Bohaterem i narratorem dzieła jest Louis de Pointe du Lac, który opowiada swoją historię reporterowi, Danielowi Malloyowi. Struktura narracji ujawnia pierwszy fenomen pisarski Anne Rice. Autorka udziela głosu wampirowi, dając możliwość przedstawienia wydarzeń z jego punktu widzenia.

Dzieje Louisa sięgają XVIII-wiecznej Luizjany, w której wiódł życie plantatora. Wydarzeniem, które wstrząsa mężczyzną, jest śmierć brata. Nieukojony w żalu Louis staje się łatwym łupem dla Lestata, wampira, który narodził się w czasach Rewolucji Francuskiej. Lestat jest doskonałym przedstawicielem wampirzego gatunku – to uwodziciel o olśniewającej urodzie i wyrachowanym charakterze. Wampir obdarowuje Louisa nieśmiertelnością, zwaną w powieści Mrocznym Darem. Z czasem Louis przekonuje się, że to, co miało być darem, okazuje się przekleństwem jego egzystencji.

W powieści pojawia się motyw wampira-dziecka, co jest nowością w literaturze grozy. Dzieckiem tym jest Klaudia, pięcioletnia dziewczynka zamieniona w wampira przez Lestata. Wampiry wykreowane przez Anne Rice nie zmieniają się fizycznie ani nie starzeją, pozostając wiecznie młodymi. Klaudia jest postacią tragiczną, ponieważ jej dojrzewająca osobowość została na zawsze zamknięta w ciele dziecka. Ta sytuacja rodzi w niej żądzę zemsty, która staje się przyczyną nieszczęścia. Klaudia jest fizycznie wzorowana na zmarłej córce pisarki, unieśmiertelnionej w powieści.

W „Wywiadzie z Wampirem” można znaleźć liczne nawiązania intertekstualne. Do najważniejszych z nich należą związki z Romantyzmem i tradycją powieści gotyckiej. Klaudia i Louis, przemierzając liczne kraje w poszukiwaniu swoich pobratymców, docierają do Transylwanii, ojczyzny wampirów. Dochodzi tam do konfrontacji Louisa i Klaudii z upiorem zamieszkującym ruiny zamku. Spotkanie podkreśla różnicę między nowym gatunkiem wampira, pięknym i nieśmiertelnym, a jego mitycznym odpowiednikiem – potworną kreaturą.

Jednak na prawdziwego pobratymcę trafiają dopiero w paryskim Théâtre des Vampires, w którym dwójka wędrowców poznaje Armanda, 400-letniego wampira o twarzy anioła. W tej znajomości Louis upatruje szansy na uzyskanie odpowiedzi na nurtujące go pytania, którym nie potrafił sprostać jego cyniczny twórca, Lestat.

Obok wampiryzmu ważnym zagadnieniem pojawiającym się w powieści jest człowieczeństwo. Louis próbuje znaleźć odpowiedzi na pytania o sens egzystencji i pochodzenie wampira. Sylwetka upiora staje się metaforą człowieka, który poszukuje Boga oraz walczy z własną naturą, będącą mieszanką dobra i zła. Anne Rice wykreowała nowy wizerunek wampira, pięknego i obdarzonego ludzkimi uczuciami.

Powieść amerykańskiej pisarki napisana jest barwnym, bogatym językiem, odzwierciedlającym zmysłowy świat wampirów-dżentelmenów, odzianych w aksamit, będących śmiertelnym zagrożeniem dla ludzi.

Dzieło rozpoczyna cykl „Kronik Wampirów”, składających się z dziesięciu tomów, jednakże tylko debiutancka powieść Anne Rice została uznana za kultową. „Wywiad z Wampirem” jest powieścią-katharsis, której dominującym nastrojem jest melancholia, wynikająca z żalu pisarki po stracie dziecka. Postać Louisa stała się metaforą pisarki, czego potwierdzenie można znaleźć w wypowiedzi Anne Rice: „Kiedy pracowałam nad każdą inną powieścią, nie byłam wstanie opisać swojego dzieciństwa w Nowym Orleanie, utraty matki, a następnie córki. Nagle w przebraniu Louisa mogłam oddać tę bolesną rzeczywistość. W oczach Louisa wszystko stawało się przystępne”.