie pretekst, tak naprawdę chodziło o znieważanie przez autora samej instytucji małżeństwa. Stridbergowi groziła kara 2 lat ciężkich robót, jednak ostatecznie w procesie zapadł wyrok uniewinniający. 

6. „120 dni Sodomy czyli szkoła libertynizmu” Markiz de Sade

Akcja utworu rozgrywa się w odciętym od świata zamku Silling, gdzie czterech bogatych libertynów przez całe miesiące oddaje się orgiom. Dzieło podzielone jest na cztery części, z których każda opisuje jeden miesiąc pobytu na zamku, a funkcję narratorek pełnią prostytutki. Mają one za zadanie opowiadać zebranym pikantne historie. Gdy któraś z nich przypadnie słuchaczom do gustu, natychmiast każą wcielać ją w życie.


7. „Studnia samotności” Radclyffe Hall

Opublikowana w 1928 roku książka z wątkiem lesbijskim w tle. Autorka opisuje życie Stephen Gordon, męskiej lesbijki. Choć w książce nie ma pornograficznych opisów, była ona w Wielkiej Brytanii przedmiotem badań pod względem nieprzyzwoitości, w efekcie egzemplarze powieści były sukcesywnie niszczone. Stany Zjednoczone pozwoliły na jej publikację dopiero po długiej walce sądowej.

8. „Pianistka” Elfriede Jelinek

Książka opowiada o podstarzałej nauczycielce gdy na fortepianie, która dzieli swoje życie z despotyczną matką. Tworzą toksyczny związek, są dwiema okaleczonymi jednostkami niezdolnymi do życia osobno. Noblistka Elfriede Jelinek jest uważana za pisarkę kontrowersyjną ze względu na poruszane przez nią tematy feminizmu, seksualności i walkę płci. Nawet przyznanie jej w 2004 roku Literackiej Nagrody Nobla nie obyło się bez skandalu: Jeden z członków Akademii Szwedzkiej zrezygnował z dalszego uczestnictwa w jej pracach, zaznaczając, iż ta decyzja "rujnuje nagrodę".

9. „Drzwi percepcji” Aldous Huxley

To właśnie dzięki tej książce zespół The Doors zawdzięcza swoją nazwę. Autor opisuje w  niej swoje postrzeganie świata pod wpływem środków psychoaktywnych, starając się jak najbardziej drobiazgowo interpretować swoje wizje. Książka ta stała się prawdziwą biblią hipisów.

10. „Marzyciele” Gilbert Adair

Historia kazirodczej miłości pewnego francuskiego rodzeństwa na tle Paryża w 1968 roku. Siedem lat temu powstał film o tym samym tytule w reżyserii Bernardo Bertolucciego, do którego Adair napisał scenariusz.