Jest to kobieta zniewolona przez świat, w którym żyje, choć jej samej wydaje się, że tak nie jest, bo przecież odeszła od męża, zrezygnowała z wychowywania dziecka, znalazła sobie innego partnera i grupę ludzi, która ją przygarnęła. Innymi słowy: Martha chce być sama sobie sterem i okrętem. Jednak miasteczko, w którym przyszło jej żyć, grupa polityczna, do której należy, oraz pewne zaszłości rodzinne pożerają jej energię i jej osobowość.  Osobowość bohaterki powoli niknie w labiryncie skomplikowanych ludzkich spraw.

Powieść autorstwa Doris Lessing to przede wszystkim szokujący, smutny obraz społeczeństwa XX wieku. Mamy tutaj nieporozumienia społeczne na tle rasowym, rozłamy wewnątrzpartyjne będące echem stalinowskiej, negatywnej polityki, podziały klasowe i ideologiczne, zachodzące wśród społeczności białych. Widzimy sobiste, nieraz bardzo egoistyczne rozgrywki personalne między przywódcami i członkami partii, jak również niezrozumiałą politykę Związku Radzieckiego w warunkach społeczno-politycznych, w afrykańskich krajach kolonialnych.

Nie jest łatwo czytać tę powieść komuś, kto przeżył komunizm, a jeszcze trudniej czyta się ją osobie, która komunizmu nie pamięta. Mnóstwo tutaj polityki i realiów tamtych czasów, które młodszemu czytelnikowi mągą się wydawać wręcz śmieszne i niedorzeczne, a starszemu sprawiać ból. Trudno jest też zrozumieć uczucia oraz motywy działania głównych bohaterów, ponieważ ich życie uczuciowe, społeczne, także codzienne zostaje całkowicie zasłonięte zebraniami partyjnymi i temu podobnymi działaniami. Są to stosunkowi młodzi ludzie, którzy chcą przeżywać miłosne uniesienia w spokoju, a nie w cieniu strachu o własne życie lub życie tych, którzy im towarzyszą.

Bohaterowie zostali przytłoczeni, wręcz zmęczeni przez pisarkę działaniami konspiracyjnymi, choć czasem czytelnik ma wrażenie, że już się z tego brutalnego świata wyrwą i wszystko będzie dobrze, będą mogli spokojnie oddychać i nie obawiać się, że podczas powrotu do domu z zebrań ktoś ich złapie i będzie wypytywał o działalność.

Martha myśli, że wraz ze swoją grupą może naprawić świat, przeprowadzić konieczne reformy społeczne, bo przecież wśród jej bliskich osób są tacy, którzy wiedzą, jak to zrobić, są odważni i gdyby tylko chcieli, mogliby pociągnąć za sobą dużą grupę ludzi. Jednak te wszystkie marzenia, tak jak chęć posiadania normalnego życia uczuciowego, rodzinnegoprzez bohaterów są z góry skazane na niepowodzenie.

Mimo że tematyka "Fali po burzy" nie jest przyjemna, a raczej trudna w odbiorze, to jednak jest to bardzo solidnie i przejrzyście napisana powieść. Choć powstała w latach 50. ubiegłego wieku nadal stanowi udaną diagnozę dotyczącą szeregu trudnych społecznych problemów, będących bolączką tamtych i, o ironio, dzisiejszych czasów...