Życie Igga jest w rozsypce odkąd stracił swoją narzeczoną Merrin. Kobieta została brutalnie zamordowana, a Igg nigdy do końca nie został oczyszczony z zarzutów. I pogrążałby się cały czas w rozpaczy, gdyby pewnego ranka nie przytrafiło mu się coś przedziwnego. Otóż jednego dnia oprócz kaca Ig zauważa u siebie rogi, a chwilę potem odkrywa ich działanie: są jak magnes, wyciągający z ludzi wszystko, co najgorsze. Oznacza to nie tylko poznanie najczarniejszych myśli bliskich mu ludzi, ale także możliwość rozwiązania zagadki śmierci Merrin.

Nieczęsto spotyka się książki, które od pierwszej strony są ciekawe. „Rogi” do nich należą. Akcja od początku wciąga, a umiejętnie budowane napięcie utrzymuje się do samego końca. Ponadto niebanalna historia została opowiedziana dogłębnie głosami różnych ludzi, co sprawia, że czytelnik czuje się jakby był w samym środku wydarzeń, a bohaterowie nagle zaczynają być  autentycznymi postaciami. Prawdziwe wydają się być też wszystkie ich myśli wypowiadane tylko Iggy’emu, ich prywatnemu demonowi, przez co ma się wrażenie, że dzięki tej książce poznaje się gatunek ludzki z nieco innej, nieznanej na co dzień, strony.

Ciekawa jest także sama postać głównego bohatera. Joe Hill konstruuje Iga jak znak zapytania oddzielający dobro od zła. Wydaje się, jakby „Sympathy for the devil” było napisane właśnie z myślą o głównym bohaterze książki Hilla.

Zapewne wiele osób sięgnie po ta książkę, żeby sprawdzić, jak bardzo syn Joe Hill wdał się w ojca Stephena Kinga. Nie sposób udzielić jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie, ale jestem przekonana, że wielbicieli Kinga „Rogi” nie zawiodą, choć jestem również w stanie wyobrazić sobie pomruki niezadowolenia pod tytułem: „King jest lepszy”. Joe Hill raczej nie ma szans uniknąć cienia swojego ojca, ale jego styl i pomysły zasługują na chwilę uwagi. Stworzył „Rogi”, które bardzo przyjemnie się czyta i wierzę, że kolejne książki Hilla będą czytelników pozytywnie zaskakiwać.

Lojalnie uprzedzam wszystkich wrażliwych, że w książce nie brak naturalistycznych opisów. Bez wątpienia pasują one do demonicznej scenerii, choć niektórych mogą razić swoją ilością.

Czym „Rogi” mnie zaskoczyły to mnogość emocji, które się w utworze pojawiają. Spodziewałam się szybkiej akcji i napięcia, a gratis zaserwowano mi także trochę wzruszeń, lekkiego dowcipu, ale też czarnego humoru i absurdu. Wszystko to sprawia, że książka jest przyjemna w odbiorze, choć nie będzie się o niej pamiętać długo po przeczytaniu.

„Rogi” to literatura użytkowa całkiem wysokich lotów. Oryginalny pomysł i gładka narracja tworzą przyjemną w odbiorze całość i przekonują do autora. Książka uderza też w jeden ze słabszych punktów czytelnika: wszyscy ludzie są ciekawi tych najczarniejszych stron człowieczeństwa. „Rogi” to książka właśnie z tej sfery – więc czy można jej się oprzeć?

Autor: Joe Hill
Tytuł: Rogi
Tytuł oryginału: Horns
Wydawca: Prószyński i S-ka
Data premiery: 10 czerwca 2010
Kategoria: horror, sensacja, kryminał
Liczba stron: 376
Oprawa: miękka
Cena: 39,00