Postanowił on,  opowiedzieć dziennikarzowi historię swojego życia. Niemniej jednak,  nie takiego jak chociażby David Copperfiled, ale życia zupełnie innego – wampirzego. Na samym początku, redaktor nie chce w to wszystko uwierzyć, ale fakty oraz sztuczki, które ukazuje mu Louis, sprawiają, że jego wątpliwości powoli się rozwiewają. Opowieść, zaczyna się przeszło dwieście lat temu i kończy w obecnych czasach. Na samym początku poznamy Lestata, który zapatrzony w urodę Louisa (pamiętajmy, że nocne stworzenia odczuwają inaczej piękno),  przemieni go w wampira. Dodatkowo,  z czasem ich grono się powiększy o jeszcze jedną osobę. Będzie nią dziewczynka o imieniu Klaudia. Właśnie pod jej przewodnictwem,  Louisowi uda się odłączyć od Lestata , by razem z wampirzym dzieckiem uda się do XVIII wiecznej Europy. Tam czekają na nich kolejne przygody.

Fabuła książki w kilku zdaniach,  musi być oczywiście wielkim skrótem i tak jest również w tym przypadku. Na dobrą sprawę,  wiele wątków pominąłem, ale to dzieło po prostu powinno się przeczytać. Po pierwsze,  dlatego, że posiada dosyć ciekawą koncepcję - forma wywiadu z wampirem. Oczywiście, nie jest to dobrze znany z gazety wywiad. Właściwie,  dziennikarz w całej książce zada może z dwa, trzy pytania. Większość to opowieść Louisa, która jest naprawdę niezwykle barwna. Autorka, doskonale przedstawia ówczesny czas w Nowym Orleanie i Europie, poza tym nie zapomina również o przemianach cywilizacyjnych i wynalazkach. To bardzo ważne, gdyż osadzanie historii w kanonach XVIII wieku i dalej, powinno zawierać takie wątki. Prócz tego,  warto wspomnieć o manierach, słowach i życiu tych wampirów. To nie są już latające nietoperze, które myślą tylko i wyłącznie o krwi. Każdy z nich, tak jak ludzie, ma własny charakter. Przykładem może być tutaj porywczy Lestat, który jest kontrastem dla melancholijnego Louisa. Warto również wspomnieć, że z biegiem czasu każdy wampir staje się mocniejszy i rodzą się w nim nowe moce – np. czytanie w myślach.

Sposób bycia, o których wspomniałem, to również pełna kurtuazja wampirzych panów z tamtej epoki. Wytworny strój, ukłony, komplementy, a na koniec uwiedzenie danej osoby i wypicie jej krwi. Wszystko do osiągnięcia , dzięki niesamowitej aurze, która otacza każdego z wampirów. Nienaganna sylwetka, ciało, strój - to wszystko musi działać na ludzi ,a przede wszystkim  pewność siebie dzieci nocy. Cała ta otoczka sprawia, że wspaniale wpasowują się oni w społeczeństwo. Dzięki temu,  historia staje się jeszcze bardziej prawdziwa, a co za tym mogła się stać naprawdę. Kto wie, może się działa i dzieje?

Warto również wspomnieć,  o dość ładnym i zgrabnym słownictwie. Bohaterowie, dosyć często będą wypowiadać słowa z okresu kolonizowania Luziany, dzięki temu wzbogacimy swój język, a poza tym historia staje się jeszcze bardziej naturalna. Poza tym, cała opowieść jest napisana miękko. Nie ma mowy o nudzie, czy też jakiś przestojach. Po prostu, czyta się ją od początku do końca z zapartym tchem, a historia z każdą kartką jeszcze bardziej wciąga nas w wir tego wszystkiego, aż chce się przeczytać, co będzie dalej. 

Wywiad z Wampirem jest moim zdaniem całkowitym oderwaniem od kanonów. Czułe na piękno, wysublimowane i żyjące pośród ludzi dzieci ciemności , są jak prawdziwe, a ich problemy stają się naszymi problemami. Wieczne piękno, siła i wiele innych wspaniałości jeszcze nigdy tak nie kusiły jak tutaj. Należy się tylko spytać, czy to fikcja literacka, czy może prawda? Wierzcie w co chcecie...